«Η Εποχή της Παπαρούνας.»

Την Άνοιξη οι παπαρούνες εμφανίζονταν ξαφνικά, σαν να είχαν συνεννοηθεί κρυφά με τη βροχή. Μέσα σε μια νύχτα, τα άδεια χωράφια γέμιζαν κόκκινες μικρές φωτιές που έτρεμαν στον αέρα.

Η γιαγιά έλεγε πως οι παπαρούνες δεν αγαπούν τη μονιμότητα. Ανθίζουν γρήγορα, ζουν λίγο και χάνονται χωρίς παράπονο — σαν άνθρωποι που πέρασαν από τη ζωή μόνο και μόνο για να αφήσουν ένα χρώμα.

Κάθε χρόνο, ένα παιδί από το χωριό έκοβε μία μόνο παπαρούνα και την άφηνε πάνω στο περβάζι του δωματίου του. Το πρωί τα πέταλά της είχαν ήδη αρχίσει να μαραίνονται, μα το κόκκινο έμενε εκεί, βαθύ και ζεστό, σαν μικρή καρδιά.

Και τότε καταλάβαινε πως η Άνοιξη δεν έρχεται για να κρατήσει για πάντα.

Έρχεται μόνο για να θυμίσει πως ακόμη και το πιο εύθραυστο λουλούδι μπορεί να νικήσει για λίγο τον χειμώνα.