Στη δημοσιότητα τα νέα έγγραφα από το WikiLeaks!

Στη δημοσιότητα δόθηκε το πρώτο πακέτο των αμερικανικών εγγράφων από το Wikileaks. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη διαρροή μυστικών εγγράφων που έγινε ποτέ. Τα 251.287 έγγραφα περιλαμβάνουν την αλληλογραφία των αμερικανικών πρεσβειών από 250 χώρες ανά τον κόσμο. Τα 50.000 αφορούν στη διακυβέρνηση Ομπάμα, ενώ το 40,5% αυτών χαρακτηρίζονται ως απόρρητα.

Το 6% των εγγράφων φέρουν την ένδειξη "μυστικό" και περίπου 4.333 χαρακτηρίζονται ως "NOFORN", δηλαδή ξένες χώρες δεν θα πρέπει να αποκτήσουν ποτέ πρόσβαση σε αυτά. Στα έγγραφα δεν υπάρχει άμεση αναφορά στην Ελλάδα αλλά εμφανίζονται συζητήσεις τόσο για την Τουρκία και την ΠΓΔΜ.

Λίγο πριν τη δημοσιοποίηση των νέων απόρρητων αμερικανικών εγγράφων, το WikiLeaks γνωστοποίησε ότι σε κάθε περίπτωση έχει παραχωρήσει τα σχετικά έγγραφα σε αρκετές εφημερίδες. Νωρίτερα, η ιστοσελίδα δήλωσε ότι δέχθηκε επίθεση από χάκερς, ωστόσο λίγο αργότερα επανήλθε κανονικά σε λειτουργία.

Μεταξύ των εφημερίδων και των περιοδικών, σύμφωνα με την ανάρτησή του στο Twitter, είναι οι: El Pais, Le Monde, Speigel, Guardian και NYT.Οι νέες διαρροές του WikiLeaks έχουν προκαλέσει πανικό στις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους. Αμερικανοί αξιωματούχοι υποστήριξαν ότι, με αυτό τον τρόπο, η ιστοσελίδα θέτει πολλές ζωές σε κίνδυνο.

Από την πλευρά του, ο ιδρυτής της ιστοσελίδας Τζούλιαν Ασάντζ δήλωσε κατά τη διάρκεια τηλεδιάσκεψης με δημοσιογράφους ότι τα έγγραφα θα αφορούν όλα τα μεγάλα ζητήματα ανά τον κόσμο.

Αναφορές σε Τουρκία και ΠΓΔΜ.

Τηλεγράφημα αναφέρει ότι σε συνάντηση του υφυπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ με Γάλλους πολιτικούς, στις 16 Σεπτεμβρίου του 2009, ένας από τους τελευταίους σε αυτή φέρεται να εκφράζει την αισιοδοξία του ότι μια νέα ελληνική κυβέρνηση θα είναι 'πιο σταθερή' και θα επιδείξει μεγαλύτερη ευελιξία για πρόοδο στη διένεξη με τη 'Μακεδονία΄για το θέμα του ονόματος. Από την πλευρά του, ο Φίλιπ Γκόρντον (ο υφυπουργός Εξωτερικών) φέρεται να συμφώνησε πως είτε μια πιο ισχυρή Συντηρητική κυβέρνηση [στην Ελλάδα] είτε μία Σοσιαλιστική θα αποτελούσε έναν πιο ευέλικτο εταίρο στις διαπραγματεύσεις.

Εξέφρασε δε, την ελπίδα πως αν η διεθνής κοινότητα έπειθε τη "Μακεδονία" να εγκαταλείψει την ιδέα του δημοψηφίσματος και την Ελλάδα να εγκαταλείψει την ανάγκη αλλαγής διαβατηρίων, θα μπορούσε να σημειωθεί πρόοδος.

Στο ίδιο τηλεγράφημα γίνεται αναφορά και στην Τουρκία και στις σχέσεις της με την Ε.Ε.. Ο Γκόρντον αναφέρει πως η Τουρκία βρίσκεται σε ένα φαύλο κύκλο και δεν προχωρά στις απαιτούμενες μεταρρυθμίσεις διότι οι Τούρκοι δεν πιστεύουν πως το αίτημα για είσοδο της χώρας τους στην Ε.Ε. θα ικανοποιηθεί, ενώ την ίδια στιγμή, οι διαπραγματεύσεις δεν προχωρούν επειδή οι Τούρκοι δεν έχουν προχωρήσει στις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις.

Ο Γκόρντον πρόσθεσε πως σε πρόσφατες δημοσκοπήσεις ποσοστό κάτω του 30% των Τούρκων πιστεύει πως η χώρα τους θα αποκτήσει την ιδιότητα του κράτους-μέλους της Ε.Ε..

Τηλεγραφήματα που δημοσιεύει το Der Spiegel αποκαλύπτουν ότι οι αμερικανοί διπλωμάτες είναι δύσπιστοι απέναντι στον Τούρκο πρωθυπουργό Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, τον οποίο θεωρούν απομονωμένο και ελλιπώς ενημερωμένο.

Ο Ερντογάν δεν εμπιστεύεται κανέναν και "περιβάλλεται από ένα κύκλο συμβούλων που τον κολακεύουν αλλά τον αψηφούν". Λαμβάνει τις πληροφορίες του σχεδόν αποκλειστικά από τις εφημερίδες των ισλαμιστών και οι αναλύσεις των υπουργείων του δεν τον ενδιαφέρουν, γράφουν οι αμερικανοί διπλωμάτες στην Άγκυρα.

Ο Ερντογάν φοβάται μήπως χάσει την εξουσία, εκτιμούν οι διπλωμάτες. Μια από τις πηγές τους, επισημαίνει: "Ο Ταγίπ πιστεύει στο Θεό αλλά δεν τον εμπιστεύεται". Η διπλωματική αλληλογραφία αναπαράγει φήμες περί υποτιθέμενης διαφθοράς του πρωθυπουργού, ο οποίος φέρεται να πλούτισε κατά την ιδιωτικοποίηση ενός διυλιστηρίου πετρελαίου.

«Εξαιρετικά επικίνδυνος» ο Αχμέτ Νταβούτογλου.

Ο υπουργός Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου χαρακτηρίζεται "εξαιρετικά επικίνδυνος" από έναν πληροφοριοδότη των αμερικανών διπλωματών, ο οποίος τους προειδοποιεί για την ισλαμιστική επιρροή του στον Ερντογάν.

Η πρεσβεία τρέφει υποψίες ότι ο Νταβούτογλου ονειρεύεται μια επάνοδο της οθωμανικής δύναμης και μάλιστα μετά μια ομιλία του στο Σεράγεβο τον Ιανουάριο του 2010, υποψιάζονται ότι θέλει να επαναφέρει την τουρκική επιρροή στα Βαλκάνια. Οι διπλωμάτες δεν είναι σίγουροι για τη σταθερότητα της κυβέρνησης στην Τουρκία, που είναι από τους σημαντικότερους συμμάχους της, σύμφωνα με τα τηλεγραφήματα που συντάχθηκαν φέτος το Φεβρουάριο.

Στα έγγραφα που δημοσιεύθηκαν τις τελευταίες ώρες υπάρχουν επίσης αναφορές :

Στον πρόεδρο της Βενεζουέλας, Ούγκο Τσάβες. Ο Τσάβες είναι "τρελός" και ετοιμάζεται να μετατρέψει τη χώρα του "σε μια άλλη Ζιμπάμπουε", εκτίμησε ο διπλωματικός σύμβουλος του Νικολά Σαρκοζί, Ζαν-Νταβίντ Λετίβ σε συνομιλία του με τον αμερικανό υφυπουργό Φίλιπ Γκόρντον, τον Σεπτέμβριο του 2009.

Στην Κίνα και το Google. Σύμφωνα με έγγραφο που προέρχεται από την αμερικανική πρεσβεία στο Πεκίνο και επικαλείται "κινεζική πηγή" οι ΗΠΑ έχουν την πεποίθηση ότι οι κινεζικές αρχές βρίσκονται πίσω από την πειρατική πληροφόρηση εκ μέρους του Google και δυτικών χωρών, αναφέρουν οι New York Times.

"Η πειρατεία του Google εγγράφεται στο πλαίσιο μιας εκστρατείας σαμποτάζ ως προς την πληροφόρηση που οργανώθηκε από αξιωματούχους, από ειδικούς σε θέματα ασφαλείας και από πειρατές του Ίντερνετ που καθοδηγούνταν από την κινεζική κυβέρνηση", αναφέρει η εφημερίδα.

Στο Ιράν. Στην ιστοσελίδα της η Guardian αναφέρει ότι ο βασιλιάς Αμπντάλα της Σαουδικής Αραβίας κάλεσε τις ΗΠΑ να επιτεθούν στο Ιράν προκειμένου να τερματίσει το πυρηνικό του πρόγραμμα. Όσον αφορά το ιρανικό θέμα, τα έγγραφα δείχνουν ότι το Ισραήλ ώθησε αποφασιστικά τις ΗΠΑ εναντίον του Ιράν, τονίζοντας ότι η αμερικανική στρατηγική υπέρ των διαπραγματεύσεων με την Τεχεράνη "δεν θα λειτουργήσει", σύμφωνα με έγγραφο που αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα της Le Monde.

Αμερικανικό τηλεγράφημα αναφέρει μια συζήτηση την 1η Δεκεμβρίου του 2009 μεταξύ του Αμος Γκιλάντ, του διευθυντή πολιτικο-στρατιωτικών υποθέσεων στο ισραηλινό υπουργείο Άμυνας και της Ελεν Τάουσερ, της υφυπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ.

Η διπλωματία του προέδρου Ομπάμα, "η στρατηγική δέσμευση με το Ιράν" "είναι μια καλή ιδέα αλλά σαφές ότι δεν θα λειτουργήσει" δηλώνει ο Γκιλάντ στη συνομιλία αυτή.

*********************

Αναδημοσίευση από εδώ: Στη δημοσιότητα τα νέα έγγραφα από το WikiLeaks.

Η ώρα της αριστερής απάντησης!

Του ΣΤΑΘΗ ΚΟΥΒΕΛΑΚΗ
Αναπληρωτή καθηγητή Πολιτικής Φιλοσοφίας στο King's College του Πανεπιστημίου του Λονδίνου.

Οι μύθοι με τους οποίους οι κυρίαρχοι κύκλοι της Ευρώπης προσπάθησαν να αποπροσανατολίσουν την κοινή γνώμη σχετικά με τα αίτια της τρέχουσας κρίσης καταρρέουν ένας ένας.

Η κατάρρευση της Ιρλανδίας διαψεύδει κατηγορηματικά την προ εξαμήνου μόλις κυρίαρχη εικόνα ότι το ελληνικό χρέος αποτελεί μια ιδιαιτερότητα που απορρέει από τη μεσογειακή τεμπελιά και το σπάταλο κράτος. Το αβάσταχτο του κόστους της διάσωσης των τραπεζών μέσω δημόσιας χρηματοδότησης, η καθίζηση των κρατικών εσόδων λόγω της ύφεσης και της φοροαπαλλαγής του κεφαλαίου είναι πλέον ορατά διά γυμνού οφθαλμού. Αλλά αυτό που καταρρέει έχει και μια βαθύτερη διάσταση: Είναι το μοντέλο ανάπτυξης που επέβαλε η ένταξη των χωρών της περιφέρειας (ευρωπαϊκός Νότος και Ιρλανδία) στην ευρωζώνη. Η απώλεια ανταγωνιστικότητας οδήγησε σε αυξανόμενα ελλείμματα και στήριξη της ανάπτυξης αυτών των χωρών σε «φούσκες» (οικοδομή, κατασκευές, εσωτερική κατανάλωση), καθώς και στη διόγκωση του τραπεζικού τομέα και του δανεισμού, που είναι πρώτα και κύρια ιδιωτικός. Να λοιπόν γιατί, παρά τον διεθνή χαρακτήρα της κρίσης που ξέσπασε προ διετίας, οι χώρες της περιφέρειας της ευρωζώνης έχουν γονατίσει, τη στιγμή που η Γερμανία και οι χώρες του κέντρου ανακτούν θετικούς, έστω και πενιχρούς, ρυθμούς ανάπτυξης.

Αντιμέτωπες με τη χρεοκοπία του μοντέλου που επέβαλαν χθες, ελέω Ε.Ε. και ευρώ, στις κοινωνίες τους, οι ίδιοι κυρίαρχοι κύκλοι οδηγούν σήμερα τις χώρες τους στη βέβαιη καταστροφή, μέσω ενός πρωτοφανούς για τα μεταπολεμικά ευρωπαϊκά δεδομένα συνδυασμού στυγνού ταξικού ρεβανσισμού και ιλιγγιώδους βουτιάς της οικονομίας. Και πάλι, όμως, τόσο οι εξελίξεις στην Ιρλανδία όσο και η εκτός ελέγχου ελληνική κατάσταση (ακόμη και στους ίδιους τους στόχους του μνημονίου για το χρέος και τα ελλείμματα) δείχνουν το μάταιο της προσπάθειας συμμόρφωσης στις απαιτήσεις της διαβόητης πλέον τρόικας Ε.Ε.-ΕΚΤ-ΔΝΤ. Η λατινοαμερικανοποίηση των κοινωνιών είναι επί θύραις.

Το δρόμο προς τον όλεθρο ακολουθεί και το πολιτικό σύστημα, ανίκανο να προτείνει οποιαδήποτε κοινωνικά ανεκτή προοπτική, όλο και περισσότερο απονομιμοποιημένο στα μάτια των πολιτών. Πανικόβλητη η ιρλανδική κυβέρνηση προκηρύσσει εκλογές, τη στιγμή που 4 στους 10 έλληνες ψηφοφόρους απείχαν από την τελευταία εκλογική αναμέτρηση. Σ' αυτήν την περίπτωση, οι κοινωνίες βλέπουν πιο καθαρά από τις πολιτικές ελίτ. Σε ποσοστά 60%, σύμφωνα με τις τελευταίες δημοσκοπήσεις, η ελληνική κοινή γνώμη καταλαβαίνει ότι, όσο και να κρατήσει ο γολγοθάς των απανωτών μνημονίων, το χρέος δεν μπορεί να αποπληρωθεί και ζητά αναδιαπραγμάτευση ή στάση πληρωμών. Η αναδιαπραγμάτευση του χρέους δεν μπορεί όμως να γίνει προς όφελος του οφειλέτη χωρίς κάποιο συσχετισμό δύναμης, μια πρωτοβουλία που να δίνει διαπραγματευτική δύναμη σ' αυτόν που χρωστά. Αυτό ακριβώς είναι το νόημα της στάσης πληρωμών, στην οποία έχουν προσφύγει στο παρελθόν όσες κυβερνήσεις ανά τον κόσμο βρέθηκαν μπροστά σε παρόμοιο αδιέξοδο και κάτω από ικανή λαϊκή πίεση. Στην περίπτωση της χώρας μας, αυτό σημαίνει αναγκαστικά ανάκτηση της άσκησης εθνικής νομισματικής πολιτικής, δηλαδή έξοδο από την ευρωζώνη, εθνικοποίηση των τραπεζών, έλεγχο της κίνησης των κεφαλαίων και τερματισμό της σκανδαλωδώς αντιλαϊκής κατανομής των φορολογικών βαρών. Σημαίνει με δυο λόγια κοινωνική μεταβολή προς όφελος των δυνάμεων της εργασίας και των λαϊκών στρωμάτων. Γι' αυτό και αποτελεί την καρδιά οποιασδήποτε ευρύτερα προοδευτικής πρότασης αντιμετώπισης της κρίσης.

