Η Γέφυρα του Fiordo di Furore.

Πάνω από το Fiordo di Furore η γέφυρα τρέμει ελαφρά

όχι από τον άνεμο,

αλλά από όσα δεν ειπώθηκαν ανάμεσα σε δύο σώματα.

Εκεί, όπου το βλέμμα γίνεται πιο βαρύ από την πέτρα,

συναντιούνται οι εραστές

σαν να τους έφερε η θάλασσα προς τα πάνω

για μια τελευταία, επικίνδυνη ανάσα.

Τα χέρια τους δεν αγγίζονται αμέσως.

Πρώτα ακουμπά η απόσταση.

Ύστερα η σιωπή που μυρίζει λεμόνι.

Κάτω τους το νερό περιμένει-

όχι σαν βάθος,

αλλά σαν υπόσχεση που δεν τόλμησε να γίνει πτώση.

Ένα φιλί γεννιέται αργά,

όπως γεννιούνται τα ηφαίστεια:

χωρίς βιασύνη,

με βεβαιότητα καταστροφής.

Και για μια στιγμή

η γέφυρα δεν ενώνει ούτε χωρίζει.

Απλώς υποχωρεί.

Μένει μόνο η γεύση του αλατιού στα χείλη

και το αίσθημα πως ο έρωτας

δεν συνέβη πάνω από το φιόρδ-

αλλά μέσα του.