Το Εγώ, το Εμείς κι η Φώτιση του Έρωτα.

 

Ο άνθρωπος γεννιέται λέγοντας «εγώ».

Ακόμα κι όταν δεν ξέρει να μιλήσει, το σώμα του το φωνάζει.

Πεινάω. Κρυώνω. Φοβάμαι. Θέλω.

Το «εγώ» είναι η πρώτη πατρίδα της συνείδησης.

Μια μικρή φλόγα μέσα στο σκοτάδι της ύπαρξης που λέει:

«Υπάρχω.»

Κι όμως, όσο μεγαλώνει ο άνθρωπος, τόσο ανακαλύπτει πως το «εγώ» είναι ταυτόχρονα θαύμα και φυλακή.

Γιατί το εγώ βλέπει τον κόσμο σαν καθρέφτη.

Όλα περνούν από τη δική του πείνα, τη δική του ανάγκη, τη δική του αγωνία να επιβεβαιωθεί.

Αγαπά, αλλά συχνά αγαπά σαν ιδιοκτήτης.

Αγγίζει, αλλά μερικές φορές αγγίζει σαν να θέλει να κρατήσει αιχμάλωτο το φως.

Λέει «δικός μου», «δική μου», λες και ο έρωτας είναι οικόπεδο με σύνορα.

Κάπου εκεί αρχίζει η μεγάλη σύγκρουση.

Γιατί ο έρωτας είναι η πρώτη δύναμη που ραγίζει το εγώ.

Ο αληθινός έρωτας δεν είναι κατάκτηση· είναι μετατόπιση τροχιάς.

Ξαφνικά ο άνθρωπος παύει να είναι το μοναδικό κέντρο του κόσμου του.

Ένα άλλο πρόσωπο εισβάλλει μέσα στη σκέψη του όπως το φως μπαίνει από ένα παράθυρο που έμενε χρόνια κλειστό.

Το «εγώ» αρχίζει να λιώνει και να γίνεται «εμείς».

Όχι από υποχρέωση.

Όχι από ηθική.

Αλλά από αποκάλυψη.

Για πρώτη φορά ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται πως η χαρά του μπορεί να κατοικεί σε ένα ξένο σώμα.

Πως η ανάσα κάποιου άλλου μπορεί να αλλάξει τη θερμοκρασία της ψυχής του.

Πως δύο μοναξιές μπορούν να δημιουργήσουν μια τρίτη ύπαρξη: το «μαζί».

Αυτό είναι το παράδοξο του έρωτα.

Δεν εξαφανίζει το εγώ· το φωτίζει.

Γιατί ένας άνθρωπος χωρίς εγώ δεν μπορεί να αγαπήσει.

Μπορεί μόνο να εξαρτηθεί.

Ο έρωτας δεν ζητά αυτοκατάργηση.

Ζητά υπέρβαση.

Η φωτισμένη μορφή του έρωτα δεν λέει: «Σου ανήκω.»

Ούτε: «Μου ανήκεις.»

Λέει: «Σε βλέπω.»

Κι ίσως αυτή να είναι η πιο σπάνια μορφή φώτισης.

Να μπορεί ένας άνθρωπος να δει πραγματικά έναν άλλον χωρίς να θέλει να τον καταπιεί, να τον διορθώσει ή να τον φυλακίσει μέσα στις ανάγκες του.

Το «εμείς» τότε δεν γίνεται φυλακή δύο ανθρώπων απέναντι στον κόσμο.

Γίνεται γέφυρα προς τον κόσμο.

Γιατί ο έρωτας, όταν ωριμάσει, παύει να είναι μόνο επιθυμία.

Γίνεται τρόπος αντίληψης.

Ο άνθρωπος που αγάπησε βαθιά αρχίζει να κοιτά αλλιώς τα πάντα:

τη βροχή πάνω στα τζάμια,

το χέρι μιας ηλικιωμένης γυναίκας στο λεωφορείο,

τη σιωπή ενός δωματίου μετά από έναν καβγά,

το φως που πέφτει στο πρόσωπο κάποιου που κοιμάται.

Σαν να άνοιξε μέσα του μια κρυφή αίσθηση.

Η φώτιση του έρωτα δεν είναι θρησκευτικό θαύμα.

Είναι η στιγμή που ο άνθρωπος καταλαβαίνει πως δεν είναι μόνος χωρίς να παύει να είναι ο εαυτός του.

Το εγώ τότε δεν πεθαίνει.

Μαθαίνει να αναπνέει μαζί με κάποιον άλλο.

Κι ίσως τελικά αυτό να είναι η πιο ανθρώπινη μορφή αθανασίας.

Να συνεχίζει ένα κομμάτι της ύπαρξής σου να χτυπά μέσα σε μια άλλη καρδιά, ακόμα κι όταν εσύ σωπαίνεις.