Η πορεία προς την θάλασσα

Κατεβαίνει ο δρόμος σαν σκέψη παλιά,

με στροφές που θυμίζουν ξεχασμένα ονόματα.

Κάθε πέτρα κι ένας κόμπος σιωπής,

κάθε ίσκιος κι ένα «κάποτε» που δεν ειπώθηκε.

Τα σπίτια μένουν πίσω σαν ερμητικά βιβλία

που δεν τα άνοιξε κανείς μέχρι τέλους.

Κι ο άνεμος γράφει στα παράθυρα

λέξεις που μοιάζουν με αποχαιρετισμούς.

Η πορεία προς την θάλασσα δεν είναι δρόμος-

είναι μια αργή υποχώρηση του κόσμου.

Σαν να μαθαίνει η γη να ξεχνά το βάρος της,

και να γίνεται αλάτι, αφρός, αναπνοή.

Στο τέλος δεν υπάρχει τέλος.

Μόνο το νερό που επιμένει να θυμάται

όσα η στεριά αρνήθηκε να πει.