Το παράδοξο εδώ είναι ότι, παρ' όλο που βρίσκεται όλο και περισσότερο στο επίκεντρο της συζήτησης, κανένας επίσημος φορέας της αριστεράς, με εξαίρεση την εξωκοινοβουλευτική, δεν την προωθεί, παρά τις φωνές που ακούγονται στο εσωτερικό τους. Κάτι που σίγουρα δεν είναι άσχετο με τη γενικότερη αμηχανία της αριστεράς και της αδυναμίας της να ανταποκριθεί στις προσδοκίες μιας κοινωνίας που, όπως επίσης έδειξαν τα πρόσφατα εκλογικά αποτελέσματα, επιμένει να κοιτά προς αυτήν την κατεύθυνση. Είναι ίσως τώρα η στιγμή κάποιων ανεξάρτητων και συσπειρωτικών πρωτοβουλιών που θα μπορούσαν να δημιουργήσουν τους όρους μιας πρότασης. Αιχμή τους το θέμα του ανοίγματος του «φακέλου του χρέους», με στόχο κατ' αρχάς την πλήρη διαφάνεια σε ό,τι αφορά τον τρόπο και τους όρους της δημιουργίας του

*****************

Αναδημοσίευση από εδώ: Η ώρα της αριστερής απάντησης

Το ευρώ θα επιβιώσει;

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Ανήσυχη είναι η Γερμα­νίδα καγκελάριος για το ευρώ. «Βρισκόμαστε σε μια εξαιρετικά σοβαρή κατάσταση όσον αφορά το ευρώ», δήλωσε την Τρίτη απευθυνόμενη σε εκπροσώπους του επιχειρηματικού κόσμου της χώρας της. Είχε προηγηθεί ο πρόεδρος της ΕΕ, ο Χέρμαν βαν Ρομπέι, ο οποίος είχε θέσει θέμα «επιβίωσης της ευρωζώνης», υπο­γραμμίζοντας ότι «πρέπει να αγωνι­στούμε από κοινού για να επιβιώσει η ευρωζώνη, γιατί αν δεν επιβιώσει η ευρωζώνη, δεν θα επιβιώσει ούτε η ΕΕ». Είναι προφανές ότι η κατάρρευση και της Ιρλανδίας και η δια της βίας υπαγωγή της σε καθεστώς Μνημονίου έθεσε προς συζήτηση το θέμα του ευρώ με ιδιαίτερη ένταση.

Η μία μετά την άλλη κατακρημνίζονται οι χώρες της ευρωζώνης. Πρώτη έπεσε η Ελλάδα. Πάει τώρα και η Ιρλανδία. Εκ των προτέρων ξοφλημένη θεωρείται και η Πορτογαλία - μέσα σε λίγους μήνες θα έχει και αυτή υπαχθεί σε καθεστώς υποτέλειας μέσω Μνημονίου με την ΕΕ και το ΔΝΤ. Ολοι τώρα συζητούν για την επερχόμενη, όπως εκτιμούν, καταβαράθρωση και της Ισπανίας. Κάτι που θεωρείται μοιραίο για το ευρώ.

Δεν αντέχει η ευρωζώνη σε μια τέτοια περίπτωση. «Οποιαδήποτε αίτηση διάσωσης εκ μέρους της Ισπανίας θα μπορούσε να σημάνει το τέλος του παιχνιδιού για το σχέδιο του ευρωπαϊκού κοινού νομίσματος» έγραφε την Πέμπτη στην πρώτη σελίδα της η παγκόσμια έκδοση των «Τάιμς της Νέας Υόρκης». Την ίδια άποψη είχε και η ισπανική «Ελ Παΐς», η οποία τόνιζε: «Αυτό που διακυβεύεται τώρα είναι η ίδια η βιωσιμότητα της νομισματικής ένωσης και συνεπώς του ευρωπαϊκού σχεδίου». Χώρια που, αν πέσει η Ισπανία, ακολουθεί η Ιταλία!

Πού βαδίζει η Ευρώπη; Τι θα γίνει αν όλες οι χώρες του ευρωπαϊκού νότου υπαχθούν σε καθεστώς απώλειας της οικονομικής τους ανεξαρτησίας και κυριαρχίας μέσω Μνημονίων και στη συνέχεια περιπέσουν στο νέο καθεστώς της «συντεταγμένης χρεοκοπίας» που ετοιμάζει το Βερολίνο για να το περάσει σε δεκαπέντε μέρες στη σύνοδο κορυφής της ΕΕ; Δεν είναι δυνατόν να γίνει ανεκτή μια ευρωπαϊκή ενοποίηση κατά την οποία κάποιες χώρες - μέλη της ευρωζώνης και της ΕΕ μετατρέπονται σταδιακά σε οικονομικά υποτελείς προς άλλες χώρες - μέλη με επικεφαλής τη Γερμανία.

Η Γαλλία απομονώνεται μέσω της διαδικασίας αυτής και απογυμνώνεται από συμμάχους, αφού οι παραδοσιακά φιλικές προς το Παρίσι χώρες (Ιταλία, Ισπανία, Ελλάδα, Πορτογαλία κ.λπ.) διαρκώς υποβαθμίζονται μέσω του ευρώ και της πολιτικής που επιβάλλει το Βερολίνο. Η Γαλλία οδηγείται μέσω αυτής της διαδικασίας σε αναπότρεπτη δορυφοροποίηση προς τη Γερμανία. Για την ώρα το Παρίσι υποτάσσεται στη γραμμή του Βερολίνου προσπαθώντας να παρατείνει όσο μπορεί περισσότερο την προνομιακή γαλλογερμανική σχέση. Δεν έχει όμως αυταπάτες. Γνωρίζει ότι αυτή η φάση είναι πλέον μεταβατική και περιορισμένης διάρκειας.

Το δίλημμα είναι σαφές για τους Γάλλους. Αν η Μέρκελ επιβάλει τη γραμμή της και συνεχιστεί η ίδια γερμανική πολιτική, σύντομα το Παρίσι θα έχει να διαλέξει ανάμεσα σε δύο δρόμους: ή θα αποδεχθεί τον ρόλο του δορυφόρου της Γερμανίας ή θα προσεγγίσει τη Βρετανία (και εννοείται μέσω αυτής και τις ΗΠΑ) και παράλληλα θα επιδιώξει να ηγηθεί συμμαχίας των κρατών της Νότιας Ευρώπης, συγκρουόμενο έτσι με το Βερολίνο. Η Ευρώπη θα σχιστεί έτσι ουσιαστικά σε δύο στρατόπεδα, θυμίζοντας δραματικά την κατάσταση που υπήρχε στα χρόνια του Μεσοπολέμου.

Η σχέση της Ρωσίας με τη Γερμανία είναι το στοιχείο που διαφοροποιεί τη σημερινή κατάσταση. Το Βερολίνο προσφέρει στη Μόσχα στρατηγική συμμαχία. Εκχωρεί στους Ρώσους την Ουκρανία και τη Λευκορωσία, ενώ αποδέχεται την ενεργειακή εξάρτηση της Γερμανίας από ρωσικές πηγές για να αποδείξει την ειλικρίνεια των προθέσεών του απέναντι στη Μόσχα.

Η ΕΕ παραπαίει. Βρίσκεται σε πολύ κρίσιμο σταυροδρόμι. Η Γερμανία οδηγεί σε αδιέξοδα όλο και περισσότερες χώρες της Ευρώπης. Αν δεν αλλάξει πολιτική -και μέχρι στιγμής τίποτα δεν δείχνει ότι προτίθεται να αλλάξει- σκοτεινές εποχές περιμένουν την πολύπαθη Γηραιά Ηπειρο.

***************

Αναδημοσίευση από εδώ: Το ευρώ θα επιβιώσει;

Οι τρεις μεγάλες κρίσεις του καπιταλισμού 1873-1895, 1929-1945, 2007-;

Πολύτιμα διδάγματα για το μέλλον της ταξικής πάλης, καταμεσής μίας από τις μεγαλύτερες κρίσεις του καπιταλισμού, μπορούμε να πάρουμε από τη Μεγάλη Ύφεση του 19ου αιώνα. Τότε, μέσα στη μάχη, η Αριστερά και το εργατικό κίνημα άλλαξαν και ριζοσπαστικοποιήθηκαν. Το κομμουνιστικό ρεύμα διεκδίκησε την αυτοτέλειά του, οι εργαζόμενοι επέβαλαν κατακτήσεις, παρά την ολομέτωπη αστική επίθεση. Ακολούθησε το επαναστατικό κύμα του 20ου αιώνα.

«Η συνεχής ανατροπή της παραγωγής, ο αδιάκοπος κλονισμός όλων των κοινωνικών καταστάσεων, η αιώνια αβεβαιότητα και κίνηση διακρίνουν την αστική εποχή από όλες τις προηγούμενες», υπογράμμιζαν έντονα οι Μαρξ - Ένγκελς στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο εκατό εξήντα δύο χρόνια από σήμερα. «Διαλύονται –συνέχιζε– όλες οι στέρεες, σκουριασμένες σχέσεις με την ακολουθία τους από παλιές σεβάσμιες παραστάσεις και αντιλήψεις και όλες οι καινούριες που διαμορφώνονται παλιώνουν, πριν προλάβουν να αποστεωθούν. Κάθε τι κλειστό και σταθερό εξατμίζεται, κάθε τι ιερό βεβηλώνεται και στο τέλος οι άνθρωποι αναγκάζονται να αντικρούσουν με νηφάλιο μάτι τη θέση τους στη ζωή και τις αμοιβαίες σχέσεις τους».

Εδώ και τρία περίπου χρόνια η ανθρωπότητα ζει στη δίνη μιας από τις τρεις μεγαλύτερες κρίσεις των αιώνων του καπιταλισμού, που κλονίζει καταστάσεις και βεβαιότητες. Ο καπιταλισμός μετά από κρίσεις τέτοιου ιστορικού χαρακτήρα γίνεται άλλος από αυτόν που γνωρίσαμε. Αλλά και το εργατικό κίνημα, κάτω από την ιδιαίτερα βίαιη ταξική αναμέτρηση, παίρνει άλλη μορφή και περιεχόμενο.

Η πρώτη μεγάλη κρίση, η κρίση του 1873-1895 συνδέθηκε με το πέρασμα στο μονοπωλιακό καπιταλισμό, την αντιδραστικοποίηση της αστικής τάξης, στην ποιοτική και ποσοτική άνοδο του εργατικού κινήματος, που συμπυκνώνεται στον επαναστατικό εργατικό αγώνα για το οκτάωρο.

Η κρίση του 1929-’45 συνδέθηκε τελικά με την ανελέητη, μέσω πρωτίστως του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων και πάνω από όλα της εργατικής δύναμης. Συνδέθηκε επίσης με την «ολοκλήρωση» του κρατικού μονοπωλιακού καπιταλισμού, την προώθηση του κεϋνσιανισμού - κράτους πρόνοιας. Ο κεϋνσιανισμός αποτέλεσε την πολιτική απάντηση στο εργατικό και κομμουνιστικό κίνημα που έβγαινε από τον πόλεμο ενισχυμένο και επικίνδυνο, παρά τη συντελούμενη μετατόπιση προς τα δεξιά των κομμουνιστικών κομμάτων.

Η σημερινή κρίση μεταμορφώνει ποιοτικά και επιταχύνει την υπεραντιδραστικοποίηση του καπιταλισμού που ζήσαμε. Απαιτεί, μέσα στην εξελισσόμενη ταξική πάλη, ραγδαίες και σοβαρές αλλαγές στο περιεχόμενο και τις μορφές άσκησης εργατικής πολιτικής από το εργατικό κίνημα και την Αριστερά, που δεν μπορούν πλέον να δρουν όπως πάντα και όπως συνήθως.

Η αποκάλυψη της γενικότερης πολιτικής στάσης της αστικής και εργατικής τάξης στις κρίσεις του 1873-1895 και του 1929-’45, διευκολύνει στην ανίχνευση κάτω από το βαρύ στρώμα του σημερινού προσωρινά δυσμενούς πολιτικού συσχετισμού, ισάριθμων ναρκών στο έδαφος του συστήματος. Νάρκες των οποίων η ενεργοποίηση από το εργατικό κίνημα, δηλαδή το κίνημα των εργατικών κομμάτων, των πολιτικών μετώπων και το συνδικαλιστικό κίνημα στη μεταξύ τους αυτοτέλεια και αλληλοσύνδεση, μπορεί να αντιστρέψει το βέλος της πολιτικής και τελικά να τινάξει στον αέρα το πλέγμα της ατομικής αστικής ιδιοκτησίας και της μισθωτής δουλείας.

Η μεγάλη κρίση φέρνει ανατροπές.

Η πρώτη Μεγάλη Ύφεση του καπιταλισμού ξεκινά με την κρίση του 1873 και συνεχίστηκε με διάφορα επεισόδια ανάκαμψης και επανερχόμενης κρίσης έως το 1895, καθώς επεκτάθηκε σε όλες τις μεγάλες καπιταλιστικές χώρες. Σε κάθε ένα από τα κρισιακά επεισόδια το θεαματικότερο σημείο είναι χρηματιστηριακής (κατάρρευση αξιών - πανικός) ή τραπεζικής φύσης (πτώχευση ενός μεγάλου ιδρύματος, που ακολουθείται από σειρά πτωχεύσεων).

Στις 9 Μαΐου 1873 κατέρρευσαν οι χρηματιστηριακές τιμές στη Βιέννη και συμπαρέσυραν τα χρηματιστήρια στη Γερμανία και τις ΗΠΑ. Το χρηματιστηριακό κραχ συνοδεύεται από τραπεζικές πτωχεύσεις σε Αυστρία και Γερμανία. Στην Αγγλία μεταξύ 1873 και 1875 οι πτωχεύσεις επιχειρήσεων διπλασιάζονται (από 7.490 το 1873 σε 13.130 το 1879), οι τιμές πέφτουν, η ανεργία εξαπλώνεται, οι εξαγωγές μειώνονται κατά 25%. Ακολουθεί μια οξεία κρίση το 1890 στην αγορά της Μ. Βρετανίας εξαιτίας τοποθετήσεων δανείων στην αγορά της Αργεντινής, τα οποία δεν μπορούν να αποπληρωθούν, με αποτέλεσμα η εξαιρετικής βαρύτητας Τράπεζα Baring να βρεθεί πολύ κοντά στη χρεοκοπία. Σώζεται μετά από παρέμβαση της Κεντρικής Τράπεζας της Αγγλίας, η οποία αποτρέπει τον τραπεζικό πανικό και την οικονομία από μεγαλύτερη ύφεση, που πλήττει ήδη ιδίως τη μεταλλουργία, την υφαντουργία και τη ναυπηγική. Στη Γαλλία, το 1882 το χρηματιστηριακό κραχ στη Λυόν συνοδεύεται από την πτώχευση της εξαιρετικά ισχυρής τράπεζας Union General, την οποία ακολουθούν πτωχεύσεις τραπεζών και βιομηχανιών. Και ενώ το πράγμα φαινόταν να ελέγχεται, εφτά χρόνια αργότερα, το 1889, η εταιρεία που είχε αναλάβει τη διώρυγα του Παναμά και η Εταιρεία Μετάλλων εμπλέκονται σε κερδοσκοπία που αφορά το χαλκό και χρεοκοπούν, οδηγώντας ξανά σε χρηματιστηριακό πανικό και πιστωτική κρίση. Το 1884 καταρρέουν ξανά στις ΗΠΑ οι μετοχές των μεγάλων σιδηροδρομικών εταιρειών εξαιτίας του αιώνιου καταλυτικού νόμου του καπιταλισμού, του ανταγωνισμού, γεγονός που συνοδεύεται ξανά από επιβράδυνση της βιομηχανικής δραστηριότητας. Επιβράδυνση που στα επόμενα εννιά χρόνια συνοδεύτηκε από μια περίοδο σχετικής ανάκαμψης, κατά την οποία εδραιώθηκαν μεγάλα τραστ (Rocfeller, Morgan, Carnergie), όταν –το 1893– 491 τράπεζες κηρύσσουν ξανά πτώχευση μετά την προηγηθείσα κατάρρευση πάλι των χρηματιστηριακών αξιών των εταιρειών σιδηροδρόμων.

