Η Νάπολη, ο Μαραντόνα και η Κύμη Ευβοίας.

Ο Ντιέγκο Μαραντόνα στη Νάπολη δεν ήταν απλώς ένας ποδοσφαιριστής -ήταν ένα πολιτισμικό γεγονός.

Όταν πήρε μεταγραφή το 1984 στην ομώνυμη ομάδα (SSC Napoli), η πόλη ζούσε στο περιθώριο του ιταλικού ποδοσφαίρου. Οι μεγάλες ομάδες του Βορρά κυριαρχούσαν, και η Νάπολη δεν είχε κατακτήσει ποτέ το πρωτάθλημα. Αντιμετωπίστηκε σχεδόν σαν η άφιξη του “σωτήρα”. 

Στα επτά χρόνια που έμεινε εκεί (1984–1991), η ομάδα, η πόλη κι η Ιταλία άλλαξαν ρυθμό.

Οι Τίτλοι με τους «Παρθενόπαιους».

Κατά τη διάρκεια της επτάχρονης παρουσίας του (1984–1991), ο Μαραντόνα κατέκτησε συνολικά 5 τίτλους:

-Δύο Πρωταθλήματα Ιταλίας (Scudetto): Τις σεζόν 1986-87 (το πρώτο στην ιστορία του συλλόγου) και 1989-90.

-Ένα Κύπελλο Ιταλίας (Coppa Italia): Το 1987.

-Ένα Κύπελλο UEFA: Το 1989 (ο μοναδικός ευρωπαϊκός τίτλος της ομάδας).

-Ένα Σούπερ Καπ Ιταλίας: Το 1990.

Αλλά το πιο σημαντικό δεν ήταν οι τίτλοι.

Στη Νάπολη, ο Μαραντόνα έγινε σύμβολο ταυτότητας. Για τους Ναπολιτάνους (Παρθενόπαιους) ειδικά από τις λαϊκές συνοικίες, ενσάρκωσε την “εκδίκηση του Νότου” απέναντι στον πλούσιο Βορρά της Ιταλίας. Οι δρόμοι γέμισαν τοιχογραφίες του, μικρά ιερά, αφιερώματα -σαν να επρόκειτο για λαϊκό άγιο. 

Μετά την κατάκτηση του πρωταθλήματος το 1987, η πόλη βγήκε στους δρόμους για γιορτές που κράτησαν μέρες, σχεδόν σαν συλλογική έκσταση.  

Μετά τον θάνατό του το 2020, το θρυλικό στάδιο "Σαν Πάολο" μετονομάστηκε επίσημα σε "Stadio Diego Armando Maradona".

Η φιγούρα του βρίσκεται παντού στη Νάπολη, με τοιχογραφίες (murals), κεραμικά μωσαϊκά και αφιερώματα στις γειτονιές της πόλης, όπως τα περίφημα Quartieri Spagnoli.

Η φανέλα με το νούμερο 10 έχει αποσυρθεί μόνιμα από τον σύλλογο ως φόρος τιμής.

Για τους κατοίκους της Νάπολης, ο Μαραντόνα δεν ήταν απλώς ένας ποδοσφαιριστής, αλλά ένας επίγειος «Θεός» που έδωσε περηφάνια σε έναν φτωχό και περιθωριοποιημένο ευρωπαϊκό Νότο.

Γι’ αυτό και ακόμη σήμερα, η σχέση παραμένει σχεδόν θρησκευτική: στο Νάπολη λένε συχνά ότι “Maradona è Napoli” -ο Μαραντόνα είναι η Νάπολη.

ΥΓ1) Ο όρος «Παρθενόπαιοι» (ιταλικά: Partenopei) είναι το πιο διάσημο παρατσούκλι της ποδοσφαιρικής ομάδας SSC Napoli, καθώς και των ίδιων των κατοίκων της πόλης της Νάπολης στην Ιταλία. Η λέξη έχει βαθιές ελληνικές ρίζες και συνδέεται άμεσα με την αρχαία ελληνική μυθολογία και ιστορία της περιοχής: Σύμφωνα με τη μυθολογία, η Παρθενόπη ήταν μία από τις Σειρήνες. Όταν ο Οδυσσέας κατάφερε να αντισταθεί στο μαγευτικό τραγούδι τους, η Παρθενόπη έπεσε στη θάλασσα από την απελπισία της και πνίγηκε. Το σώμα της ξεβράστηκε στις ακτές όπου σήμερα βρίσκεται η Νάπολη. Έλληνες άποικοι από την Κύμη της Εύβοιας βρήκαν το σώμα της, την ενταφίασαν και ίδρυσαν προς τιμήν της μια αποικία με το όνομα Παρθενόπη (γύρω στο 800 π.Χ.). Λίγους αιώνες αργότερα, δίπλα στον αρχικό οικισμό, οι ίδιοι άποικοι έχτισαν μια νέα πόλη, τη Νεάπολη (δηλαδή «Νέα Πόλη»), η οποία εξελίχθηκε στη σημερινή Νάπολη. Παρόλο που το όνομα της πόλης άλλαξε, ο όρος «Παρθενόπαιοι» επιβίωσε ανά τους αιώνες ως συνώνυμο των Ναπολιτάνων και χρησιμοποιείται κατά κόρον σήμερα στα αθλητικά νέα για να περιγράψει τον ομώνυμο σύλλογο και τους οπαδούς του.

