Η φιλοσοφία της Γης.

Η γη δεν είναι μόνο χώμα, πέτρα και νερό·

είναι η πρώτη μνήμη του ανθρώπου.

Πριν τις σημαίες, πριν τις θρησκείες, πριν τα βιβλία,

υπήρχε το χώμα που λέρωνε τα πόδια

και θύμιζε πως κάθε ύψος κάποτε θα επιστρέψει χαμηλά.

Η φιλοσοφία της γης είναι η φιλοσοφία του μέτρου.

Η γη δεν βιάζεται ποτέ.

Δέχεται τον σπόρο, αντέχει τη βροχή,

περιμένει εποχές ολόκληρες

για να χαρίσει έναν καρπό.

Γι’ αυτό και ό,τι γεννιέται αληθινά πάνω της

έχει μέσα του υπομονή.

Ο άνθρωπος κοιτά συχνά τον ουρανό

για να βρει θεούς, νόημα ή διαφυγή,

μα η γη τον τραβά πάντοτε πίσω·

όχι σαν τιμωρία,

μα σαν υπενθύμιση πως η ύπαρξη χρειάζεται ρίζες

όσο χρειάζεται και όνειρα.

Στη γη θάβονται οι πόλεμοι,

μα στη γη φυτρώνουν και τα λουλούδια πάνω από αυτούς.

Κρατά μέσα της κόκαλα, ιδρώτα, δάκρυα και σπόρους

χωρίς να ξεχωρίζει βασιλιάδες από ζητιάνους.

Μπροστά της, κάθε άνθρωπος γίνεται ξανά κάτι απλό:

ένα περαστικό σώμα που ζητά λίγο φως.

Ίσως γι’ αυτό η γη να είναι η πιο σοφή μορφή σιωπής.

Δεν μιλά ποτέ,

κι όμως πάνω της γράφεται ολόκληρη η ιστορία του κόσμου.