Στη διάρκεια αυτής της εικοσιπενταετής περίπου Μεγάλης Ύφεσης, με τις αλλεπάλληλες κρίσεις, η ανεργία εμφανίζεται με κυματοειδή μορφή, ακολουθώντας την κρίση και τους ταξικούς συσχετισμούς. Από 1% επί των συνδικαλισμένων μόνο εργατών που υπήρχαν για παράδειγμα στην Αγγλία το 1873, ανέρχεται στο 11% το 1879, για να πέσει ως το 2% το 1882, να ανέβει στο 10% το 1886, να πέσει πάλι στο 2% το 1890 και να φτάσει στο 7,5% το 1893. Στην ίδια διάρκεια εμφανίζεται πτώση των τιμών. Οι τιμές χονδρικής μειώνονται, για παράδειγμα κατά 32% στη Μ. Βρετανία, 40% στη Γερμανία, 43% στη Γαλλία, 45% στις ΗΠΑ. Όσο για τους μισθούς, αυτοί αυξομειώνονται ακολουθώντας επίσης τους ρυθμούς των κρίσεων. Καθορίζονται όμως από τους εκάστοτε ταξικούς συσχετισμούς, με την αστική τάξη να επιχειρεί σταθερά τη μείωσή τους. Και τελικά μεταξύ 1873 και 1896 και με βάση το 1873, στη Βρετανία οι αποδοχές εμφανίζουν μια άνοδο της τάξης του 37%, στη Γαλλία, μετά από αυξομοιώσεις, αύξηση κατά 25%. Στις ΗΠΑ πλήττονται γεγονός που συνοδεύεται από σκληρούς αγώνες.

Στη διάρκεια της κρίσης και στην εξέλιξή της το εργατικό κίνημα αλλάζει θετικά τους συσχετισμούς. Διαδηλώσεις στους δρόμους, αποφασιστικές απεργίες, θυσίες και αίμα, συνδικαλιστικές οργανώσεις, συνεταιρισμοί, σωματεία αλληλεγγύης, εργατικά κόμματα και κινήματα, βελτιώνουν σοβαρά το συσχετισμό δυνάμεων, δίχως να φτάνει ακόμα ως το επίπεδο εργατικών επαναστάσεων.

Στις ΗΠΑ, το συνδικαλιστικό κίνημα σφυρηλατείται εντός των κρίσεων της Μεγάλης Ύφεσης. Οι Ιππότες της Εργασίας από 110.000 το 1885 φτάνουν τους 720.000 το 1886 για να πέσουν στις 100.000 το 1896. Η Αμερικανική Συνομοσπονδίας Εργασίας (American Federation of Labor) αναπτύσσεται στα 280.000 μέλη το 1896. Η χρονιά του 1877 αποτελεί έτος ορόσημο, αφού τότε πραγματοποιείται η πρώτη γενική απεργία: Η μεγάλη πανεθνική απεργία των σιδηροδρομικών, η οποία συγκλονίζει την πολιτική και οικονομική ζωή και κορυφώνεται με την κομμούνα του Πίτσμπουργκ. Το Μάιο του 1886, η χώρα βρίσκεται σ’ αναβρασμό. Χιλιάδες εργαζομένων αντιδρούν στις συνθήκες εργασίας τους ζητώντας καθιέρωση του 8ώρου με σύνθημα «είτε εργάζεστε με το κομμάτι είτε με τη μέρα, μειώνοντας τις ώρες, αυξάνεται ο μισθός σας». Μόνο στο Σικάγο, στην ιστορικής σημασίας πλέον εξέγερση, την 1η Μαΐου απεργούν 40.000 εργάτες και τους ακολουθούν 350.000 εργάτες σε 1.200 εργοστάσια σ’ όλη τη χώρα. Η δυναμική αυτή συνεχίζεται αμείωτη συναντώντας το νέο αιώνα, τον 20ο. Στη Γαλλία, μέσα στον αναβρασμό των σχολών πολιτικής σκέψης, των παραδόσεων και τις απεργίες στην υαλουργία και υφαντουργία, το εργατικό κίνημα οργανώνεται με μια δυναμική που οδηγεί σε 415.000 συνδικαλισμένα μέλη το 1895 και σε 750.000 το 1905. Ανάλογες τάσεις εμφανίζονται και στη Γερμανία. Στη Βρετανία, μετά τη κάμψη της δεκαετίας του ’70, σοσιαλιστικά ρεύματα τη δεκαετία του ’80 ξαναζωντανεύουν. Ο αριθμός των συνδικαλισμένων αυξάνει στα 1,1 εκατ. 1876, σε μια δυναμική που οδηγεί σε 4,1 εκατ. το 1913. Στο ίδιο διάστημα ισχυροποιούνται τα εργατικά κόμματα και δημιουργούνται νέα, όπως στις ΗΠΑ το 1876, στη Γαλλία και στην Ισπανία το 1879, στη Νορβηγία το 1887, στην Αυστρία, στην Ελβετία και τη Σουηδία το 1889. Μαρξιστικές ομάδες συγκροτούνται στην Αγγλία και τη Ρωσία.

Σε αυτές τις συνθήκες, η πρώτη Διεθνής διαλύεται το 1876 τόσο γιατί, κατά τον Ένγκελς, «με την παλιά της μορφή, έχει πια ξεπεραστεί... Πιστεύω ότι η επόμενη Διεθνής –ύστερα από μερικά χρόνια επίδρασης των έργων του Μαρξ– θα είναι καθαρά κομμουνιστική (...)», όσο και εξαιτίας της διαλυτικής διαπάλης των αναρχικών απέναντι στο μαρξιστικό ρεύμα. Δυνάμωνε όμως το πνεύμα αλληλεγγύης μεταξύ των εργατών διαφόρων χωρών και ισχυροποιούνταν το ιδεολογικοπολιτικό εκείνο ρεύμα που ζητούσε να δημιουργηθεί μια νέα Διεθνής. Έτσι από τον επόμενο χρόνο, με τις συνδιασκέψεις στο Γκεντ το 1877, στο Chur της Ελβετίας το 1881, στο Παρίσι στα 1883 και 1886 και στο Λονδίνο το 1888, ανοίγει ο δρόμος για τα δύο συνέδρια του Παρισιού το 1889 και στην ίδρυση της Δεύτερης Διεθνούς.

Στον τομέα της θεωρίας και της πολιτικής, επίσης, οι εξελίξεις είναι σημαντικές. Το 1885 –δύο χρόνια μετά το θάνατο του Μαρξ– και το 1894, με τη φροντίδα του Ένγκελς κυκλοφόρησαν αντίστοιχα ο Β’ και ο Γ’ τόμος του Κεφαλαίου. Το 1891 είδε το φως της δημοσιότητας η Κριτική του προγράμματος της Γκότα. Το 1877 - 1878 δημοσιεύτηκε το Αντι-Ντύρινγκ του Ένγκελς, στα 1884 εκδόθηκε το έργο του Η καταγωγή της οικογένειας, της ατομικής ιδιοκτησίας και του κράτους και στα 1886 Ο Λουδοβίκος Φόυερμπαχ και το τέλος της κλασικής γερμανικής φιλοσοφίας. Η Αριστερά καταμεσής της κρίσης κάνει τομές στη θεωρία και πολιτική της, η Αριστερά καταμεσής της κρίσης και στην εξέλιξη της ταξικής πάλης, αλλάζει.

Αυτός ο καινούριος συσχετισμός δυνάμεων σε συνδυασμό με την εσωτερική δυναμική του εργατικού κινήματος και τις τολμηρές καινοτόμες αλλαγές στην πολιτική και θεωρία της Αριστεράς, τους επαναστατικούς εργατικούς αγώνες του συνδικαλιστικού και εργατικού κινήματος, προκύπτει τελικά η τάση για άνοδο των μισθών στις τέσσερις κυριότερες καπιταλιστικές χώρες και η σπουδαιότητα των κοινωνικών νόμων που ψηφίστηκαν στη διάρκεια της κρίσης: Νόμοι που αφορούν στη διευκόλυνση του συνδικαλιστικού κινήματος, παρά την αποτυχημένη αστική πολιτική της συντριβής του. Νόμοι σχετικά με το χρόνο εργασίας, τη σύνταξη, την εβδομαδιαία αργία, την υγιεινή και ασφάλεια. Η εργατική τάξη και τα καταπιεζόμενα στρώματα, σε μια εποχή επέλασης του καπιταλισμού, με σκληρούς εργατικούς αγώνες μπόρεσαν να επιβάλουν νίκες και κατακτήσεις, σε σφοδρή αντίθεση με τις επιδιώξεις της αστικής τάξης, αλλά και τις ανομολόγητες εκτιμήσεις ρευμάτων ότι κάτι τέτοιο ήταν αντικειμενικά αδύνατο. Η ιστορία πλέον διδάσκει πως όπου σπάει με τον εργατικό αγώνα η μοιρολατρία των μαζών, η αστική τάξη αναγκάζεται σε μεγαλύτερες ή μικρότερες παραχωρήσεις, οι οποίες, όχι μόνο δεν σταματούν την ταξική πάλη, αλλά αντίθετα την οξύνουν περαιτέρω. Γεγονός που ερμηνεύει το ό,τι αυτός ακριβώς ο καινούριος συσχετισμός δυνάμεων, η ίδια η εσωτερική δυναμική του εργατικού κινήματος και η καινοτόμα δράση της Αριστεράς, αναπτύσσουν, γονιμοποιούν και ενδυναμώνουν την αντίληψη που έχουν τότε κομμουνιστές, σοσιαλιστές και αριστεροί αναρχικοί για την επερχόμενη και επιδιωκόμενη ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος: «Η επανάσταση είναι κοντά (...) θα είναι αρκετή η σύγκρουση δύο σύννεφων για να προκαλέσει την ανθρώπινη έκρηξη» έγραφε ο Λαφάργκ. «Το ξεκίνημα του επόμενου αιώνα θα είναι το ξεκίνημα της καινούργιας εποχής» συμπλήρωνε ο Πουζέ. «Κύριοι πιστέψτε με, η κοινωνική επανάσταση θα ξεσπάσει πριν περάσουν δέκα χρόνια» σημείωνε ο Κροπότκιν το 1883. Πεποίθηση και επιδίωξη που ανατροφοδοτούσε το εργατικό κίνημα.

Μετά τη Μεγάλη Ύφεση και την πάλη των τάξεων στη διάρκεια της, η Αριστερά ήταν άλλη, το εργατικό κίνημα ήταν διαφορετικό, ο καπιταλισμός με τις δρομολογούμενες καινούριες καπιταλιστικές δομές (συσσώρευση και συγκέντρωση κεφαλαίου, χρηματιστικό κεφάλαιο και συνύφανση του με το βιομηχανικό) είναι πλέον μονοπωλιακός - ιμπεριαλιστικός, η αστική τάξη, καθολικά πλέον κυριαρχούσα, αντιδραστικοποιείται.

Ο κόσμος είχε αλλάξει.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ 19ΟΥ ΑΙΩΝΑ ΣΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΣΤΙΣ ΑΡΧΕΣ ΤΟΥ 20ΟΥ ΑΙΩΝΑ.

Η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση του 1873-1895 εξελίχθηκε σε ιστορικής σημασίας κρίση με μακροπρόθεσμες συνέπειες στην εξέλιξη της ταξικής πάλης και όχι εφήμερη τροποποίηση των δεδομένων της. Είχε ως επίκεντρο την καρδιά του καπιταλιστικού κόσμου (ΗΠΑ, Βρετανία, Γερμανία, Γαλλία). Εκδηλώθηκε στην Ευρώπη με τάσεις γρήγορης διεθνοποίησης επιδρώντας στο τότε διεθνές σύστημα του κεφαλαίου, στις γεωστρατηγικές ισορροπίες. Έθεσε σε δοκιμασία βασικά δεδομένα στο διεθνές σύστημα. Η άνοδος του γερμανικού και βορειοαμερικάνικου ιμπεριαλισμού, οδήγησε στην αμφισβήτηση της ιδιαίτερα πληττόμενης από την κρίση βρετανικής ηγεμονίας. Η ίδια η εξέλιξη της έθεσε σε δοκιμασία τους δεσμούς των εργαζομένων με την αστική ιδεολογία αφού αναδείκνυε ότι ο καπιταλισμός δεν είναι άτρωτος.

Έτσι, το ίδιο το εργατικό κίνημα και η Αριστερά, σε μια εποχή επέλασης του καπιταλισμού, ανάλογης με τη σημερινή, μέσα στην οργή του κόσμου, αγωνίστηκε για την ανατροπή της επιδιωκόμενης αστικής πολιτικής. Απέκρουσε την καλλιέργεια της μοιρολατρίας, της καταστροφικής αναμονής, του αναπόφευκτου. Δημιούργησε ρήγματα. Και επάνω σε αυτά τα ρήγματα δημιουργείται πρόσφορο έδαφος για τη διείσδυση της απελευθερωτικής - επαναστατικής ιδεολογίας σε πρωτοπόρα τμήματα της εργατικής τάξης, η οποία πλέον θέτει αισθητά το πολιτικό της βάρος στη λειτουργία των εθνικών καπιταλισμών. Με την επαναστατική επαγγελία στο τιμόνι και αποφασιστικούς εργατικούς αγώνες στις ταχύτητες του οχήματος της εργατικής πολιτικής, χρειάστηκαν μόλις 10 χρόνια ως το 1905, 22 ως το 1917 και 24 ως το 1919, για την έκρηξη των προλεταριακών επαναστάσεων στη Ρωσία, Γερμανία, Ουγγαρία και την ιστορικής σημασίας Οκτωβριανή Επανάσταση.

Τριάντα τέσσερα χρόνια μετά, ήρθε η δραματικότερη κρίση του 1929-’45. Τριάντα χρόνια αργότερα η μικρότερης έντασης αλλά καθοριστική δομική κρίση του 1973-’74. Και σε άλλα τριάντα τέσσερα είναι πάλι σε εξέλιξη η σύγχρονη Μεγάλη Ύφεση. Η κρίση του 1873-’95 είχε ανοίξει την αυλαία της γενικότερης ιστορικής κρίσης του καπιταλισμού, η οποία συμπεριλαμβάνει τα ιστορικά όρια, αδιέξοδα και κρίσεις όλων των όρων παραγωγής και αναπαραγωγής του καπιταλιστικού συστήματος, το οποίο αναπτυσσόμενο δεν χωρά στον εαυτό του.

ΟΙ ΑΙΤΙΕΣ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ:

Ξέσπασμα των εσωτερικών αντιθέσεων του συστήματος.

ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑ ΤΟΥ ΚΕΫΝΣΙΑΝΙΣΜΟΥ!

Μετά την κρίση του 1873-’95 εμφανίστηκαν θεωρίες, που επανέρχονται στις μέρες μας, οι οποίες προσεγγίζουν τις κρίσεις του καπιταλισμού ως συνέπεια της ανισορροπίας μεταξύ παραγωγής και κατανάλωσης, μεταξύ προσφοράς και ζήτησης. Θεωρίες που καταλήγουν ότι οι κρίσεις μπορούν να εξαλειφθούν δρώντας επί των επιπτώσεών τους και μη λαμβάνοντας υπόψη τα πραγματικά αίτια. Κλασικό παράδειγμα είναι ο κεϋνσιανισμός, που θεωρητικοποιεί τη δυνατότητα ξεπεράσματος των κρίσεων (που οφείλονται, κατά τον Κέυνς, στην έλλειψη πραγματικής ζήτησης) μέσω της κρατικής παρέμβασης στην αγορά ως στοιχείου συμπληρωματικού για την αποκατάσταση της διαταρασσόμενης ισορροπίας μεταξύ προσφοράς και ζήτησης. Η κρίση όμως του 1973-’74 έδειξε τα όρια αυτής καθ' αυτής της κεϋνσιανικής πολιτικής διαχείρισης της οικονομίας του καπιταλισμού, διαψεύδοντας στην πράξη τις αντιλήψεις πως αυτή θα αποτελούσε όχι απλά ένα, αλλά το αντίδοτο στις καπιταλιστικές κρίσεις.

