Βουνό και Ορίζοντας.

Η θέα από το βουνό είναι πάντα διαφορετική·

άλλοτε μοιάζει με υπόσχεση,

κι άλλοτε με κάτι που άφησες πίσω και ακόμα σε κοιτά.

Τα σπίτια μικραίνουν,

οι φωνές χαμηλώνουν,

οι ιαχές σβήνουν 

κι η θάλασσα ανοίγει στο βάθος-

σαν να κοιτάζει η πέτρα ένα όνειρο που κινείται.

Κάτω, το νερό αλλάζει χρώματα·

πάνω, ο αέρας κρατά ακόμα τη σιωπή των πεύκων.

Μόνο ο άνεμος μένει ίδιος,

να περνά από το αλάτι και τα κλαδιά

σαν αλήθεια που δεν έμαθε ποτέ να ψιθυρίζει.

Σαν φωνή που σε καλεί να προχωρήσεις.

Σαν τραγούδι της αιώνιας άνοιξης.

Κι ανάμεσα σε βουνό και θάλασσα,

ο άνθρωπος μικρός,

να θυμάται πως η ομορφιά υπάρχει κυρίως από μακριά.

Δεν αγγίζεται...

Δεν καταγράφεται με λέξεις, νότες και στίχους.

Δεν περιγράφεται με λέξεις, 

ούτε αποτυπώνεται σε φωτογραφίες και πίνακες, 

Μονάχα συλλαμβάνεται για μια στιγμή

από τις αισθήσεις-

κι ύστερα χάνεται ξανά,

όπως το φως που αλλάζει στον ορίζοντα.

Γιατί η θέα από το βουνό είναι κάθε στιγμή διαφορετική·

για να σου θυμίζει

την προσωρινότητα του χρόνου

και της ίδιας της ύπαρξης.