Γιατί και πως το φαγητό έγινε Τέχνη.

Το φαγητό ξεκίνησε ως ανάγκη -μια βιολογική επιταγή, σαν την αναπνοή. Όμως ο άνθρωπος δεν έμεινε ποτέ μόνο στο “να επιβιώνει”. Πάντα έκανε κάτι περίεργο: έδινε μορφή στην επιβίωση.

Όπως κι ο έρωτας, έτσι και το φαγητό πέρασε από το σώμα στη φαντασία.

Στην αρχή ήταν απλή κατανάλωση. Μετά έγινε τελετουργία: φωτιά, κοινό τραπέζι, σιωπή πριν το πρώτο κομμάτι. Εκεί γεννήθηκε κάτι νέο- η μετάβαση από το “τρώω” στο “συμμετέχω”. Από τη βιολογία στην κουλτούρα.

Το φαγητό έγινε τέχνη όταν απέκτησε χρόνο μέσα του. Όχι μόνο γεύση, αλλά αφήγηση: μνήμη της γιαγιάς στη σάλτσα, γεωγραφία στο λάδι, ιστορία στο ψωμί. Η κουζίνα έγινε ένας μικρός πολιτισμός σε βρασμό.

Κι όπως ο έρωτας, έτσι κι αυτό: δεν είναι πια μόνο λειτουργία, είναι υπέρβαση.

Ο έρωτας δεν είναι απλώς αναπαραγωγή· είναι αισθητική του άλλου. Το φαγητό δεν είναι απλώς θερμίδες· είναι αισθητική του κόσμου. Και στις δύο περιπτώσεις, ο άνθρωπος κάνει κάτι παράξενο: παίρνει το αναγκαίο και το μετατρέπει σε εμπειρία.

Ίσως γιατί δεν αντέχει την καθαρή ανάγκη χωρίς νόημα. Ίσως γιατί θέλει να καθυστερεί τη βιολογία με λίγη ομορφιά.

Και εκεί, ανάμεσα στη γεύση και το άγγιγμα, γεννιέται η τέχνη.