Επανέρχεται η αντίληψη πως η υποκατανάλωση των μαζών είναι η βασική αιτία της κρίσης και ταυτόχρονα το αδιέξοδο εξόδου από αυτήν. Στις εποχές όμως που προηγούνται των κρίσεων είναι αυξημένη η κατανάλωση των εργατών. Επιπλέον δε η ανεπαρκής κατανάλωση, που οφείλει δήθεν να εξηγεί τις κρίσεις, υπήρξε από τότε που υπάρχουν εκμεταλλεύτριες και εκμεταλλευόμενες τάξεις, στα πλέον διαφορετικά οικονομικά καθεστώτα. Η υποκατανάλωση υπάρχει, μα ανάγεται στη δευτερεύουσα θέση που της ανήκει. Η βασική και καθοριστική αιτία των κρίσεων δεν έγκειται επομένως στην αναπόφευκτη ανισορροπία μεταξύ παραγωγής και κατανάλωσης, στη σχέση μεταξύ προσφοράς και ζήτησης. Οι κρίσεις αποτελούν ξέσπασμα των εσωτερικών αντιθέσεων του ίδιου του καπιταλισμού, αφού «το αληθινό όριο της κεφαλαιοκρατικής παραγωγής είναι το ίδιο το κεφάλαιο. Είναι το γεγονός ότι το κεφάλαιο και η αυτο-αξιοποίησή του εμφανίζονται σαν αφετηρία και τέρμα, σαν κίνητρο και σκοπός της παραγωγής. (Ÿ) Τα όρια μέσα στα οποία, και μόνο, μπορούν να κινηθούν η διατήρηση και αξιοποίηση της κεφαλαιακής αξίας, που στηρίζονται στην απαλλοτρίωση και πτώχευση της μεγάλης μάζας των παραγωγών, έρχονται έτσι διαρκώς σε αντίθεση με τις μεθόδους παραγωγής που το κεφάλαιο είναι υποχρεωμένο να χρησιμοποιεί για την επίτευξη των στόχων του, και οι οποίες οδηγούν στην απεριόριστη μεγέθυνση της παραγωγής, στην παραγωγή σαν αυτοσκοπό, στην απεριόριστη ανάπτυξη των κοινωνικών παραγωγικών δυνάμεων της εργασίας. Το μέσο –απεριόριστη ανάπτυξη των κοινωνικών παραγωγικών δυνάμεων της εργασίας– έρχεται σε διαρκή σύγκρουση με τον περιορισμένο στόχο της αξιοποίησης του υπάρχοντος κεφαλαίου...» (Το Κεφάλαιο – τ. 3ος)

Οι αντιθέσεις ανάμεσα στην επιστημονική οργάνωση της παραγωγής στο εσωτερικό κάθε επιχείρησης από τη μια και την αναρχία της καπιταλιστικής παραγωγής στο σύνολο της από την άλλη, το κυνήγι του κέρδους - αυτοσκοπού και ο ασυγκράτητος ανταγωνισμός που φέρνουν νομοτελειακά την άνιση ανάπτυξη τομέων, περιφερειών, χωρών, την ανισορροπία - αντίθεση ανάμεσα στην αναζήτηση του μέγιστου κέρδους και την πτωτική τάση του ποσοστού κέρδους, που γεννά η αντίθεση ανάμεσα στις επαναστατικοποιημένες παραγωγικές δυνάμεις και τις καθηλωτικές παραγωγικές σχέσεις, κοιλοπονούν την επερχόμενη κρίση. Αντιθέσεις που μπορουν, πρόσκαιρα και ως ένα βαθμό, να εξουδετερωθούν από τους καπιταλιστές με την εντατικοποίηση της εκμετάλλευσης της εργατικής δύναμης, με την εξοικονόμηση και την ταχύτερη περιστροφή του σταθερού κεφαλαίου, με τη βίαιη συμπίεση των τιμών των πρώτων υλών και τη λεηλασία των εξαρτημένων χωρών της καπιταλιστικής περιφέρειας, με την εξαγωγή κεφαλαίου και τις επενδύσεις για την υπερεκμετάλλευση των φτηνών εργατικών χεριών σε ανάλογες περιοχές του κόσμου. Για να οδηγηθούν όμως αναγκαστικά σε ανοιχτές κρίσεις, καταστροφές και πολέμους ισοπεδώνοντας ολόκληρους τομείς της οικονομίας και χώρες, επιτρέποντας στους πιο ισχυρούς καπιταλιστές που επιβιώνουν να ξαναρχίζουν κατά το δοκούν τον κύκλο της παραγωγής. Αν βέβαια οι ταξικοί συσχετισμοί το επιτρέπουν.

Αλέκος Αναγνωστάκης

Πηγές:

Ivan T. Berend, Η οικονομική ιστορία του ευρωπαϊκού εικοστού αιώνα, εκδ. Gutenberg.
M. Beaud, Η ιστορία του καπιταλισμού, εκδ. Ηλέκτρα.
Κ. Μαρξ, Το κεφάλαιο, εκδ. Σύγχρονη Εποχή.

***********************

Αναδημοσίευση από εδώ: Οι τρεις μεγάλες κρίσεις του καπιταλισμού.

Η λύκαινα του Δομοκού... ανοίγει δρόμους!

Βιολόγοι μελετούν την καθημερινότητα της αγέλης και με βάση τα στοιχεία θα γίνουν έργα ώστε να μη διαταραχθεί από τη χάραξη νέου αυτοκινητοδρόμου και γραμμής για τρένο υψηλής ταχύτητας!

Μόλις δύο ετών και διανύει καθημερινά πάνω από 40 χιλιόμετρα. Τρέχει επικεφαλής της ομάδας της, συμβάλλει στην ανατροφή και στην εκπαίδευση των μικρών, παραμονεύει στο σκοτάδι τα θηράματά της και μέσα σε τουλάχιστον 10 ημέρες έχει περιοδεύσει στην «επικράτειά» της, η οποία, ούτε λίγο ούτε πολύ, περιλαμβάνει 450 τετραγωνικά χιλιόμετρα δάσους, υψιπέδων, βουνοπλαγιών και λιβαδιών. Και όλα αυτά τα απολύτως φυσιολογικά και καθημερινά για εκείνη περνούν με ένα απλό σήμα ραδιοεντοπισμού από το ειδικό κολάρο που περιβάλλει τον λαιμό της στις συσκευές καταγραφής της ομάδας βιολόγων που έχουν αναλάβει να προφυλάξουν την απρόσκοπτη μετακίνησή της στα βουνά της Στερεάς Ελλάδας. Η λύκαινα για την οποία γίνεται λόγος είναι το ζώο που επελέγη από την ομάδα «Καλλιστώ», την περιβαλλοντική οργάνωση για την άγρια ζωή και τη φύση, προκειμένου να συμβάλει με την καθημερινή συμπεριφορά της στην προστασία των πληθυσμών των ομοίων της στην ευρύτερη περιοχή του Δομοκού, από όπου τα αμέσως επόμενα χρόνια θα διέρχονται ένας νέος αυτοκινητόδρομος και μια νέα γραμμή τρένου υψηλής ταχύτητας.

«Κατάσκοπος» της αγέλης της.

Εδώ και μερικούς μήνες, μετά την ολιγόωρη σύλληψή της από τους βιολόγους της ομάδας «Καλλιστώ» προκειμένου να περιβληθεί τον ειδικό μηχανισμό σε σχήμα κολάρου για τον εντοπισμό της, η λύκαινα είναι στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος. Δίνει άθελά της τα πλέον πολύτιμα δεδομένα για τις συνήθειες των υπόλοιπων ζώων της αγέλης της. Σκοπός αυτής της παρατήρησης και της καταγραφής είναι η διέλευση των δύο νέων συγκοινωνιακών γραμμών, η κατασκευή των οποίων έχει δρομολογηθεί στην περιοχή, να επηρεάσει στο ελάχιστο κυρίως την επικοινωνία και την αναπαραγωγή των λύκων της συγκεκριμένης περιοχής, οι οποίοι, όπως επισημαίνει ο επικεφαλής του προγράμματος κ. Γιώργος Ηλιόπουλος, «δεν ξεπερνούν αριθμητικά τα 12 άτομα,χωρισμένα σε δύο αγέλες των πέντε και των επτά ατόμωναντίστοιχα» .

Η πρώτη αγέλη είναι εκείνη στην οποία ανήκει και η λύκαινα. «Είναι ένα από τα δύοενήλικα θηλυκά της αγέλης, το άτομο που στη δική μας ορολογία αναφέρεται ως βοηθός ή τροφός δίπλα στη λύκαινα μητέρα. Στην αγέλη ανήκουν επίσης ένα αρσενικό και δύο μικρά, καρπός του ζευγαριού». Η αγέλη κινείται εντός της περιοχής που ορίζεται από τα υψώματα της Λαμίας και τον Δομοκό, στα νότια και ανατολικά, ως την Ανάβρα Καρδίτσας και το χωριό Σμόκοβο, στα βόρεια και τα δυτικά. «Η επικράτεια αυτή ξεπερνά τα 450 τετραγωνικά χιλιόμετρα, την οποία κατορθώνουν να “επισκεφθούν” ολόκληρη, από τη μία άκρη στην άλλη, μέσα σε περίπου 10 ημέρες. Είναι εντυπωσιακό ότι καθημερινάη αγέλη διανύει τουλάχιστον 40-50 χιλιόμετρα, κυρίως για την αναζήτηση τροφής» τονίζει ο κ. Ηλιόπουλος. Και με αυτή την ευκαιρία η «Καλλιστώ» διαπιστώνει ότι, είτε λόγω της ελαχιστοποίησης των άγριων, χορτοφάγων θηραμάτων είτε λόγω των αβλεψιών και των άστοχων επιλογών των κτηνοτρόφων, οι λύκοι τρέφονται κυρίως με ζώα των κοπαδιών. «Γίναμε και οι ίδιοι μάρτυρες μιας τέτοιας επίθεσης. Τοποθετώνταςμέσα στη νύχτα και πριν από λίγες εβδομάδεςειδικές παγίδες σύλληψηςστην περιοχή του Δομοκού, διαπιστώσαμε ότι κάποιος κτηνοτρόφος είχε αφήσει ένα μεγάλο τμήμα του κοπαδιού του στο ύπαιθρογια να βοσκήσει. Η αγέλη εντόπισε,από απόσταση μάλιστα αρκετών χιλιομέτρων, το κοπάδι και επιτέθηκε. Μόνο η οχλαγωγία και ο φωτισμός που ανάψαμεαπέτρεψαν τη θανάτωση των αρνιών». Η βασική επιδίωξη πάντως του προγράμματος της ομάδας «Καλλιστώ» είναι να συμπεριληφθούν στην κατασκευή των δύο συγκοινωνιακών γραμμών έργα κατάλληλα ώστε να διατηρηθούν η επικοινωνία και η αναπαραγωγή ανάμεσα στους ολιγάριθμους πληθυσμούς.

Πράσινες γέφυρες σωτηρίας.

«Ο λύκος είναι προστατευόμενο είδος και ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τη διατήρηση του είδους, πέρα από εκείνους των ανθρωπογενών παρεμβάσεων,είναι να αποκόψεις ένα τμήμα των πληθυσμών του από τα άλλα .Ετσι μεγιστοποιούνται οι πιθανοί κίνδυνοι αποδεκατισμού του είδους λόγω μειωμένης αναπαραγωγής και επιδημιών.Οι συνέπειες βέβαια αυτές δεν θα είναι ορατές παρά μόνο ύστερα από μία ή δύο δεκαετίες από την ολοκλήρωση των έργων. Οι μετακινήσεις της λύκαινας, η καταγραφή των οποίων θα συνεχιστεί ως και τα μέσα του 2012, θα υποδείξει τις συνηθέστερες διαδρομές τους. Εκεί θα κατασκευαστούν δύο τουλάχιστον “πράσινες γέφυρες”, υπέργεια δηλαδή περάσματα αρμονικά συνδεδεμένα με το φυσικό περιβάλλον, και επτά κάτω διαβάσεις, ενώ ήδη έχει προγραμματιστεί η κατασκευή “δίδυμων” διαβάσεων επάνω τόσο από τον αυτοκινητόδρομο όσο και από τη σιδηροδρομική γραμμή» . Πέρα από τη λύκαινα που έχει σημανθεί με το ειδικό κολάρο ραδιοεντοπισμού, η «Καλλιστώ» έχει τοποθετήσει σε διάφορα σημεία και περάσματα συσκευές ψηφιακής καταγραφής και φωτογραφικής αποτύπωσης των αγελών, καθώς και συσκευές ειδοποίησης και ασύρματης και εξ αποστάσεως παρατήρησης των ζώων.

Προστασία με επιστημονική φροντίδα.

Το πρόγραμμα εντάσσεται στο πλαίσιο προστασίας και πρόβλεψης των φυσικών διελεύσεων των λύκων στις περιοχές της Στερεάς από τις οποίες θα περάσουν ο αυτοκινητόδρομος και η γραμμή ταχείας κυκλοφορίας τρένων. Οι διελεύσεις αυτές, καθώς και ο αυτοκινητόδρομος, ακολουθώντας το πρότυπο της Εγνατίας οδού, θα είναι περιφραγμένες προκειμένου να παρεμποδιστούν πιθανά ατυχήματα με θύματα αυτά τα θηλαστικά, ενώ θα υπάρξει κατασκευή «πράσινων γεφυρών» και ανισόπεδων, κάτω διαβάσεων, περασμάτων δηλαδή ακριβώς πάνω στις πιο συνηθισμένες διαδρομές τους. Οι περισσότερες δυσχέρειες για την απρόσκοπτη, όσο είναι δυνατόν, μετακίνηση της άγριας πανίδας αναμένονται σε εκείνα τα σημεία όπου η σιδηροδρομική γραμμή και ο αυτοκινητόδρομος θα κινούνται παράλληλα. Ο λύκος στη Στερεά Ελλάδα έχει χαρακτηριστεί είδος προτεραιότητας ήδη από το 1992, όταν για την ευχερέστερη και πρακτική προστασία των απειλούμενων ειδών νομοθέτησε σχετικά η Ευρωπαϊκή Ενωση, με αντίστοιχη οδηγία-πλαίσιο για τα κράτη-μέλη της. Στην περιοχή παραμένει μόνιμη ομάδα της «Καλλιστούς», αποτελούμενη από βιολόγους, δασολόγους και γεωπόνο. Το πρόγραμμα παρατήρησης, καταγραφής και ραδιοσήμανσης των πληθυσμών λύκων στις περιοχές χάραξης των δύο έργων χρηματοδοτείται και εκπονείται με την υποστήριξη των κατασκευαστριών εταιρειών.

**************************

Αναδημοσίευση από εδώ: Η λύκαινα του Δομοκού... ανοίγει δρόμους

50 μέρες σε ακυβέρνητη βάρκα επέζησαν τρεις έφηβοι στον Ειρηνικό Ωκεανό!

Σε μια μικρή βάρκα που έπλεε ακυβέρνητη στον Νότιο Ειρηνικό Ωκεανό, επί 50 ημέρες, επέζησαν τρεις έφηβοι, τρώγοντας καρύδες, ένα γλάρο που κατάφεραν να πιάσουν και πίνοντας βρόχινο ή θαλασσινό νερό, έγινε γνωστό από τους διασώστες.

