Ευτέρπη.

Η Ευτέρπη δεν γεννήθηκε όπως οι θνητοί. Δεν είχε παιδικά χρόνια, ούτε μνήμη πρώτης ανάσας. Ήταν μια νότα πριν τη μουσική, μια αναπνοή πριν τον ήχο.

Λένε πως όταν οι Τιτάνες έπεσαν και ο κόσμος ηρέμησε, οι 9 Μούσες γεννήθηκαν από τη Μνημοσύνη και τον Δία. Μα η Ευτέρπη ήταν η πρώτη που άκουσε τον κόσμο να “συντονίζεται”. Εκεί όπου οι άλλες Μούσες έβλεπαν μορφές και ιστορίες, εκείνη άκουγε ρωγμές φωτός να γίνονται ρυθμός. Το όνομά της συμβολικό από το «εὖ» και το «τέρπω»: αυτή που ευχαριστεί. Περιπλανιόταν στις πλαγιές του Ελικώνα κρατώντας έναν αυλό, όχι σαν όργανο αλλά σαν προέκταση της αναπνοής της. Όταν τον άγγιζε στα χείλη, δεν έπαιζε μουσική -άφηνε τη μουσική να θυμηθεί τον εαυτό της.

Κάποτε, ένας ποιητής την είδε χωρίς να την αναγνωρίσει. Τη ρώτησε ποια είναι η τέχνη της.

«Δεν έχω τέχνη», είπε. «Εγώ είμαι η στιγμή που ο κόσμος παύει να είναι θόρυβος και γίνεται αρμονία.»

Κι όταν εκείνος γύρισε να γράψει τη φράση, είχε ήδη γίνει τραγούδι στον αέρα.

Από τότε λένε πως η Ευτέρπη δεν διδάσκει τη μουσική στους ανθρώπους. Τη θυμίζει. Γιατί η μουσική, πριν γίνει ανθρώπινη, υπήρξε κάποτε σιωπή που αποφάσισε να ονειρευτεί ήχο.