ΥΓ2) Ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα (1960–2020) δεν υπήρξε απλώς ένας κορυφαίος ποδοσφαιριστής, αλλά ένα παγκόσμιο πολιτιστικό φαινόμενο. Μαζί με τον Πελέ, ανακηρύχθηκε από τη FIFA ως ο κορυφαίος παίκτης του 20ού αιώνα. Γεννημένος στις φτωχογειτονιές του Μπουένος Άιρες, κατέκτησε τον κόσμο με το αξεπέραστο ταλέντο του, την επαναστατική του προσωπικότητα και την απαράμιλλη τεχνική του κατάρτιση. Ξεκίνησε από την Αργεντίνος Τζούνιορς και λατρεύτηκε στην Μπόκα Τζούνιορς. Μεταγράφηκε στην Ιταλία, μεταμορφώνοντάς την από μια μικρή ομάδα σε πρωταθλήτρια και αποκτώντας στάτους «επίγειου θεού» στον ιταλικό Νότο. Οδήγησε μόνος του την Αργεντινή στην κορυφή του κόσμου, κατακτώντας το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1986 στο Μεξικό,  σημειώνοντας το «Γκολ του Αιώνα» (μία απίστευτη ατομική ενέργεια, όπου πέρασε τη μισή ομάδα της Αγγλίας ξεκινώντας πίσω από τη σέντρα) και το περίφημο γκολ με «Το Χέρι του Θεού» (το περίφημο γκολ που σημείωσε με το χέρι, το οποίο δεν αντιλήφθηκε ο διαιτητής) κόντρα στην Αγγλία. Ήταν γνωστός για τις αντισυστημικές του απόψεις, την εναντίωσή του στη FIFA και τις στενές φιλικές του σχέσεις με αριστερούς ηγέτες της Λατινικής Αμερικής, όπως ο Φιντέλ Κάστρο. Είχε κάνει μάλιστα τατουάζ τη μορφή του Κουβανού ηγέτη, που θεωρούσε ως τον «δεύτερο πατέρα» του στο αριστερό του πόδι, το πόδι με το οποίο μάγευε στα γήπεδα. Στο δεξί του μπράτσο είχε τατουάζ το πρόσωπο του συμπατριώτη του Ερνέστο Τσε Γκεβάρα- τον οποίο από μικρός είχε ως είδωλο. Δήλωνε ανοιχτά «Τσαβιστής» και στήριζε τη Βολιβαριανή Επανάσταση στη Βενεζουέλα. Είχε δηλώσει δημόσια: «Μισώ οτιδήποτε προέρχεται από τις ΗΠΑ. Το μισώ με όλη μου τη δύναμη». Το 2005, φόρεσε μπλουζάκι που αποκαλούσε τον Τζορτζ Μπους «εγκληματία πολέμου» κατά τη διάρκεια διαδηλώσεων για τον πόλεμο στο Ιράκ. Δήλωνε επανειλημμένα «ο νούμερο ένα θαυμαστής του παλαιστινιακού λαού», υποστηρίζοντας ανοιχτά το δικαίωμά τους για ανεξάρτητο κράτος. Κατά την επίσκεψή του στο Βατικανό, είχε επικρίνει έντονα τις χρυσές οροφές του, προτρέποντας τον Πάπα να τις πουλήσει για να βοηθήσει τους φτωχούς.  Επιτέθηκε στη FIFA, χαρακτηρίζοντάς την «μαφία», και προσπάθησε να δημιουργήσει ένα διεθνές συνδικάτο επαγγελματιών ποδοσφαιριστών για την προάσπιση των δικαιωμάτων των παικτών.  Στις αρχές Νοεμβρίου του 2020, ο Μαραντόνα υποβλήθηκε σε νευροχειρουργική επέμβαση στον εγκέφαλο για την αφαίρεση υποσκληρίδιου αιματώματος. Δύο εβδομάδες αργότερα, στις 25 Νοεμβρίου 2020, ο θρύλος της μπάλας πέθανε, στο σπίτι όπου ανάρρωνε, στο Τίγκρε του Μπουένος Άιρες.  

«Είμαι αριστερός με την έννοια ότι είμαι υπέρ της προόδου της χώρας μου, της βελτίωσης της ζωής των φτωχών ανθρώπων, ώστε να έχουμε όλοι ειρήνη και ελευθερία». Ντιέγκο Μαραντόνα.