«Είναι ένα θαύμα που τους βρήκαμε», δήλωσε ο Τάϊ Φρέντρικσεν, καπετάνιος στο αλιευτικό που εντόπισε τη βάρκα με τα τρία αγόρια. «Είναι σε απίστευτα καλή κατάσταση για το χρόνο που έχουν μείνει στη θάλασσα. Με κάποιο τρόπο, που δεν ξέρω, έπιασαν ένα πουλί και το έφαγαν», δήλωσε στα μέσα ενημέρωσης της Νέας Ζηλανδίας ο Φρέντρικσεν.

Τα αγόρια, εξαφανίστηκαν από το νησάκι Τοκελάου, που ανήκει στη Νέα Ζηλανδία, στις 6 Οκτωβρίου. Μετά από εκτεταμμένες έρευνες από αέρος και θαλάσσης, που δεν απέδωσαν καρπούς, οι συγγενείς τους πίστεψαν ότι ήταν πλέον νεκρά και έκαναν μάλιστα επιμνημόσυνη δέηση.

Ομως ο 14χρονος Ετουένι Νασάου, ο 15χρονος Σάμου Πελέσα και ο 15χρονος Φίλο Φίλο, βρίσκονταν σε μία μικρή βάρκα που παρασυρόταν περίπου 800 μίλια μακρυά από το νησί τους, σε μία περιοχή του Ειρηνικού Ωκεανού όπου δεν ταξιδεύουν συχνά πλοία.

Την Πέμπτη, ένα νεοζηλανδικό αλιευτικό, που έπλεε κοντά στα νησιά Ουαλίς και Φουτουνά, τα οποία ανήκουν στη Γαλλία, εντόπισε τη μικρή βάρκα με τα τρία αγόρια.

«Πήγα το σκάφος όσο πιο κοντά μπορούσα στη βάρκα και τους ρώτησα αν χρειάζονταν βοήθεια. Μου απάντησαν «πάρα πολύ» και έδειχναν εκστατικοί που μας έβλεπαν», περιγράφει ο καπετάνιος του αλιευτικού. «Ηταν αδυνατισμένοι, αλλά σε καλή κατάσταση, εάν σκεφτούμε τι είχαν περάσει», λέει ο καπετάνιος, ο οποίος έχει βάλει πλώρη προς τα νησιά Φίτζι, όπου τα τρια αγόρια θα εξετασθούν από γιατρούς.

Τα αγόρα όταν έφυγαν από το νησί τους με σκοπό να ταξιδέψουν σε ένα γειτονικό νησί είχαν πάρει στη βάρκα τους μερικές καρύδες, κάτι που τους έσωσε. Για άγνωστο λόγο δεν κατάφεραν να βρουν τον προορισμό τους και παρασύρθηκαν από τα θαλάσσια ρεύματα, ώσπου τους εντόπισε το αλιευτικό.

Τα νησιά Τοκελάου είναι τρεις μικρές ατόλες (Σ.Σ. ατόλη: δακτυλιοειδές κοραλλιογενές νησί στου οποίου το κέντρο έχει σχηματισθεί λιμνοθάλασσα) στον Ειρηνικό Ωκεανό, μεταξύ Νέας Ζηλανδίας και Χαβάης.

******************

Αναδημοσίευση από εδώ: Ν. Ζηλανδία: 50 μέρες σε ακυβέρνητη βάρκα επέζησαν τρεις έφηβοι

Καταρρέει ο Νότος της ΕΕ!

Κατέρρευσε λοιπόν και η Ιρλανδία, ο περιβόητος «κελτικός τίγρης» του πιο αχαλίνωτου νεοφιλελευθερισμού, με τον οποίον εκστασιάζονταν επί δεκαπέντε και πλέον χρόνια οι αξιωματούχοι της ΕΕ και οι δεξιοί και σοσιαλνεοφιλελεύθεροι πολιτικοί που μας είχαν ζαλίσει προβάλλοντάς την ως αξιοθαύμαστο παράδειγμα προς μίμηση. «Ξοφλημένη» θεωρούν ήδη και την Πορτογαλία όλοι οι αναλυτές, εκτιμώντας ότι είναι ζήτημα ελάχιστων μηνών μέχρι να υποχρεωθεί και η δική της κυβέρνηση να προσφύγει εκούσα-άκουσα στον «μηχανισμό στήριξης» της ΕΕ.

Χαρακτηριστικό της βεβαιότητας ότι σύντομα η Λισαβόνα θα βρίσκεται υπό καθεστώς μνημονίου είναι το γεγονός ότι σύσσωμος πλέον ο διεθνής Τύπος ασχολείται μόνο με την περίπτωση της Ισπανίας, την οποία και θεωρούν κρισιμότατη δοκιμασία για την επιβίωση του ίδιου του ευρώ με τη σημερινή μορφή του.

Προχθές, η ισπανική εφημερίδα «Ελ Παΐς» είχε στις οικονομικές σελίδες της ανάλυση με τίτλο «Η ΕΕ βλέπει κίνδυνο κερδοσκοπικών επιθέσεων στην Ισπανία και την Πορτογαλία». Χθες όμως το θέμα είχε περάσει κεντρικό στην πρώτη σελίδα της ίδιας εφημερίδας και η Πορτογαλία είχε εξαφανιστεί από το σκηνικό: «Οι αγορές τοποθετούν την Ισπανία στο κέντρο του στόχου μετά την πτώση της Ιρλανδίας», έγραφε ο κεντρικός πρωτοσέλιδος τίτλος.

Η ανάλυση της ισπανικής φιλοκυβερνητικής εφημερίδας είναι πολύ απαισιόδοξη. «Μετά τα δύο θύματα που έχουν ήδη προκαλέσει -την Ελλάδα και την Ιρλανδία- οι αγορές σημαδεύουν τώρα κατευθείαν στην καρδιά των δύο επόμενων: της Πορτογαλίας και της Ισπανίας», γράφει η «Ελ Παΐς» και παραθέτει ανάλυση της τράπεζας Σάξο: «Το επόμενο έτος η Πορτογαλία θα είναι η τρίτη χώρα που θα προσφύγει στον μηχανισμό σωτηρίας, στον οποίο πλέον δεν θα υπάρχει δυνατότητα να προσφύγουν άλλες χώρες. Προβλέπουμε ότι η Ισπανία θα ζητήσει βοήθεια το 2011. Ομως ο μηχανισμός της ΕΕ δεν έχει το απαιτούμενο μέγεθος για να τη βοηθήσει, γι’ αυτό και η Ισπανία θα χρειαστεί να υπογράψει συμφωνίες διμερών δανείων με τη Γερμανία ή τη Γαλλία», αναφέρει η έκθεση αυτή.

Ανάλογες ανησυχίες εκφράζει σε άρθρο της και η σοβαρή γερμανική εφημερίδα «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε», το κατεξοχήν συντηρητικό πολιτικό έντυπο του επιχειρηματικού κόσμου της Γερμανίας.

«Μετά την αίτηση της Ιρλανδίας για οικονομική βοήθεια από το ευρωπαϊκό ταμείο διάσωσης, ένα ερώτημα έχει καταστεί λίαν ενδιαφέρον: θα χρειαστεί να ζητήσει βοήθεια και η Ισπανία ή θα κατορθώσει η χώρα να επιστρέψει στην οικονομική ομαλότητα με τις δικές της δυνάμεις; Η απάντηση είναι σημαντική για την Ευρώπη. Αναφορικά με το ΑΕΠ, η Ισπανία παρουσιάζει μεγαλύτερη οικονομική δύναμη από όση και οι τρεις μικρότερες προβληματικές χώρες Ελλάδα, Ιρλανδία και Πορτογαλία - συνολικά. Εξαιτίας αυτού είναι κατανοητός ο φόβος ότι μια διάσωση της Ισπανίας θα μπορούσε να υπερβαίνει τις δυνατότητες των γειτόνων της», έγραφε μεταξύ πολλών άλλων.

Πέραν του τι θα γίνει στο άμεσο μέλλον, η πτώση της Ιρλανδίας και η άμεση απειλή κατάρρευσης της Πορτογαλίας και της Ισπανίας αποδεικνύουν πόσο αβάσιμοι είναι οι ισχυρισμοί ότι διάφορα υπαρκτά δημοσιονομικά προβλήματα της Ελλάδας είναι δήθεν οι αιτίες που οδηγούν υποχρεωτικά στο καθεστώς ξένης επικυριαρχίας του μνημονίου.

Αν η Ελλάδα «χρεοκόπησε», επειδή έχει διογκωμένο δημόσιο τομέα και πολλά εργασιακά δικαιώματα, γιατί χρεοκόπησε και η Ιρλανδία που έχει πολύ ισχνό δημόσιο τομέα και έχει καταργήσει σχεδόν όλα τα εργασιακά δικαιώματα; Αν η Ελλάδα «χρεοκόπησε», επειδή έχει υψηλό δημόσιο χρέος, γιατί απειλείται η Ισπανία που έχει εξαιρετικά χαμηλό δημόσιο χρέος; Αν η Ιρλανδία και η Ισπανία κινδυνεύουν, επειδή παρουσίασαν φούσκες ακινήτων και υπερέκταση των τραπεζών τους, γιατί είναι στο χείλος του γκρεμού η Πορτογαλία που ούτε φούσκα ακινήτων ούτε φούσκα τραπεζών παρουσίασε; Είναι προφανές ότι αλλού βρίσκεται η αιτία και όχι σε διάφορα υπαρκτά προβλήματα που παρουσιάζονται προσχηματικά ως ρίζες του κακού.

Η ΛΥΣΗ:

Να δανείζει η ΕΚΤ απευθείας τα κράτη!

Πολιτική  και μόνο είναι η λύση στο πρόβλημα της υπερχρέωσης των χωρών-μελών της Ευρωζώνης και της ΕΕ. Πρέπει να αλλάξει ριζικά ο τρόπος δανεισμού των κρατών και να πάψουν να είναι όμηροι των αγορών. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι πρέπει να αποφασίσουν οι ηγέτες της ΕΕ ότι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα θα δανείζει από εδώ και πέρα απευθείας τα κράτη-μέλη με επιτόκιο π.χ. 1% και όχι μέσω των εμπορικών τραπεζών. Αυτομάτως θα λυθεί έτσι ομαλά το πρόβλημα του δημόσιου χρέους! Τα χρήματα των Ευρωπαίων φορολογουμένων θα πηγαίνουν έτσι για να βοηθήσουν τις ευρωπαϊκές χώρες και δεν θα καταλήγουν στα θησαυροφυλάκια των ιδιωτικών τραπεζών, οι οποίες με αυτά τα χρήματα εκβιάζουν και στραγγαλίζουν τα κράτη-μέλη της ΕΕ.

Γιώργος Δελαστίκ.

*********************

Αναδημοσίευση από εδώ: Καταρρέει ο Νότος της ΕΕ

Στους δρόμους οι Πορτογάλοι κατά των μέτρων λιτότητας!

Διατρανώνοντας την αντίθεσή τους στα σκληρά μέτρα λιτότητας που προωθεί η κυβέρνηση Σόκρατες, οι Πορτογάλοι ξεχύθηκαν  στους δρόμους δίνοντας το «παρών» στη μεγαλύτερη απεργία που έγινε ποτέ στην ιστορία της χώρας, σύμφωνα με τα συνδικάτα.

Η προχθεσινή γενική απεργία, την οποία πραγματοποίησαν οι εργαζόμενοι στον δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα και η οποία είναι η πρώτη στην οποία κατήλθαν τα συνδικάτα από το 1988, παρέλυσε τη χώρα, προκαλώντας τεράστια προβλήματα στα μέσα μεταφοράς, ενώ όλες οι εμπορικές πτήσεις από και προς την Πορτογαλία ματαιώθηκαν.

Οι κινητοποιήσεις που κήρυξαν οι δύο μεγαλύτερες συνδικαλιστικές ενώσεις της Πορτογαλίας (CGTP και UGT) πραγματοποιήθηκαν δύο ημέρες πριν από την κρίσιμη ψηφοφορία για τον προϋπολογισμό, ο οποίος αναμένεται να εγκριθεί, δεδομένου ότι το Σοσιαλιστικό Κόμμα δεν θα τον καταψηφίσει.

Τα αυστηρά δημοσιονομικά μέτρα που θέλει να περάσει η κυβέρνηση του Ζοζέ Σόκρατες έχουν ως στόχο τη μείωση του ελλείμματος από το 7,3% στο 4,6% του ΑΕΠ. Η υπουργός Εργασίας της Πορτογαλίας, Ελένα Αντρέ, ξεκαθάρισε πάντως ότι η κυβέρνηση δεν έχει πρακτικά κανένα περιθώριο ελιγμών για να ελαφρύνει τα μέτρα λιτότητας.

Ο Πορτογάλος πρωθυπουργός, η κυβέρνηση του οποίου προσπαθεί να αντιμετωπίσει τη διογκούμενη φημολογία ότι η Πορτογαλία θα είναι η επόμενη χώρα που θα χρειαστεί πακέτο διάσωσης μετά την Ιρλανδία και την Ελλάδα, δεσμεύτηκε να προσηλωθεί στην πολιτική περικοπής των μισθών και είσπραξης των φόρων, με στόχο τη μείωση του δημοσιονομικού ελλείμματος.

Η πλειονότητα των οικονομολόγων της Πορτογαλίας συμφωνούν ότι η χώρα τους θα αναγκαστεί κι αυτή να ζητήσει ευρωπαϊκή οικονομική βοήθεια, σύμφωνα με δημοσκόπηση του πρακτορείου Ρόιτερ.

Ο επιφανής οικονομολόγος Σίλβιο Περούτζι επισημαίνει ότι η Ελλάδα, η Ιρλανδία και η Πορτογαλία διάγουν οικονομική καμπή προς μια νέα ισορροπία στον οικονομικό τομέα, συνδυασμό ακριβών δανείων και χαμηλής ανάπτυξης, που όμως απαιτεί την εξωτερική οικονομική βοήθεια.

****************

Αναδημοσίευση από εδώ: Στους δρόμους οι Πορτογάλοι κατά των μέτρων λιτότητας

Η τίγρις στο κλουβί!

ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΡΙΑΝΤΗΣ

Στην Ιρλανδία δεν είχε... τεμπέληδες και διεφθαρμένους που έριξαν έξω το κράτος.

Ομως έχουν μια τρέλα οι κάτοικοι. Κάτι που «έφερνε» σε Μεσόγειο. Περήφανοι, αλέγροι και πολεμιστές που δεν σηκώνουν μύγα στο σπαθί τους.

Ζούσαν ήρεμοι στις πεδιάδες και στα μπαρ, μαζί με τους μύθους και τους ήρωές τους. Γεωργική χώρα που διαβιούσε αξιοπρεπώς, αξιοποιώντας τα περίφημα ΜΟΠ, που είχε επιβάλει στην ΕΟΚ ένας τρελός του Νότου, ο Ανδρέας Παπανδρέου. Ωσπου χτύπησαν την πόρτα της οι μεγάλες αμερικανικές -και άλλες- εταιρείες και μετεβλήθη σε φορολογικό παράδεισο και τόπο ιδανικό για επενδύσεις. Χιλιάδες εργαζομένων βολεύτηκαν στις επιχειρήσεις αυτές, αλλά ο παραδοσιακός παραγωγικός τομέας (της γεωργίας) άρχισε να φθίνει. Ομως κανένας δεν έδωσε σημασία. Οι αγορές, οι επενδυτές, η Ενωση, οι τραπεζίτες και τα πρόθυμα ΜΜΕ της υφηλίου αποθέωναν τη νέα πορεία της Ιρλανδίας.

Η «κέλτικη τίγρις» ήταν γεγονός.

