Το βουνό που δεν χαμήλωσε.

 

Πέρασε χρόνια κοιτάζοντας το βουνό, περιμένοντας να χαμηλώσει. Κάθε πρωί το έβλεπε από το παράθυρο, κάθε δειλινό παρατηρούσε τη σκιά του να απλώνεται πάνω στην κοιλάδα. Το βουνό ήταν πάντα εκεί: ακίνητο, αδιάφορο, επιβλητικό. Ο άνθρωπος πίστευε πως ο χρόνος, αυτός ο μεγάλος γλύπτης των πάντων, θα το φθείρει. Περίμενε να μικρύνει, να λειανθεί, να γίνει πιο προσιτό.

Όμως τα βουνά δεν υπακούν στις επιθυμίες μας.

Στη ζωή συναντούμε συχνά τέτοια βουνά. Είναι οι δυσκολίες, οι φόβοι, οι ευθύνες, οι αποφάσεις που αναβάλλουμε. Στεκόμαστε απέναντί τους και ελπίζουμε πως κάποια μέρα θα γίνουν μικρότερα. Περιμένουμε τις συνθήκες να γίνουν ευνοϊκότερες, τον χρόνο να λύσει όσα δεν τολμούμε να αντιμετωπίσουμε, την τύχη να ανοίξει έναν ευκολότερο δρόμο.

Το βουνό, όμως, παραμένει βουνό.

Η αναμονή έχει μια παράξενη γοητεία. Μας απαλλάσσει προσωρινά από την ευθύνη της ανάβασης. Όσο περιμένουμε, μπορούμε να πείθουμε τον εαυτό μας ότι το εμπόδιο είναι το πρόβλημα. Ότι αν άλλαζε το βουνό, όλα θα ήταν διαφορετικά. Έτσι περνούν τα χρόνια. Όχι επειδή το βουνό είναι ανυπέρβλητο, αλλά επειδή η προσδοκία ότι θα χαμηλώσει είναι πιο εύκολη από την απόφαση να το ανέβουμε.

Κάποτε, όμως, έρχεται η στιγμή της αποκάλυψης. Ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται ότι το βουνό δεν έχει αλλάξει ούτε στο ελάχιστο. Οι κορυφές του παραμένουν εκεί όπου ήταν. Οι πλαγιές του δεν έγιναν πιο ήπιες. Τότε στρέφει το βλέμμα προς τα μέσα και ανακαλύπτει κάτι πιο τρομακτικό από το ίδιο το βουνό.

Ανακαλύπτει τον γκρεμό που κατοικεί μέσα του.

Είναι ο γκρεμός της αμφιβολίας, της αναβλητικότητας, της δειλίας. Είναι το χάσμα ανάμεσα σε αυτό που θα μπορούσε να γίνει και σε αυτό που επέλεξε να παραμείνει. Ο εξωτερικός όγκος του βουνού ήταν πάντοτε ορατός· ο εσωτερικός γκρεμός ήταν κρυμμένος. Και όμως, αυτός ήταν το πραγματικό εμπόδιο.

Ίσως γι’ αυτό τα βουνά έχουν τόσο μεγάλη αξία. Δεν υπάρχουν για να τα κοιτάζουμε αλλά για να μας αποκαλύπτουν. Δεν δοκιμάζουν τη δύναμη των ποδιών μας όσο την αποφασιστικότητα της ψυχής μας. Η κορυφή δεν είναι απλώς ένας τόπος· είναι η απόσταση που διανύει ο άνθρωπος από τις δικαιολογίες του μέχρι την αλήθεια του.

Το βουνό δεν χαμήλωσε ποτέ. Κι ίσως ευτυχώς που δεν χαμήλωσε. Διότι αν είχε μικρύνει, ο άνθρωπος δεν θα μάθαινε ποτέ πόσο ψηλά μπορούσε να φτάσει ο ίδιος.

Μονοδένδρι, Ζαγοροχώρια.