Η Φιλοσοφία του Φαγητού.

 

Το φαγητό δεν είναι μόνο ανάγκη·

είναι μνήμη, τελετουργία και τρόπος να υπάρχουμε μαζί.

Ένας άνθρωπος μπορεί να ξεχάσει μια συζήτηση,

μα δύσκολα ξεχνά το ψωμί που μοιράστηκε όταν πεινούσε,

το κρασί που ήπιε σε μια νύχτα λύπης,

ή τη μυρωδιά από το φαγητό της μάνας που έβγαινε απ’ την κουζίνα σαν προσευχή.

Η φιλοσοφία του φαγητού αρχίζει από την πείνα,

μα δεν τελειώνει εκεί.

Γιατί ο άνθρωπος δεν τρώει μόνο για να ζήσει·

τρώει για να θυμηθεί πως είναι άνθρωπος.

Στο τραπέζι πέφτουν οι μάσκες.

Ο πλούσιος και ο φτωχός κρατούν το ίδιο κουτάλι,

ο ερωτευμένος κόβει το ψωμί αργά,

κι ο μοναχικός αφήνει πάντα λίγο κρασί στον πάτο του ποτηριού,

λες και περιμένει κάποιον που άργησε χρόνια.

Κάθε λαός έκρυψε τη φιλοσοφία του μέσα στις γεύσεις του.

Η Μεσόγειος μύρισε λάδι και θάλασσα,

η Ανατολή μπαχάρια και σιωπή,

ο Βορράς φωτιά και κρέας.

Κι όμως, παντού το ίδιο μυστήριο:

ένα τραπέζι γύρω από το οποίο οι άνθρωποι παλεύουν να νικήσουν τον χρόνο.

Ίσως γι’ αυτό το φαγητό μοιάζει με τέχνη.

Γιατί όπως η ποίηση, έτσι κι ένα καλό γεύμα

δεν χορταίνει μόνο το σώμα-

δίνει για λίγο νόημα στην ύπαρξη.