Η φρενίτις της νέας εποχής δημιούργησε ψευδαισθήσεις ανάπτυξης και έκοψε τα σκοινιά που συνέδεαν την κοινωνία με την πραγματικότητα. Σωρηδόν το χρήμα από τις τράπεζες και ιδού, εντός ολίγου, τα πρώτα απειλητικά σημάδια, σαφή δείγματα για τη φούσκα στην αγορά ακινήτων. Λίγο αργότερα ήρθε και η διεθνής κρίση: οι ξένες εταιρείες μείωσαν τα υποκαταστήματα, το προσωπικό και τις δραστηριότητές τους και να -μαζί με τη φούσκα των ακινήτων που έσκασε- η ιρλανδική κρίση.

Η «κέλτικη τίγρις» σερνόταν ξέψυχη και ημιθανής.

Ωσπου μοιραία, και μετά από σκληρή διετή λιτότητα, παραδόθηκε στους δυνάστες της Ε.Ε. και του ΔΝΤ... Κάτι δηλώσεις ιθυνόντων περί εθνικής κυριαρχίας αποδείχθηκαν έπεα και φωτοβολίδες. Και η μόνη «κόκκινη γραμμή» απέναντι στους επικυρίαρχους είναι η απεγνωσμένη άμυνα για τη διατήρηση του χαμηλού συντελεστή φορολόγησης των επιχειρήσεων, μπας και περισωθούν οι θέσεις εργασίας... Δεν είναι βέβαιον ότι η έκδηλη οργή και συνολικά οι επαπειλούμενες αντιδράσεις θα μεταβάλουν το τοπίο που διαμορφώνει η παράδοση της Ιρλανδίας στους μηχανισμούς του Μηχανισμού και του Μνημονίου.

Εχουν τον τρόπο τους οι δυνάστες δανειστές, ελεγκτές και επικυρίαρχοι: την τρομώδη προπαγάνδα και τα ποικίλα εκβιαστικά διλήμματα. Τα ζήσαμε, τα ξέρουμε... Ομως στην Ιρλανδία, τουλάχιστον τις πρώτες αυτές ώρες, ο δημοσιογραφικός κόσμος δεν παρουσίασε τη δική μας εικόνα. Οι ερωτήσεις των Ιρλανδών δημοσιογράφων προς τον πρωθυπουργό και τους αρμόδιους υπουργούς καθρεφτίζουν τη λαϊκή οργή και την αγανάκτηση για τα κυβερνητικά ψέματα και υψώνουν τα απαιτητικά «γιατί». Οι συγκρίσεις είναι συντριπτικές. Και δυστυχώς είναι εις βάρος μας...

**************

Αναδημοσίευση από εδώ: Η τίγρις στο κλουβί.

Ρίχνουν την κυβέρνηση οι Ιρλανδοί!

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Ως κυβέρνηση «προδοτών του έθνους» θα περάσει στην ιστορία της Ιρλανδίας η δεξιά κυβέρνηση του Μπράιαν Κάουεν, που ώθησε τη χώρα στην ατίμωση της υπαγωγής σε καθεστώς υποτέλειας προς την ΕΕ και το ΔΝΤ, αν οι ιρλανδικές εφημερίδες αντανακλούν τα πραγματικά αισθήματα του ιρλανδικού λαού.

«Αναίσχυντη παράδοση» έχει τίτλο η «Αϊρις Ντέιλι Μέιλ», καταγγέλλοντας ότι η κυβέρνηση «ύψωσε λευκή σημαία» και «έθεσε τέρμα σε ενενήντα χρόνια ανεξαρτησίας» της Ιρλανδίας.

«Μετά από δυο εβδομάδες αναίσχυντων ψεμάτων, η κυβέρνηση πάει να ζητιανέψει στις Βρυξέλλες λόγω της χρεοκοπίας της χώρας που προκάλεσε η πολιτική της» γράφει η «Αϊρις Σαν» και συμπληρώνει: «Από εδώ και πέρα μη εκλεγμένοι γραφειοκράτες θα διαχειρίζονται τις τύχες μας. Μας απομένει όμως μια εξουσία: να τιμωρήσουμε εκείνους που είναι υπεύθυνοι για την καταστροφή του έθνους μας».

«Σφάξτε τους όλους μετά τα Χριστούγεννα!», γράφει στο κύριο άρθρο της η φιλοκυβερνητική μέχρι τώρα εφημερίδα «Σάντεϊ Ιντιπέντεντ», η οποία είχε τίτλο «Η οργή ενός έθνους θα διώξει τον Κάουεν» και παρουσίαζε στην πρώτη σελίδα της, με τη μορφή... επικήρυξης, τα κεφάλια και των 15 μελών της κυβέρνησης με τους οκτάστηλους τίτλους: «Είπατε ψέματα, μας εξαπατήσατε, φύγετε τώρα για χάρη της Ιρλανδίας»!

Ακόμη και η πιο δεξιά εφημερίδα της Ιρλανδίας, οι «Αϊρις Τάιμς», καλούν την κυβέρνηση να παραιτηθεί «για να λήξει αυτό το όνειδος», επειδή «δεν μπορεί πλέον να συνεχίσει να κυβερνά αφού έχασε και το τελευταίο ίχνος κύρους, οπότε όσο νωρίτερα λήξει η επιθανάτια αγωνία της τόσο το καλύτερο για όλον τον κόσμο». Μέσα στο κλίμα αυτό, με επιθέσεις οργισμένων πολιτών εναντίον των αυτοκινήτων υπουργών και με μια μεγάλη διαδήλωση να οργανώνεται το Σάββατο εναντίον της κυβέρνησης, την εγκαταλείπουν πανικόβλητοι οι εταίροι της στην εξουσία.

Δύο ανεξάρτητοι δεξιοί βουλευτές δήλωσαν ήδη χθες ότι δεν είναι βέβαιοι αν θα ψηφίσουν τον προϋπολογισμό του 2011 στις 7 Δεκεμβρίου, πράγμα που έχει ιδιαίτερη σημασία γιατί, αν τον καταψηφίσουν, ο προϋπολογισμός δεν περνάει, οπότε η κυβέρνηση ανατρέπεται.

Ακόμη και το απεχθές κόμμα των Ιρλανδών Πράσινων, το οποίο συμμετέχει στην κυβέρνηση και μέχρι τώρα στήριζε πλήρως την πολιτική της καθώς μόνο χάρη στους 6 οικολόγους βουλευτές κρατιόταν ο Κάουεν στην εξουσία, προσπάθησε χτες να αποστασιοποιηθεί μήπως και γλιτώσει τη θεωρούμενη ως βέβαιη κοινοβουλευτική εκμηδένισή του στις επόμενες βουλευτικές εκλογές. Δήλωσε ότι τάσσεται υπέρ της διεξαγωγής βουλευτικών εκλογών τον Ιανουάριο, αποσύρεται από τον κυβερνητικό συνασπισμό, αλλά θα... ψηφίσει τον προϋπολογισμό της κυβέρνησης από την οποία «αποσύρεται»!

«Ο λαός αισθάνεται εξαπατημένος και προδομένος» δήλωσε ο ηγέτης των Ιρλανδών Πράσινων Τζον Γκόρμλι, ισχυριζόμενος ότι «λυπάμαι πολύ που η χώρα βρίσκεται στα χέρια του ΔΝΤ και εγώ και οι συνεργάτες μου είμαστε βαθιά αναστατωμένοι από όσα συνέβησαν, αλλά πιστεύουμε ότι έπρεπε να μείνουμε διαρκώς στην κυβέρνηση για να δρούμε υπέρ του εθνικού συμφέροντος»!

Χθες τη νύχτα ο Ιρλανδός πρωθυπουργός απέρριψε το αίτημα της αντιπολίτευσης, αλλά και κυβερνητικών βουλευτών να παραιτηθεί αμέσως και δήλωσε ότι θα διαλύσει τη Βουλή και θα προκηρύξει εκλογές μόνο αφού προηγουμένως περάσει τον προϋπολογισμό που θα κατατεθεί στο κοινοβούλιο βάσει και των όρων των ξένων επικυρίαρχων της Ιρλανδίας στις 7 Δεκεμβρίου, αλλά η ψήφισή του μπορεί να χρειαστεί έναν ολόκληρο μήνα. Ετσι οι εκλογές τοποθετούνται περί τον Φεβρουάριο, καθυστερώντας λίγο την απαλλαγή της Ιρλανδίας από αυτή την επονείδιστη κυβέρνηση.

ΝΕΟΣ ΣΤΟΧΟΣ:

Ερχεται η σειρά της Πορτογαλίας!

Η καθυπόταξη της Ιρλανδίας και η υπαγωγή της σε καθεστώς Μνημονίου ανοίγει τον δρόμο για τη στοχοποίηση πλέον της Πορτογαλίας ως του επόμενου κράτους - θύματος που θα απολέσει την εθνική κυριαρχία και ανεξαρτησία του για να μεταφερθεί και αυτή η χώρα στο «δημοσιονομικό Νταχάου» του «πακέτου σωτηρίας» της ΕΕ και του ΔΝΤ, που έστησαν οι Γερμανοί. Οι πάντες πλέον θεωρούν αναπότρεπτη την εξέλιξη αυτή αναφορικά με την Πορτογαλία, την οποία έχουν ήδη ξεγράψει πριν καλά καλά χυθεί το αίμα της Ιρλανδίας στον βωμό του ευρώ. Το μεγάλο στοίχημα πλέον θεωρείται αν θα γονατίσει αμέσως μετά και η Ισπανία - κάτι που θα σήμαινε το τέλος του σημερινού ευρώ.

******************

Αναδημοσίευση από εδώ: Ρίχνουν την κυβέρνηση οι Ιρλανδοί

Μόλις 3.000 τίγρεις έχουν απομείνει σε όλο τον κόσμο!

Δραματική προειδοποίηση για το μέλλον της άγριας τίγρης  από την Αγία Πετρούπολη: ακόμη και έως το 2012, δηλαδή σε λιγότερα από 12 χρόνια, οι μοναδικές εναπομείνασες τίγρεις ενδέχεται να είναι αυτές του τσίρκου. Για να αντιληφθεί κανεις πόσο βάσιμοι είναι αυτοί οι φόβοι, αρκεί να αναφερθεί ότι ο αριθμός τους έχει μειωθεί κατά 40% μέσα σε μόλις μία δεκαετία!

Από χθες και για τέσσερις ημέρες, οι εκπρόσωποι των 13 χωρών όπου ζουν ακόμη τίγρεις συναντώνται στη Ρωσία σε μια προσπάθεια όχι μόνο να ανακόψουν αυτήν την τάση, αλλά να συμφωνήσουν σε πρωτοβουλίες για το διπλασιασμό των πληθυσμών τους μέχρι το 2012. Στη σύνοδο παρευρίσκονται πέντε πρωθυπουργοί, ανάμεσά τους ο Ουέν Τζιαμπάο της Κίνας και ο Βλαντίμιρ Πούτιν της Ρωσίας. «Πρόκειται για ένα είδος που κυριολεκτικά βρίσκεται στο χείλος του αφανισμού», δήλωσε ο γενικός διευθυντής του WWF Τζιμ Λιπ. «Είναι η πρώτη φορά που ηγέτες χωρών συναντώνται με στόχο τη διάσωση ενός μόνο είδους και πρόκειται για μια μοναδική ευκαιρία να βρεθεί η πολιτική βούληση που απαιτείται ώστε να σωθεί η τίγρη».

Γράφοντας στον Guardian της Βρετανίας με αφορμή τη σύνοδο, ο επικεφαλής της Παγκόσμιας Τράπεζας λέει ότι η εξαφάνιση της τίγρης θα ήταν μια τεράστια τραγωδία. «Θα ήταν μια τραγωδία όχι μόνο λόγω της αποκρουστικής απώλειας αυτών των ζώων, αλλά και επειδή θα συνιστούσε απειλή για την υγεία του φυσικού περιβάλλοντος όπου ζουν και των θηραμάτων με τα οποία τρέφονται», γράφει ο Ρόμπερτ Ζέιλικ. «Οι τίγρεις είναι ένα είδος - "ομπρέλα": η υγεία τους αντανακλά την υγεία των φυτών και των ζώων που τα περιβάλλον».

Συμφωνία για τη διάσωση της τίγρης.

«Το πιο αντιπροσωπευτικό ζώο της Ασίας βρίσκεται άμεσα αντιμέτωπο με τον αφανισμό στην άγρια φύση», αναγνωρίζουν οι εκπρόσωποι των 13 χωρών στη διακήρυξη που θα υπογραφεί. Μεταξύ των φιλόδοξων μέτρων που προτίθενται να λάβουν για την προστασία της τίγρης είναι: η καταπολέμηση του παράνομου κηνυγιού και του λαθρεμπορίου, η μετατροπή των περιοχών όπου ζουν οι τίγρεις σε «άβατα», η δημιουργία διασυνοριακών ζωνών προστασίας και εκστρατείες ενημέρωσης. Σύμφωνα με το Ζαν Κριστόφ Βι της Διεθνούς Ένωσης για τη Διατήρηση της Φύσης «εάν αφήσουν ήσυχες τις τίγρεις χωρίς να τις σκοτώνουν και να τις κυνηγούν, τότε θα διπλασιαστούν με φυσικό τρόπο μέσα σε 10 χρόνια». Κατά τον ίδιο, οι προσπάθειες για τη διάσωσή τους θα αποτελέσουν «δοκιμασία», από το αποτέλεσμα της οποίας θα διαφανεί κατά πόσο η διεθνής κοινότητα είναι σε θέση να αναλάβει σοβαρές πρωτοβουλίες για τη διατήρηση της βιολογικής ποικιλότητας.

Όπως λένε πάντως περιβαλλοντικές οργανώσεις, τα προτεινόμενα μέτρα δεν είναι καινούρια, ενώ η πρόσφατη εκτίμηση επιστημόνων ότι η διάσωση της τίγρης θα στοιχίσει 80 δισεκατομμύρια δολάρια σε ετήσια βάση, δεν θα πρέπει να αποτελέσει δικαιολογία για αδράνεια. «Το προσχέδιο της συμφωνίας περιέχει θετικές προτάσεις, όμως κάποιες από αυτές έχουν διατυπωθεί εδώ και χρόνια», λέει ο ʼλασντερ Κάμερον του Οργανισμού Περιβαλλοντικής Έρευνας. «Αυτό που χρειαζόμαστε είναι η πολιτική βούληση για την εφαρμογή τους.» Κατά τον Κάμερον, στο προσχέδιο της συμφωνίας δε γίνεται καμία αναφορά αφενός σε μέτρα για τη μείωση της ζήτησης δέρματος και οστών τίγρης - που χρησιμοποιούνται μεταξύ άλλων σε παραδοσιακά φαρμακευτικά σκευάσματα - και αφετέρου στα εκτροφεία τίγρεων της Κίνας. Υπολογίζεται πως περισσότερα ζώα ζουν σε συνθήκες αιχμαλωσίας παρά ελεύθερα.

Να σημειωθεί επίσης πως κάποιοι πληθυσμοί τίγρης είναι εξαιρετικά ολιγάριθμοι και ευάλωτοι όχι μόνο στις ανθρώπινες δραστηριότητες, αλλά και στις ασθένειες. Από τα εννέα είδη που έχουν καταγραφεί τουλάχιστον τρία έχουν αφανιστεί.

***************

Αναδημοσίευση από εδώ: Μόλις 3.000 τίγρεις έχουν απομείνει σε όλο τον κόσμο

Ντόµινο...

ΚΟΚΤΕΪΛ ΤΡΟΜΟΥ:

Ψηλά τα spreads και κάτω τα χρηµατιστήρια µετά την πολιτική αστάθεια στην Ιρλανδία

Στο στόχαστρο κερδοσκόπων τώρα η Πορτογαλία και η Ισπανία.

Συναγερµός έχει σηµάνει στην ευρωζώνη µετά την ένταξη της Ιρλανδίας στον µηχανισµό «διάσωσης» της Ευρωπαϊκής Ενωσης και του ∆ιεθνούς Νοµισµατικού Ταµείου, αφού φουντώνουν οι φόβοι ότι µπορεί να εκδηλωθεί ντόµινο µε ανάλογα οικονοµικά προβλήµατα σε άλλες περιφερειακές οικονοµίες, κυρίως στην Πορτογαλία και την Ισπανία.

Ο κίνδυνος µετάδοσης της «ασθένειας» στην Πορτογαλία και την Ισπανία, η πολιτική αστάθεια στην Ιρλανδία όπου πλανάται το φάσµα των εκλογών και η απειλή της Moody’s για πολλαπλή υποβάθµιση της χώρας, συντήρησαν χθες τη νευρικότητα στις αγορές. Το µεγαλύτερο βαρίδι είναι η πολιτική αστάθεια στην Ιρλανδία – κάτι που κάνει τις αγορές να φοβούνται ότι πιθανώς να υπάρξει εµπλοκή στην ψήφιση των µέτρων λιτότητας τα οποία απαιτούνται για να χορηγηθεί η βοήθεια από Ε.Ε. και ∆ΝΤ.

Παράλληλα, η κυβέρνηση της Πορτογαλίας όπως και εκείνη της Ισπανίας προκειµένου να διασκεδάσουν τους φόβους για ντόµινο δήλωναν ότι δεν θα χρειαστούν βοήθεια όπως η Ιρλανδία και η Ελλάδα και ότι θα εφαρµόσουν τα προγράµµατα λιτότητας που ήδη έχουν εκπονήσει για να µειώσουν έλλειµµα καιχρέος ώστε να βγουν από την επικίνδυνη ζώνη.

Ψηλά τα spreads.

Αυτοί οι φόβοι διατήρησαν τα spreads των περιφερειακών οικονοµιών σε υψηλά επίπεδα. Τα µεγάλα ευρωπαϊκά χρηµατιστήρια έχασαν τα αρχικά κέρδη τους και έκλεισαν µε απώλειες, ενώ πιέσεις δέχθηκε και η Γουόλ Στριτ που υποχωρούσε πλέον του 1%. Ιδιαίτερα δέχθηκαν πιέσεις οι τραπεζικές µετοχές στην Ιρλανδία και την Πορτογαλία.Το Χρηµατιστήριο στο Λονδίνο έκλεισε µε πτώση 0,9%,στο Παρίσι µε απώλειες 1%,στη Μαδρίτη µε απώλειες 2,6%, στη Λισαβώνα µε πτώση 1,3% και στο ∆ουβλίνο µε πτώση 1,5%. Το ευρώ που αρχικά είχε σκαρφαλώσει σε 1,375 δολ.,αργότερα υποχώρησε σε 1,36 δολ.

Συναγερµός από Ρεν.

Η ανησυχία των Ευρωπαίων που πίεσαν ασφυκτικά το ∆ουβλίνο για να προσφύγει στον µηχανισµό βοήθειας της Ε.Ε. και του ∆ΝΤ, µε τη συνδροµή της Βρετανίας και πιθανώς της Σουηδίας, είναι έκδηλη στις δηλώσεις τους.

Χθες στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ο επίτροπος Οικονοµικών Υποθέσεων Ολι Ρεν τόνισε ότι η έκτακτη τριετής βοήθεια στην Ιρλανδία είναι κρίσιµη για να διατηρηθεί η σταθερότητα του ευρώ και «θα διατηρήσει την οικονοµική σταθερότητα». Υπογράµµισε επίσης ότι η βοήθεια θα χορηγηθεί µε βάση πρόγραµµα που θα περιέχει αυστηρές προϋποθέσεις,το οποίο θα περιλαµβάνει και τη δηµιουργία ταµείου βοήθειας των τραπεζών.

Τρισέ: «Καλή η απόφαση».

Στο Στρασβούργο από το βήµα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου ο πρόεδρος της ΕΚΤ Ζ.-Κ. Τρισέ χαιρέτισε την απόφαση της ιρλανδικής κυβέρνησης να ζητήσει βοήθεια («ήταν καλή απόφαση») και προσέθεσε ότι οι διαπραγµατεύσεις για τους ακριβείς όρους της βοήθειας γίνονται πιο έντονες. Επίσης επανέλαβε ότι όλα τα έκτακτα µέτρα που λαµβάνει η τράπεζα, όπως είναι ο δανεισµός στις τράπεζες και η αγορά κρατικών οµολόγων, είναι προσωρινά, παρότι υποσχέθηκε πως η ΕΚΤ θα εξακολουθήσει να διατηρεί τη σταθερότητα των τιµών στην ευρωζώνη.

Ο Τρισέ όµως ζήτησε ακόµη πιο αυστηρή διακυβέρνηση στην Ε.Ε., υπογραµµίζοντας ότι «δεν είναι καιρός να εφησυχάζει κανείς»και πως θεωρεί ότι η µεταρρύθµιση που αποφασίστηκε πρόσφατα από τους Ευρωπαίους είναι µικρότερης έκτασης από αυτή που απαιτείται για τη βέλτιστη λειτουργία της οικονοµίας όπου υπάρχει ενιαίο νόµισµα. Την απόφαση της Ιρλανδίας να ζητήσει βοήθεια χαιρέτισε χθες και το αµερικανικό υπουργείο Οικονοµικών.

Απειλή κερδοσκόπων.

Αυτό που φοβούνται πολιτικοί, οικονοµολόγοι και τραπεζίτες, είπε χθες ευθέως ο πρόεδρος του Eurogroup Ζ.-Κ. Γιούνκερ από τον ραδιοφωνικό σταθµό RTL Luxemburg. «∆εν δικαιολογούνται κερδοσκοπικές κινήσεις ενάντια στην Πορτογαλία και την Ισπανία, αν και δεν µπορεί να αποκλειστεί (ότι θα υπάρξουν). Σε µια περίοδο κατά την οποία οι αγορέςεµφανίζουν υπερβολική τάση να τιµωρούν τις χώρες που δεν τήρησαν 100% ορθόδοξη εξυγίανση, δεν µπορεί να αποκλειστεί ότι θα συµβούν παρόµοια πράγµατα», δήλωσε.

Καθησυχάζει η Πορτογαλία.

Η Πορτογαλία έσπευσε χθες να καθησυχάσει τις αγορές που φοβούνται ότι µπορεί να είναι η επόµενη χώρα η οποία θα ζητήσει οικονοµική βοήθεια από την τρόικα. Ο πρωθυπουργός Ζ. Σόκρατες επανέλαβε ότι η Λισαβώνα δεν θα ζητήσει βοήθεια για νααντιµετωπίσει τα µεγάλα χρέη και τόνισε ότι η χώρα του «δεν χρειάζεται τη βοήθεια κανενός».

Επίσης ο υπουργός Οικονοµικών Φ.Τ. Ντος Σάντος υποσχέθηκε ότι η Πορτογαλία θα λάβει όλα τα απαραίτητα µέτρα για να µειώσει το έλλειµµα του προϋπολογισµού στο 4,6% του χρόνου. Στήριξη στη Λισαβώνα προσέφερε ο γενικός γραµµατέας του ΟΟΣΑ Ανχελ Γκουρία, ο οποίος είπε ότι «η Πορτογαλία έχει µελετήσει το µάθηµά της και έχει κάνει την προσπάθειά της. Εκεί αντιµετώπισαν το θέµα και έπιασαν τον ταύρο από τα κέρατα.Του χρόνου η χώρα θα έχει έλλειµµα 4,6%, το οποίο είναι χαµηλότερο από αυτό της Γερµανίας, της Γαλλίας, της Ισπανίας».

Ο ηγέτης της αντιπολίτευσης Π. Κοέλιο έριξε βόµβα αναφέροντας ότι χρέη κρατικοποιηµένων επιχειρήσεων δεν περιελήφθησαν στο συνολικό χρέος – το οποίο η κυβέρνηση προσδιορίζει σε 82% του ΑΕΠ – και ότι αυτό ανέρχεται σε 112% του ΑΕΠ. Πάντως υποσχέθηκε ότι θα ψηφίσει τον προϋπολογισµό λιτότητας που κατατίθεται τις αµέσως επόµενες ηµέρες. Αισιόδοξη η Γερµανία

Καθησυχαστική εµφανίστηκε η γερµανική κυβέρνηση που δεν θεωρείότι υπάρχει κίνδυνος να µεταδοθεί η κρίση σε άλλες χώρες της ευρωζώνης.

Οπως είπε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Στ. Ζάιµπερτ, όσο πιο γρήγορα φτάσει η βοήθεια τόσο αποµακρύνεται και ο κίνδυνος. Ο πρόεδρος της Γερµανίας Κρ. Βουλφυπεραµύνθηκε του ευρώ αναφέροντας ότι εξακολουθεί να το θεωρεί «επιτυχία για την ευρωζώνη». Την υποστήριξή τους στην Ιρλανδία επανέλαβαν οι Βρετανοί που εξετάζουν να χορηγήσουν χωριστό επιπλέον δάνειο περίπου 8 δισ. ευρώ, αλλά και οι Σουηδοί µε διµερές δάνειο έως περίπου 2 δισ. ευρώ.

Ικανοποίηση των ΗΠΑ.

Στο µεταξύ, ο Λευκός Οίκος εξέφρασε την ικανοποίησή του για την απόφαση της ιρλανδικής κυβέρνησης να ζητήσει οικονοµική στήριξη από το ∆ΝΤ και την Ε.Ε. για να αντιµετωπίσει την κρίση στοντραπεζικό τοµέα, αλλά και για την αποφασιστικότητα που δείχνουν οι Ευρωπαίοι ως προς την αντιµετώπιση ανάλογων προβληµάτων και σε άλλες χώρες. «Η ταχεία αντιµετώπιση αυτών των προβληµάτων είναι ένα καλό βήµα», τόνισε χαρακτηριστικά ο εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου Ρόµπερτ Γκιµπς.

Ερίκ Καντονά: Ορµήστε στις τράπεζες και σηκώστε τις καταθέσεις σας!

Ως ποδοσφαιριστής  λατρεύτηκε από τους οπαδούς της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, ως ηθοποιός έπεισε για τις υποκριτικές του ικανότητες σηµαντικούς σκηνοθέτες µεταξύ των οποίων και ο Κεν Λόουτς. Αυτήν τη φορά, ο Ερίκ Καντονά δοκιµάζεται στον ρόλο του αντικαπιταλιστή επαναστάτη εµπνέοντας την παγκόσµια πρωτοβουλία «bank run» στόχος της οποίας είναι η κατάρρευση του τραπεζικού συστήµατος. Το ραντεβού έχει δοθεί για τις 7 ∆εκεµβρίου. Την ηµέρα εκείνη, οι γάλλοι εµπνευστές της πρωτοβουλίας καλούν τους καταθέτες να σπεύσουν στις τράπεζες και να αποσύρουν οµαδικά τις καταθέσεις τους. Εως σήµερα, τέτοιου είδους συλλογικές ενέργειες έχουν σηµειωθεί µόνο σε στιγµές πανικού. Εγινε στην «κρίση της τουλίπας» που χτύπησε την Ολλανδία τον 17ο αιώνα, αλλά και στην Αργεντινή το 2001. Στη Γαλλία της συνταξιοδοτικής µεταρρύθµισης, ο Ερίκ Καντονά καλεί τους συµπατριώτες του να εφορµήσουν στις τράπεζες για να δώσουν ένα καλό µάθηµα στους τραπεζίτες. «∆εν έχει νόηµα να κατεβαίνουν τρία εκατοµµύρια άνθρωποι στον δρόµο και να διαδηλώνουν κουνώντας τα σηµαιάκια τους.Το σύστηµα στηρίζεται στις τράπεζες. Και πώς καταστρέφονται οι τράπεζες; Εάν τις αφήσουµε χωρίς τα χρήµατά µας. Εάν τρία, δέκα εκατοµµύρια άτοµα σήκωναν τα λεφτά τους από τις τράπεζες, τα πράγµατα θα άλλαζαν», δηλώνει ο Ερίκ Καντονά µε πάθος ανάλογο µε αυτό που επεδείκνυε στα γήπεδα. Στη Γαλλία έχουν δηλώσει συµµετοχή 14.000 άτοµα.

******************

Αναδημοσίευση από εδώ: Φοβούνται ντόµινο οι Ευρωπαίοι

Προς κατεδάφιση των συλλογικών συμβάσεων!

Υπεγράφη η συμφωνία για την αναθεώρηση του μνημονίου!

Συμφωνία για την υπογραφή του αναθεωρημένου μνημονίου επιτεύχθηκε αργά το βράδυ της Δευτέρας στη συνάντηση του υπουργού Οικονομικών Γιώργου Παπακωνσταντίνου με την τρόικα. Στο φλέγον ζήτημα των επιχειρησιακών συμβάσεων εργασίας και στο κατά πόσον αυτές θα μπορούν να αλλάζουν προς το χειρότερο τις προβλέψεις των κλαδικών συμβάσεων, επέρχονται, σύμφωνα με πληροφορίες, μόνο φραστικές αλλαγές που δεν αλλάζουν την ουσία. Σήμερα το πρωί η τρόικα θα παρουσιάσει σε συνέντευξη τα συμπεράσματα από τον έλεγχο της ελληνικής οικονομίας.

Αντικείμενο των τελικών διαπραγματεύσεων, ήταν οι αλλαγές στις ΔΕΚΟ και στον ευρύτερο δημόσιο τομέα -με κυρίαρχο το θέμα των μετατάξεων δημοσίων υπαλλήλων- αλλά και στην αγορά εργασίας όπου κυριάρχησε το θέμα των επιχειρησιακών συμβάσεων.

Σύμφωνα με πληροφορίες, οι επιχειρησιακές συμβάσεις θα υπερισχύουν των κλαδικών όπως προβλεπόταν και στο αναθεωρημένο μνημόνιο του Αυγούστου. Μοναδική αλλαγή, αποτελεί η προσθήκη της φράσης “χωρίς αναιτιολόγητες προϋποθέσεις”. Με αυτή τη φράση, το νόημα της οποίας θα πρέπει να εξειδικευτεί και να γίνει συγκεκριμένο, ουσιαστικά μένει ανοικτό ένα “παράθυρο” για να παραμείνουν σε ισχύ οι κλαδικές συμβάσεις σε ορισμένες περιπτώσεις και να μην γενικευτεί η κατάργησή τους.

Μετά την υπογραφή της συμφωνίας με την ελληνική κυβέρνηση, η τρόικα θα παραχωρήσει σήμερα το πρωί συνέντευξη τύπου προκειμένου να παρουσιάσει τα συμπεράσματα από τον έλεγχο της ελληνικής οικονομίας. Το κείμενο του επικαιροποιημένου μνημονίου, αναμένεται να δοθεί στη δημοσιότητα μέχρι το τέλος του μήνα. Το ΔΝΤ, θα αποδεσμεύσει την τρίτη δόση του δανείου προς την Ελλάδα τον Δεκέμβριο ενώ η αντίστοιχη κίνηση από τις χώρες της Ευρωζώνης θα γίνει τον Ιανουάριο.

Το νέο «τεστ» για την ελληνική οικονομία, στο πλαίσιο της εκταμίευσης της τέταρτης δόσης του δανείου, προσδιορίζεται χρονικά για τον προσεχή Μάρτιο.

*********************

Αναδημοσίευση από εδώ: Προς κατεδάφιση των συλλογικών συμβάσεων

Να σώσουμε τους Λύκους της Ναυπακτίας!

Λύκαινα θύμα λαθροθήρα στη Σιάτιστα!

Άλλη μια ενήλικη λύκαινα βρέθηκε νεκρή στην περιοχή της Σιάτιστας, ανεβάζοντας σε τέσσερις τους εκπροσώπους αυτού του προστατευόμενου είδους, που έχουν χάσει τη ζωή τους από την αρχή του έτους, είτε από τα σκάγια λαθροθήρων είτε πέφτοντας θύματα τροχαίου!

Το άτυχο θηλυκό, που ήταν περίπου επτά χρόνων, βρέθηκε από κατοίκους της περιοχής νεκρό στους πρόποδες του όρους Βούρινου, στο Δημοτικό Διαμέρισμα Παλαιοκάστρου του Δήμου Σιάτιστας. Η Ομάδα Άμεσης Επέμβασης και Ενημέρωσης του «Αρκτούρου», που έσπευσε στην περιοχή, διαπίστωσε ότι έφερε τραύμα από πυροβόλο όπλο στο αριστερό πλευρό, το οποίο ήταν θανατηφόρο.

Ο θάνατος του αγριμιού προκλήθηκε πριν από τρεις ημέρες.

Η λύκαινα φέρει τραύμα στο αριστερό πλευρό και βρέθηκε δεμένη με σκοινί στο μπροστινό δεξί πόδι, γεγονός που αποδεικνύει ότι σύρθηκε από το σημείο που πυροβολήθηκε ως το σημείο που βρέθηκε νεκρή, προφανώς από κάποιον σαδιστή οπλοφόρο. Η οργάνωση για την προστασία της άγριας ζωής και του φυσικού περιβάλλοντος καταγγέλλει για μια ακόμη φορά την έλλειψη αποτελεσματικής φύλαξης από τους αρμόδιους φορείς, που έχει ως αποτέλεσμα την παράνομη δραστηριότητα των λαθροθήρων στην περιοχή και την εμφάνιση ανάλογων βίαιων περιστατικών.Ο λύκος προστατεύεται σε όλη την Ευρώπη από τη νομοθεσία, με τη Σύμβαση της Βέρνης και την Οδηγία 92/43 της ΕΕ. Στην Ελλάδα, ο λύκος έπαψε να θεωρείται επιζήμιο είδος από το 1991 και χαρακτηρίζεται επίσημα «τρωτό» είδος.

Οι εκλογές και η κρίση αστικής νομιμοποίησης!

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΡΟΥΣΗ
Καθηγητή του Παντείου Πανεπιστημίου

Αν δεχτούμε ότι, με αστικά πάντοτε κριτήρια, η νομιμότητα είναι η συμφωνία με το γράμμα του νόμου και η νομιμοποίηση η συμφωνία με το πνεύμα του, ή ακόμη με την κοινή λογική, τότε είναι προφανές ότι ακόμη και αυτή η αστική νομιμοποίηση περνάει βαθιά κρίση.

Τρία και μόνον παραδείγματα αρκούν για να τεκμηριωθεί αυτός ο ισχυρισμός:

1. Οπως προκύπτει από τα αποτελέσματα του δεύτερου γύρου των περιφερειακών εκλογών, οι περιφερειάρχες και οι δήμαρχοι που εκλέχθηκαν, με δεδομένο το ποσοστό της αποχής, των λευκών και των άκυρων, εκφράζουν την επιλογή μιας μικρής μειοψηφίας του εκλογικού σώματος. Ετσι, για παράδειγμα, κάποιος που πήρε το 51% των ψήφων στην Αττική, αν συνυπολογίσουμε αποχή, λευκά και άκυρα, που ήταν 75% (64% πανελλαδικά), πήρε στην πραγματικότητα 51% του 25% , δηλαδή κάτω από 13%! Και αν δίχως αμφιβολία με αυτό το ποσοστό και λίγο παραπάνω είναι αντίστοιχα νόμιμοι περιφερειάρχης ή δήμαρχος, άλλο τόσο έχουμε το δικαίωμα να τον αμφισβητούμε ως εκπρόσωπο της βούλησης της πλειοψηφίας του λαού της περιοχής του. Αν σκεφτεί κανείς ότι ακόμη και αυτή η βούληση της πλειοψηφίας, όπως επεσήμανε ο Ρουσό μπορεί να απέχει κατά πολύ από τη γενική βούληση, δηλαδή τη δέουσα βούληση της πλειοψηφίας, αν αυτή ήταν πραγματικά ελεύθερη και όχι όπως είναι υπό τον καπιταλιστικό ζυγό, τότε καταλαβαίνουμε ότι αυτό το αποτέλεσμα είναι πολύπλευρα αμφισβητήσιμο· αν όχι στενά νομικά, σίγουρα λογικά, ηθικά και πολιτικά.

2. Ο κατά το αστικό μας σύνταγμα ανώτατος πολιτειακός άρχοντας, ή ο κατά Ρουσό ανώτατος υπηρέτης του λαού, δήλωσε ότι «μέμφεται (δηλαδή, κατηγορεί, ψέγει, κακίζει) όσους εκφράζουν την οργή τους από τον καναπέ», δηλαδή όσους απέχουν από τις εκλογές -εκτός κι αν εννοούσε ότι μέμφεται όσους δεν βγαίνουν να διαμαρτυρηθούν στους δρόμους, οπότε και ταπεινά του ζητάμε συγνώμη. Με αυτόν όμως τον τρόπο, ναι μεν υπερασπίζεται τόσο τον τυπικά υποχρεωτικό χαρακτήρα της ψήφου όσο, και κυρίως, την αστική περί δημοκρατίας αντίληψη, με βάση την οποία «οι πολίτες βγαίνουν για μια στιγμή από την εξάρτηση για να υποδείξουν τον αφέντη τους και ξαναμπαίνουν μέσα», από την άλλη όμως «μέμφεται» τους μισούς και βάλε ψηφοφόρους που απείχαν, θέτοντας θέμα δικής του νομιμοποίησης.

Και θέτει θέμα νομιμοποίησής του, διότι εκ του ρόλου του πρέπει να σέβεται και να υπηρετεί, και όχι να «μέμφεται», το μεγάλο εκείνο τμήμα του λαού που αποφάσισε να απέχει για να καταδείξει με αυτόν τον τρόπο τη δυσφορία του απέναντι σε μια πολιτική ξεπουλήματος και οδυνηρών μέτρων, την οποία μάλιστα και ο ίδιος αδιαμαρτύρητα προσυπογράφει.

3. Οταν ένα κόμμα γίνεται κυβέρνηση κρύβοντας τις πραγματικές του διαθέσεις και την άλλη μέρα της επικράτησής του εφαρμόζει μια πολιτική με την οποία διαφωνεί η συντριπτική πλειοψηφία, η ίδια κυβέρνηση φοράει στις περιφερειακές εκλογές τα προσωπεία των δήθεν ανεξάρτητων, με κορυφαία εκείνα του γίγαντα του σοσιαλισμού Τατούλη και του συνιδρυτή του κόμματος «Δράση», του ακραιφνούς νεοφιλελεύθερου Στέφανου Μάνου, και του Γιάννη Μπουτάρη (για να μην ξεχνιόμαστε), φτάνει να υφαρπάξει ψήφους, εξαντλεί και το τελευταίο κομματικό της απόθεμα, εκείνο των τέως ΠΑΣΟΚων με πολιτικά, της «Δημοκρατικής Αριστεράς», που φόρεσαν πια την κανονική στολή τους, και παρ' όλα αυτά δεν κατορθώνει παρά να αποσπάσει μια ισχνή μειοψηφία του εκλογικού σώματος, έχουμε σοβαρότατη κρίση νομιμοποίησης.

Αυτήν λοιπόν την πολύπλευρη κρίση της αστικής νομιμοποίησης καλούμαστε να την αποκαλύψουμε, να τη βαθύνουμε ακόμη παραπέρα, να συμβάλουμε για να γίνει συνείδηση του λαού μας, έτσι ώστε αυτός να αποβάλει κάθε δέος, σεβασμό και θετική προκατάληψη προς την αστική εξουσία και να επιδιώξει να την ανατρέψει.

Σημαντικό ρόλο προς αυτήν την κατεύθυνση καλείται να παίξει η αντικαπιταλιστική Αριστερά, μέσα από την κλιμάκωση των αγώνων, τον συντονισμό της δράσης της, τη μετωπική της πολιτική, την απαγκίστρωσή της από σεχταρισμούς και δόγματα, που την καθιστούν αφερέγγυα ως εναλλακτική λύση απέναντι στις δυνάμεις του κατεστημένου, μέσα από το άνοιγμα ενός διαλόγου για το σοσιαλιστικό μας μέλλον που θα το καταστήσει ελκτικό για τις λαϊκές δυνάμεις και κυρίως για τη νέα γενιά. Και όλα αυτά με το βλέμμα στραμμένο όχι δα, κατά τα πρότυπα του Lassalle, κυρίως στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση, με στόχο την παγίωση των θετικών αποτελεσμάτων και την αύξησή τους, αλλά την επαναστατικοποίηση της λαϊκής συνείδησης.

******************

Αναδημοσίευση από εδώ: Οι εκλογές και η κρίση αστικής νομιμοποίησης

Το τραγούδι για το ΔΝΤ!

«Κόλαση» έγινε η ευρωζώνη!

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ.

Δεν περιγράφεται το τι γίνεται στους κόλπους των χωρών της ευρωζώνης αυτές τις ημέρες. Η όξυνση των διακρατικών σχέσεων έχει φτάσει σε πρωτοφανή επίπεδα και έχει πλέον τεθεί ανοιχτά προς συζήτηση ακόμη και η ίδια η επιβίωση της ευρωζώνης και της ΕΕ! Οταν ο ίδιος ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Χέρμαν βαν Ρομπέι δηλώνει δημοσίως ότι υφίσταται ζήτημα "επιβίωσης της ευρωζώνης" και υπογραμμίζει ότι "αν δεν επιβιώσει η ευρωζώνη, δεν θα επιβιώσει ούτε η ΕΕ", αντιλαμβάνεται κανείς εύκολα ότι η κατάσταση είναι άκρως τεταμένη, αν όχι κρίσιμη.

Δεν είναι μόνο ο Χέρμαν βαν Ρομπέι που κρούει τον κώδωνα του κινδύνου.

Ο Ολι Ρεν, ο επίτροπος Οικονομίας, έκανε χθες λόγο σε δημόσιες δηλώσεις του για "τόνους διχασμού", για "φυγόκεντρες πιέσεις" και για "υπαρξιακή καταστροφολογία" στους κόλπους της ευρωζώνης.

Η κατάσταση και το κλίμα εχθρότητας δεν βελτιώνονται βεβαίως όταν η Γερμανίδα καγκελάριος Ανγκελα Μέρκελ χαρακτηρίζει από το βήμα του συνεδρίου του κόμματός της "ανεύθυνη" τη στάση της τότε σοσιαλδημοκρατικής γερμανικής κυβέρνησης Σρέντερ που επέτρεψε στην Ελλάδα να ενταχθεί στο ευρώ. Ούτε όταν ο Γερμανός υπουργός Οικονομίας Βόλφγκανγκ Σόιμπλε δηλώνει απειλητικά απευθυνόμενος προς την Ελλάδα ότι "η αλληλεγγύη δεν είναι μονόδρομος", υπονοώντας ότι υπάρχει και ο δρόμος της τιμωρίας και της... εξόντωσης κρατών! Σίγουρα ρίχνει λάδι στη φωτιά και η δήλωση του Γιώργου Παπανδρέου ότι η γερμανική πολιτική "μπορεί να τσακίσει κάποιες χώρες, ωθώντας τις οικονομίες τους στη χρεοκοπία", αλλά έπρεπε να βρεθεί κάποιος να πει δημόσια αυτό που όλοι οι Ευρωπαίοι ηγέτες λένε κατ' ιδίαν, χωρίς όμως κανένας να τολμάει να το πει ανοιχτά - και είναι προς τιμήν του Ελληνα πρωθυπουργού που το είπε αυτός, έστω μόνο φραστικά, αφού η κυβέρνησή του υποχώρησε ήδη στις νέες απαιτήσεις των απεσταλμένων της τρόικας, των επικυρίαρχων οικονομικών δυναστών της πατρίδας μας.

Τραγική φιγούρα αποδείχτηκε ο Ιρλανδός υπουργός Εμπορίου Μπατ Ο'Κίφι, ο οποίος εξέφρασε με τον πιο γλαφυρό τρόπο την Κυριακή την απεγνωσμένη προσπάθεια να αρνηθεί την εθνική ταπείνωση της προσφυγής στο "πακέτο στήριξης" της ΕΕ και του ΔΝΤ:

"Η κυριαρχία αυτής της χώρας κερδήθηκε με μεγάλη δυσκολία και η κυβέρνηση δεν πρόκειται να εκχωρήσει σε κανέναν αυτή την κυριαρχία" δήλωσε σε ραδιοφωνική του συνέντευξη.

Την Τρίτη όμως ο Ολι Ρεν ανακοίνωσε εκ μέρους της Κομισιόν ότι ήδη η ιρλανδική κυβέρνηση διεξάγει απευθείας συνομιλίες με το ΔΝΤ και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα για τη διαμόρφωση συμφωνίας που θα επιτρέψει τη διάσωση του ιρλανδικού τραπεζικού συστήματος - σε απλά ελληνικά δηλαδή την υπαγωγή της Ιρλανδίας σε καθεστώς Μνημονίου με την ΕΕ, το ΔΝΤ και την ΕΚΤ.

Η γνωστοποίηση της είδησης οδήγησε αμέσως στην απαγγελία από την αντιπολίτευση της ευθείας κατηγορίας στον δεξιό Ιρλανδό πρωθυπουργό για "εθνική προδοσία"! Δεν αποκλείεται μάλιστα να μην κατορθώσει η κυβέρνηση Κάουεν να περάσει τον προϋπολογισμό στις 7 Δεκεμβρίου, καθώς παρατηρείται αναταραχή στις γραμμές της κοινοβουλευτικής της ομάδας, ενώ θεωρείται βέβαιη η ήττα του κυβερνώντος κόμματος στις βουλευτικές εκλογές που θα γίνουν μέσα στο 2011.

Παράλληλα, ο εκβιασμός που ασκείται από την ευρωζώνη και εναντίον της χώρας μας με τη μετάθεση για τον Ιανουάριο και όχι τον Δεκέμβριο της εκταμίευσης της τρίτης δόσης του δανείου της ΕΕ, με πρόσχημα τη δήθεν καθυστερημένη γνωμάτευση της τρόικας για την πορεία των κυβερνητικών μέτρων λιτότητας, αποδεικνύει ότι η πολιτική κατάσταση στην ευρωζώνη χειροτερεύει διαρκώς.

Η επιθετικότητα των Γερμανών, οι οποίοι σε αυτή την περίπτωση χρησιμοποίησαν ως όργανο και την Αυστρία και δη τον δεξιό υπουργό Οικονομίας Γιόζεφ Πρελ, οδηγεί σε απόγνωση ακόμη και τους πλέον "οσφυοκάμπτες" υπουργούς της ελληνικής κυβέρνησης.

ΝΕΑ ΒΑΡΗ:

Εφιαλτική χρονιά θα είναι το 2011.

Τραγικός  από οικονομική και κοινωνική σκοπιά αναμένεται να αποδειχθεί σύμφωνα με όλα τα στοιχεία ο επόμενος χρόνος εξαιτίας των προβλέψεων του Μνημονίου. Αυτό είναι το συμπέρασμα τόσο της συνεδρίασης της ευρωομάδας όσο και των επαφών των "γκαουλάιτερ" της τρόικας με Ελληνες υπουργούς στην Αθήνα. Οι οικονομικοί επικυρίαρχοι της πατρίδας μας δεν είναι διατεθειμένοι να επιδείξουν κανένα έλεος απέναντι στον ελληνικό λαό και απαιτούν την κατά γράμμα, απαρέγκλιτη εφαρμογή των όσων συμφώνησε η κυβέρνηση Παπανδρέου. Αυτό αναμένεται να αποτυπωθεί με εξαιρετικά επώδυνο τρόπο και στον αναθεωρημένο προϋπολογισμό του 2011 που θα καταθέσει σήμερα η κυβέρνηση στη Βουλή.

**********************

Αναδημοσίευση από εδώ: «Κόλαση» έγινε η ευρωζώνη.