«Ο Χορός των Επτά Πέπλων.»

Το μυθιστόρημα «Ο Χορός των Επτά Πέπλων» (Skinny Legs and All) εκδόθηκε για πρώτη φορά την 1η Απριλίου 1990 στις Ηνωμένες Πολιτείες από τον εκδοτικό οίκο Bantam Books. Ο Τομ Ρόμπινς αφιέρωσε την μισή δεκαετία του 1980 για να το ολοκληρώσει. Καθώς το προηγούμενο μπεστ σέλερ του, το «Το Άρωμα του Ονείρου» (Jitterbug Perfume), είχε κυκλοφορήσει ήδη το 1984, ο συγγραφέας χρειάστηκε περίπου 4 με 5 χρόνια έρευνας και συγγραφής για να συνθέσει αυτό το πολυεπίπεδο έργο.

Πλοκή.

Η ιστορία περιστρέφεται γύρω από ένα παράδοξο αλλά ελπιδοφόρο επιχειρηματικό εγχείρημα: ο Σαλούμ (ένας Άραβας) και ο Σπάικ (ένας Εβραίος) ανοίγουν μαζί ένα εστιατόριο, το "Isaac & Ishmael", ακριβώς απέναντι από το κτίριο των Ηνωμένων Εθνών στη Νέα Υόρκη. Το εστιατόριο γίνεται γρήγορα το επίκεντρο έντονων συζητήσεων, πολιτικών αναταράξεων και πνευματικών αναζητήσεων. Παράλληλα, παρακολουθούμε το ταξίδι της Έλεν Τσέρι, μιας νεαρής καλλιτέχνιδας, και του συζύγου της, Μπούμερ, οι οποίοι διασχίζουν την Αμερική μέσα σε ένα όχημα-γλυπτό σε σχήμα γαλοπούλας. Το αποκορύφωμα της πλοκής έρχεται τη νύχτα του Super Bowl, όταν η μυστηριώδης χορεύτρια Σαλώμη εκτελεί τον «Χορό των Επτά Πέπλων». Καθώς κάθε πέπλο πέφτει, αποκαλύπτεται και μια μεγάλη, παγκόσμια αλήθεια, κλονίζοντας τα θεμέλια της κοινωνίας.

Χαρακτήρες.

Ο Ρόμπινς δημιουργεί ένα από τα πιο αλλόκοτα και γοητευτικά καστ χαρακτήρων στην ιστορία της λογοτεχνίας, χωρισμένο σε ανθρώπους και... έμψυχα αντικείμενα:

Έλεν Τσέρι (Ellen Cherry Cherry): Μια ταλαντούχα ζωγράφος που παλεύει ανάμεσα στην καλλιτεχνική της ταυτότητα, τον έρωτα και την κοινωνική καταξίωση.

Σαλούμ & Σπάικ: Το δίδυμο των ιδιοκτητών που αποδεικνύει ότι η συνύπαρξη και η φιλία είναι δυνατές, παρά τις αιώνιες θρησκευτικές και πολιτικές συγκρούσεις.

Σαλώμη: Μια νεαρή, αινιγματική κοπέλα, της οποίας ο υπνωτιστικός χορός αποτελεί τον καταλύτη για την πνευματική αφύπνιση των ηρώων.

Τα Έμψυχα Αντικείμενα: Σε μια μοναδική σουρεαλιστική πινελιά, ένα κουτάλι, ένα πιρούνι, ένα κονσερβοκούτι, μια βρώμικη κάλτσα και ένα κοχύλι ζωντανεύουν. Ταξιδεύουν μαζί προς την Ιερουσαλήμ, συζητώντας για τη φιλοσοφία, τη ζωή και τη θνητότητα.

Κριτική Αποτίμηση.

Το βιβλίο είναι ένα ιδιοφυές λογοτεχνικό "τσίρκο". Ο Ρόμπινς χρησιμοποιεί τον σουρεαλισμό όχι για να εντυπωσιάσει, αλλά για να αποδομήσει με χειρουργική ακρίβεια τα ταμπού της δυτικής κοινωνίας. Η γραφή του είναι σπινθηροβόλα, γεμάτη λογοπαίγνια, ζωντανές εικόνες και φιλοσοφικές αναζητήσεις.

Καταφέρνει να θίξει εξαιρετικά ευαίσθητα θέματα -όπως η ισραηλινοπαλαιστινιακή σύγκρουση, ο θρησκευτικός φονταμενταλισμός και η καταπίεση της γυναικείας σεξουαλικότητας από την πατριαρχία- χωρίς να γίνει διδακτικός ή κουραστικός. Αντίθετα, το κάνει μέσα από το πρίσμα του απόλυτου χιούμορ και της ανατροπής.

Επιμύθιο (Το Μήνυμα του Έργου).

Το επιμύθιο του «Χορού των Επτά Πέπλων» κρύβεται στην ίδια τη διαδικασία του χορού: για να δούμε την αλήθεια, πρέπει να αποβάλουμε τις αυταπάτες μας. Κάθε πέπλο που πέφτει αντιπροσωπεύει και μια ψευδαίσθηση που κρατά την ανθρωπότητα στο σκοτάδι: τη θρησκεία, την πολιτική, το χρήμα, τον πόλεμο, τα φυλετικά στερεότυπα. Το τελικό μήνυμα του Ρόμπινς είναι βαθιά ανθρωπιστικό και απελευθερωτικό. Μας καλεί να σταματήσουμε να παίρνουμε τη ζωή τόσο σοβαρά, να απορρίψουμε τα τυφλά δόγματα, να αγκαλιάσουμε τον έρωτα, την τέχνη και τη χαρά της ύπαρξης, και κυρίως, να μάθουμε να συνυπάρχουμε ειρηνικά πέρα από τεχνητά σύνορα.