.jpg)
Στο Σορρέντο οι βέσπες μοιάζουν να έχουν βγει από λεμονόκηπο.
Κίτρινες, λες και κουβαλούν επάνω τους τον ήλιο που πέφτει πάνω στα βράχια της ακτής, το λικέρ του λεμονιού, τα κεραμίδια που χρυσίζουν το απόγευμα.
Στη Ρώμη αντίθετα, η βέσπα συχνά γίνεται κόκκινη -όχι επειδή το απαιτεί η μηχανή, αλλά επειδή το απαιτεί η Ιστορία.
Το κίτρινο είναι χρώμα τοπίου.
Το κόκκινο είναι χρώμα μνήμης.
Η Ρώμη είναι μια πόλη χτισμένη πάνω σε στρώματα αίματος, αυτοκρατορίας, θριάμβου και εκκλησιαστικής πορφύρας.
Ακόμη και όταν δεν το καταλαβαίνεις, το κόκκινο υπάρχει παντού εκεί: στα λάβαρα των λεγεώνων, στα καρδιναλικά ενδύματα, στις ώχρες των παλατιών όταν δύει ο ήλιος.
Η κόκκινη βέσπα της Ρώμης δεν είναι μεταφορικό μέσο· είναι συνέχεια της σκηνογραφίας της.
Σαν να οδηγεί κάποιος ένα μικρό κομμάτι από παλιό φελινικό κινηματογράφο.
Η βέσπα στην Ρώμη γίνεται σχεδόν ερωτικό σύμβολο.
Έχει μέσα του το κραγιόν μιας ηθοποιού της δεκαετίας του ’60, την βιασύνη του έρωτα, την επιθυμία να χαθείς στα στενά χωρίς προορισμό.
Το κόκκινο είναι χρώμα κίνησης.
Δεν σε αφήνει να μείνεις ακίνητος.
Το Σορρέντο όμως δεν ανήκει στην ιστορία· ανήκει στο φως.
Εκεί το κίτρινο δεν είναι πάθος αλλά διάχυση.
Δεν σε καλεί να κατακτήσεις τίποτα.
Σε καλεί να καθίσεις.
Να αργήσεις.
Να πιεις ένα ποτήρι λεμοντσέλο κοιτώντας την θάλασσα σαν να μην υπάρχει χρόνος.
Οι κίτρινες βέσπες του Σορρέντο μοιάζουν λιγότερο με μηχανές και περισσότερο με φρούτα που κύλησαν από κάποιον κήπο προς τον δρόμο.
Δεν έχουν την δραματικότητα της Ρώμης.
Έχουν την ανεμελιά μιας παραθαλάσσιας μελωδίας.
Ίσως τελικά τα χρώματα των πόλεων να είναι η κρυφή τους φιλοσοφία.
Η Ρώμη λέει:
«Ζήσε έντονα γιατί ο κόσμος είναι θέατρο.»
Το Σορρέντο λέει:
«Ζήσε αργά γιατί ο κόσμος είναι απόγευμα.»
Και κάπου ανάμεσα στις δύο πόλεις, μια βέσπα αλλάζει χρώμα όπως αλλάζει διάθεση η ψυχή όταν περνά από την αυτοκρατορία στο καλοκαίρι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου