"Μύλος" με τις τράπεζες.

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ.

Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι το ελληνικό τραπεζικό σύστημα έχει περιέλθει σε εξαιρετικά ευάλωτη κατάσταση. Αν ρίξει κανείς μια ματιά στην κεφαλαιοποίησή τους (πόσο αξίζουν δηλαδή οι μετοχές τους στο χρηματιστήριο), θα αισθανθεί ένα ρίγος:

Δεν χρειάζονται ούτε... 5 (!) δισεκατομμύρια ευρώ για να αποκτήσει κάποιος (λ.χ. μια ξένη τράπεζα) τον έλεγχο ολόκληρου του ελληνικού τραπεζικού συστήματος! Οσο εξωφρενικό και αν ακούγεται αυτό, ανταποκρίνεται πλήρως στην πραγματικότητα, δεδομένου ότι το σύνολο των μετοχών της Εμπορικής, της Alpha Bank και της Eurobank (οι οποίες και οι τρεις μαζί ελέγχουν το 62% της ελληνικής τραπεζικής αγοράς, βάσει του ενεργητικού τους στις 31 Δεκεμβρίου του 2009) αξίζει μόλις 11 δισεκατομμύρια ευρώ, άρα 5 δισ. είναι υπεραρκετά για να αποκτήσει κάποιος τον έλεγχό τους.

Αν προσθέσει κανείς το γεγονός ότι οι περιβόητοι οίκοι αξιολόγησης έχουν υποβαθμίσει τόσο τα ομόλογα του ελληνικού κράτους σε επίπεδο "σκουπιδιών" όσο και την πιστοληπτική ικανότητα των ελληνικών τραπεζών σε ανάλογες κατηγορίες, στερώντας τους έτσι τη δυνατότητα να δανείζονται από τη διεθνή διατραπεζική αγορά και υποχρεώνοντάς τες να εξαρτώνται αποκλειστικά από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, καθίσταται ηλίου φαεινότερη η δύσκολη θέση των τραπεζών της χώρας μας. Η προσπάθεια άμυνας των τραπεζών σε τέτοιες καταστάσεις είναι η προώθηση συγχωνεύσεων μεταξύ τους, προκειμένου κατ' αρχάς να αποτρέψουν επιθετικές εξαγορές τους από άλλες τράπεζες και εν συνεχεία να βελτιώσουν τη σχετική θέση τους στη δοκιμαζόμενη εσωτερική τραπεζική αγορά.

Σε απλά Ελληνικά, δηλαδή, για να μη λέμε θεωρίες, το συμφέρον των ελληνικών τραπεζών επιβάλλει προσπάθειες συγχωνεύσεων μεταξύ της Εθνικής, της Eurobank, της Alpha Bank και της Πειραιώς κατά συνδυασμούς που οι διοικητές αυτών των τραπεζών θα επιλέξουν. Μόνο τέτοιου τύπου συγχωνεύσεις έχουν νόημα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι και επαρκείς για να αποτρέψουν τυχόν επιθέσεις εναντίον τους.

"Πριν από μερικά χρόνια η Εθνική Τράπεζα εμφανιζόταν ως απρόσβλητη και επεξέτεινε τις δραστηριότητές της στις βαλκανικές χώρες και στην Τουρκία. Τώρα στα κεντρικά της γραφεία κυριαρχεί ο φόβος της εχθρικής εξαγοράς", έγραψε την περασμένη εβδομάδα η γερμανική οικονομική εφημερίδα "Χάντελσμπλατ" και προσέθετε: "Χρηματοπιστωτικοί κύκλοι υπολογίζουν ότι οι ελληνικές τράπεζες παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για επενδυτές από την Τουρκία, τη Ρωσία και τα Αραβικά Εμιράτα".

Επιπροσθέτως, η προεκλογική θέση του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου περί της ανάγκης ύπαρξης ισχυρού "δημόσιου πυλώνα" στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα -ο οποίος είναι ακόμη πιο απαραίτητος στις συνθήκες έσχατης δημοσιονομικής κρίσης που διέρχεται η χώρα- επιβάλλει έναν θεμελιώδη στόχο: τη διαμόρφωση αυτού του "δημόσιου πυλώνα" γύρω από την Εθνική.

Υπό το πρίσμα αυτής της ανάλυσης, η πρόταση της Τράπεζας Πειραιώς για εξαγορά του χρυσοφόρου Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου και της ιδιαίτερου κοινωνικού χαρακτήρα Αγροτικής Τράπεζας δεν δείχνει να υπηρετεί κανέναν από τους δύο στρατηγικής σημασίας στόχους. Δεν αποσκοπεί, δηλαδή, σε συγχώνευση ιδιωτικών τραπεζών, αλλά σε εκμετάλλευση κρατικών κεφαλαίων.

Παράλληλα, προκαλεί πανικό στους αγρότες, οι οποίοι έχουν υποθηκεύσει χωράφια έκτασης εκατομμυρίων στρεμμάτων στην Αγροτική έναντι δανείων που συχνά μάλιστα δεν αποπληρώνουν, βέβαιοι όντες ότι η κρατική ΑΤΕ αποκλείεται να τους πάρει τα χωράφια, ενώ μια ιδιωτικοποιημένη ΑΤΕ βεβαίως και θα τους τα πάρει, ασκώντας απλώς τα νόμιμα δικαιώματά της!

Το ζητούμενο, όμως, από την κυβέρνηση υποτίθεται ότι είναι η ενίσχυση του τραπεζικού συστήματος και όχι η πρόκληση ενός κοινωνικού προβλήματος στον κόσμο της υπαίθρου...

ΣΥΓΧΥΣΗ : "Αναμπουμπούλα" αντί στρατηγικής!

Τάραξε σίγουρα τα νερά η πρόταση της Τράπεζας Πειραιώς. Η ζωή θα δείξει αν θα αποδειχθεί καταλύτης για ουσιαστικές εξελίξεις στον ελληνικό τραπεζικό τομέα. Μέχρι στιγμής, πάντως, η κίνηση αυτή εξυπηρετεί βεβαίως άριστα τα στενά συμφέροντα χρηματοδότησης της Τράπεζας Πειραιώς. Προκαλεί όμως θόρυβο και αντιδράσεις, χωρίς να εντάσσεται στην υποτιθέμενη στρατηγική της κυβέρνησης. Μα ποιο λόγο έχει η κυβέρνηση να πουλήσει το κερδοφόρο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, πράγμα που σίγουρα θα προκαλέσει κατηγορίες για σκάνδαλο εναντίον της; Το ζητούμενο είναι οι συγχωνεύσεις μεγάλων ιδιωτικών τραπεζών μεταξύ τους, όχι η αμφιλεγόμενη εξαγορά κρατικών τραπεζών.

«Κατέρρευσε» η βρετανική Goldtrail.

«Στον αέρα» 16.000 τουρίστες λόγω οικονομικής κατάρρευσης της εταιρείας «Goldtrail»

Η βρετανική εταιρεία διοργάνωσης ταξιδίων Goldtrail, που ειδικεύεται στις διακοπές σε Ελλάδα και Τουρκία «κατέρρευσε» οικονομικά αφήνοντας χιλιάδες τουρίστες αποκλεισμένους στο εξωτερικό σύμφωνα με την βρετανική Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας (CAA).

Όπως αναφέρουν τα βρετανικά μέσα ενημέρωσης η Goldtrail, η οποία συνεργάζεται με διάφορα ταξιδιωτικά γραφεία στην Βρετανία, μέχρι την Παρασκευή,όπου και ετέθη σε αναγκαστική διαχείριση, είχε 16 χιλιάδες τουρίστες στο εξωτερικό κυρίως στην Ελλάδα και την Τουρκία.

Σύμφωνα με τα διεθνή ειδησεογραφικά πρακτορεία, η Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας δήλωσε ότι οργανώνει την επιστροφή των Βρετανών τουριστών από την Τουρκία, εκτιμώντας ότι ο επαναπατρισμός τους θα είναι ομαλός, ωστόσο για τους τουρίστες που βρίσκονται στην Ελλάδα, ανέφερε ότι το πιθανότερο είναι πως θα υπάρξουν αλλαγές στο προγραμματισμό της επιστροφής τους.

Όσον αφορά τους ταξιδιώτες που δεν έχουν αναχωρήσει ακόμη για τον προορισμό των καλοκαιρινών τους διακοπών, οι αρμόδιες υπηρεσίες τους καλούν να επικοινωνήσουν με τα ταξιδιωτικά τους γραφεία καθώς τα εισιτήρια που έχουν εκδοθεί από τη Goldtrail δεν είναι πλέον έγκυρα.

Το ξαφνικό κλείσιμο της εταιρείας σημειώνεται μόλις λίγες ημέρες πριν το κλείσιμο των σχολείων στη Βρετανία, την ερχόμενη εβδομάδα, περίοδο που θεωρείται αιχμή της καλοκαιρινής σεζόν.
ΥΓ) Και φυσικά προκύπτει το εύλογο ερώτημα: τι μπορεί κανείς να πει τώρα, από όλους εκείνους που αναζητούσαν «εχθρούς των συμφερόντων της χώρας» στις λαϊκές κινητοποιήσεις που «βλάπτουν τον τουρισμό»; Τώρα, που πιθανώς η εταιρεία δε θα αποδώσει καν τα χρήματα που έχει λάβει από τους πελάτες της σε όσους έχουν συμβληθεί μαζί της στην Ελλάδα, θα φταίνε οι απεργοί για τις απώλειες του ελληνικού τουρισμού;

Το ΔΝΤ πάγωσε το πρόγραμμα "στήριξης" της Ουγγαρίας!

Πάγωσε το πρόγραμμα "στήριξης" της οικονομίας της Ουγγαρίας από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και την Ευρωπαϊκή Ένωση, καθώς η κυβέρνηση της Βουδεπέστης δεν έχει καταφέρει να πιάσει τους στόχους που τέθηκαν το 2008 για να διασωθεί η χώρα από την οικονομική κατάρρευση.

Πλέον η Ουγγαρία δεν θα έχει πρόσβαση στα υπόλοιπα κονδύλια που προβλέπονται στο πλαίσιο του πακέτου των 25,1 δισεκατομμυρίων δολαρίων, τα οποία χρησιμοποιούνταν ως "δίχτυ ασφαλείας" μέχρι να μπορέσει να σταθεροποιηθεί η κατάσταση της οικονομίας.

Το ΔΝΤ προειδοποίησε ότι η Βουδαπέστη πρέπει να λάβει σκληρά μέτρα για να επιτύχει τους στόχους για τη μείωση του ελλείμματος του προϋπολογισμού.

Κάποια, κάπου, κάποτε...

Στίχοι: Λευτέρης Χαψιάδης

Μουσική: Χρήστος Νικολόπουλος

Κάποια κάπου κάποτε ήταν η ζωή μου

η αρχή το τέλος μου κι όλη η ύπαρξή μου

Τώρα μες τα όνειρά μου ψάχνω τη μορφή της

μα και κείνη χάθηκε σαν την υπόσχεσή της

Κάποια κάπου κάποτε μου ‘χτιζε παλάτια

ήταν όμως γυάλινα κι έγιναν κομμάτια

Τώρα μες τα όνειρά μου ψάχνω τη μορφή της

μα και κείνη χάθηκε σαν την υπόσχεσή της

Πικραμένος ἀναχωρητής.

Κώστας Οὐράνης

Θὰ φύγω σὲ ψηλὸ βουνό, σὲ ριζιμιὸ λιθάρι

νὰ στήσω τὸ κρεβάτι μου κοντὰ στὴ νερομάνα

τοῦ κόσμου ποὺ βροντοχτυποῦν οἱ χοντρὲς φλέβες τοῦ ἥλιου,

ν᾿ ἁπλώσω ἐκεῖ τὴν πίκρα μου, νὰ λυώσει ὅπως τὸ χιόνι.

Μὴν πιάνεσαι ἀπ᾿ τοὺς ὤμους μου καὶ στριφογυρίζεις

ἄνεμε!

φεγγαράκι μου!

Καλέ μου!

Αὐγερινέ μου!

Φέξε τὸ ποροφάραγκο! Βοήθα ν᾿ ἀνηφορήσω!

Φέρνω ζαλιὰ στὶς πλάτες μου τὰ χέρια τῶν νεκρῶν!

Στὴ μιὰ μεριὰ ἔχω τὰ ὄνειρα, στὴν ἄλλη τὶς ἐλπίδες!

Κι ἀνάμεσα στὶς δυὸ ζαλιὲς τὸ ματωμένο στέφανο!

Μὴ μὲ ρωτᾷς καλέ μου ἀϊτέ, μὴ μὲ ξετάζεις ἥλιέ μου!

Ρίχτε στὸ δρόμο συννεφιὰ νὰ μὴ γυρίσω πίσω!

Κυττάχτηκα μὲς στὸ νερό, ἔκατσα καὶ λογάριασα,

ζύγιασα τὸ καλὸ καὶ τὸ κακὸ τοῦ κόσμου. Κι ἀποφάσισα,

νὰ γίνω τὸ μικρότερο ἀδερφάκι τῶν πουλιῶν!

Δον Κιχώτης.

Ατσάλινος και σοβαρός απάνω στ΄αλογό του

το αχαμνό, του Θερβαντές ο ήρωας περνάει

και πίσω του, στο στωικό γαϊδούρι του καβάλα,

ο ιπποκόμος του ο χοντρός αγάλια ακολουθάει.

Αιώνες που ξεκίνησε κ΄αιώνες που διαβαίνει

με σφραγισμένα επίσημα, ερμητικά τα χείλια

και με τα μάτια εκστατικά, το χέρι στο κοντάρι,

πηγαίνοντας στα γαλανά της Χίμαιρας βασίλεια...

Στο πέρασμά του απ΄τους πλατειούς του κόσμου δρόμους,

όσοι

τον συντυχαίνουν, για τρελλό τον παίρνουν, τον κοιτάνε,

τον δείχνει ο ένας του αλλουνού - κ΄ειρωνικά γελάνε.

Ω ποιητή! παρόμοια στο διάβα σου οι κοινοί

οι ανθρώποι χασκαρίζουνε. Άσε τους να γελάνε:

οι Δον Κιχώτες παν μπροστά κ΄οι Σάντσοι ακολουθάνε!

Κώστας Ουράνης

Καντάτα (απόσπασμα).

Τάσος Λειβαδίτης.

Ένα περίεργο επεισόδιο διαβάζαμε τελευταία στις εφημερίδες,

ένας άντρας πήγε σ’ ένα απ’ αυτά τα «σπίτια», πήρε

μια γυναίκα,

μα μόλις μπαίνουν στο δωμάτιο, αντί να γδυθεί και να

επαναλάβει την αιώνια κίνηση,

γονάτισε μπροστά της, λέει, και της ζητούσε να τον αφήσει

να κλάψει στα πόδια της. Εκείνη βάζει τις φωνές,

«εδώ έρχονται για άλλα πράγματα», οι άλλοι επ’ έξω

δώστου χτυπήματα στην πόρτα. Με τα πολλά

άνοιξαν και τον διώξανε με τις κλωτσιές – ακούς εκεί

διαστροφή

να θέλει, να κλάψει μπρος σε μια γυναίκα.

Εκείνος έστριψε τη γωνία και χάθηκε καταντροπιασμένος.

Κανείς δεν τον ξανάδε πια.

Και μόνο εκείνη η γυναίκα, θαρθεί η αναπότρεπτη ώρα

μια νύχτα, που θα νοιώσει τον τρόμο ξαφνικά,

πως στέρησε τον εαυτό της απ’ την πιο βαθειά, την πιο

μεγάλη ερωτική πράξη

μην αφήνοντας έναν άντρα να κλάψει στα πόδια της.

Η διπρόσωπη.

Στίχοι: Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου

Μουσική: Αντώνης Ρεπάνης

Σβήσε με κυρα μου

απ' τα τεφτέρια σου

κι άντε ν' ανταμώσεις

ξανά τα ταίρια σου

Στα όπα όπα σ' είχα

και σε ζηλεύανε

να βρούνε τέτοιον άντρα

κι άλλες γυρεύανε

Δώσε τώρα τη καρδιά σου

σε άλλο πρόσωπο

και μαζί του τώρα παίξε

ρόλο διπρόσωπο

Στα όπα όπα σ' είχα

και σε ζηλεύανε

να βρούνε τέτοιον άντρα

κι άλλες γυρεύανε

Σβήσε με κυρα μου

απ τα κιτάπια σου

και μοίραζε όπου θέλεις

τώρα τα χάδια σου

Στα όπα όπα σ' είχα

και σε ζηλεύανε

να βρούνε τέτοιον άντρα

κι άλλες γυρεύανε

Ότι αγαπάω εγώ πεθαίνει.

Στίχοι: Γιώργος Σαμολαδάς

Μουσική: Απόστολος Καλδάρας

Πρώτη εκτέλεση: Στέλιος Καζαντζίδης

Όποια και να 'σαι, ό,τι και να 'σαι

κάνε μου απόψε συντροφιά.

Δεν σου ζητάω να μ' αγαπήσεις

λίγη ζητώ παρηγοριά.

Αν είν' η μοίρα μου σακατεμένη

δε φταίει ο κόσμος, ούτε κι εσύ.

Ό,τι αγαπάω εγώ πεθαίνει

και ξαναρχίζω απ' την αρχή.

Όσες γυναίκες έχω γνωρίσει

έφυγαν δίχως αφορμή

κι όμως δεν έχω καμιά μισήσει

στο ριζικό μου έχει γραφτεί.

Όποια και να 'σαι, ό,τι και να 'σαι

δυο λόγια πες μου τρυφερά,

λίγο η ψυχή μου να ξαλαφρώσει

κι αύριο πες μου γεια χαρά.

Oύτε αχ! δε θα πω.

Στίχοι: Άκης Πάνου.

Μουσική: Άκης Πάνου.

Όταν είδα πως θα φύγεις

κόντεψα να τρελαθώ,

μα δεν μπόρεσα να κλάψω

και να παραπονεθώ.

Ούτε "αχ" δε θα πω

αφού έδωσα μπέσα

σε μια μαύρη καρδιά

που δε μ έβαλε μέσα.

Ρίξε με κι εσύ πιο κάτω

να με πάρει ο ποταμός,

να με φάει το σκοτάδι,

να με λιώσει ο καημός.

Ρώτα τη συνείδησή σου

κι άφησέ με αν σ το πει,

θα ναι ο καημός δικός μου

μα δική σου η ντροπή.

Πάρε τα χνάρια μου.

Στίχοι: Κώστας Βίρβος

Μουσική: Θόδωρος Δερβενιώτης

Πάρε τα χνάρια π' άφησαν τα μαύρα δάκρυά μου

κι έλα απόψε να με βρεις εκεί στην ερημιά μου

Βήμα - βήμα, δάκρυ - δάκρυ, θα με βρεις σε κάποιαν άκρη

να κλαίω για σέν' αγάπη μου, που χρόνια ζεις μακριά μου

Αντιλαλούν οι ρεματιές όταν αναστενάζω

και απ' την καρδιά μου βγαίνουν φωτιές για σένα όταν σπαράζω.

Πάρε τα 'χνάρια να με βρεις και σώσε με αφού μπορείς

Δακρύζουν μάτια και καρδιές όταν αναστενάζω

κι' από τα στήθια βγαίνουν φωτιές για σένα όταν σπαράζω.

Πάρε τα χνάρια να με βρεις και σώσε με αφού μπορείς.

Ήταν ψεύτικα!

Στίχοι: Άννα Μπακιρτζή

Μουσική: Άκης Πάνου

Ήταν ψεύτικα

τα γλυκόλογα της όλα

ήταν ψεύτικα

βρήκα την καταστροφή μου

κι ερωτεύτηκα

όλα ψεύτικα

Ήταν κάλπικα

τα φιλιά που μου πουλούσε

ήταν κάλπικα

κι όταν είδα την αλήθεια

πόσο ντράπηκα

όλα κάλπικα

Ήταν θάνατος

το πιοτό που με κερνούσε

ήταν θάνατος

και δεν είμαι από πέτρα

ούτε αθάνατος

ήταν θάνατος.

Μια στενοχώρια.

Στίχοι: Κώστας Βίρβος

Μουσική: Απόστολος Καλδάρας

Μια στενοχώρια που έχω απόψε,

απ’ την καρδιά μου βγαίνει καπνός.

Τα δάκρυά μου πώς να τα κόψω,

σε σένα τρέχει ο λογισμός.

Αχ, θα με φάει η στενοχώρια

που ’μαστε χώρια, που ζούμε χώρια.

Γιατί σε παίρνουν από κοντά μου

και κομματιάζονται δύο καρδιές,

και κάνουν λύπη κάθε χαρά μου

χωρίς να φταίω, χωρίς να φταις;

Αχ, θα με φάει η στενοχώρια

που ’μαστε χώρια, που ζούμε χώρια.

Πώς θα μπορέσω να συνηθίσω

σ’ αυτή τη μαύρη τη μοναξιά;

Πού θα ξανάβρω σ’ αυτό τον κόσμο

σαν τη δική σου χρυσή καρδιά;

Αχ, θα με φάει η στενοχώρια

που ’μαστε χώρια, που ζούμε χώρια.

Χίλιες σιωπές.

Στίχοι: Νίκος Ζούδιαρης

Μουσική: Νίκος Ζούδιαρης

Στις βραδινές περιπλανήσεις μας

μες στης πόλης τον αχό

τις θαμπές φωνές των άγνωστων

σκορπάει ο αέρας εκεί κι εδώ

Μου κρατάς το χέρι σε κρατώ

με κοιτάς για μια στιγμή

το μεγάλο μας το όνειρο

σου εξηγώ με ένα φιλί

Και μετά δεν μιλάμε πολύ

γιατί το όνειρο ζει στη σιωπή

Με το βλέμμα στους περαστικούς

να χα χίλιες σιωπές να ακούς

Στις βραδινές περιπλανήσεις μας

στης καρδιάς τις διαδρομές

πώς γεμίζει η νύχτα χρώματα

πώς φωτίζονται οι σκιές

Και δεν βρίσκω λόγια να σου πω

γιατί όλα έχουν φωνή

το μεγάλο μας το όνειρο

σου εξηγώ με ένα φιλί

Και μετά δε μιλάμε πολύ

γιατί το όνειρο ζει στη σιωπή

Με το βλέμμα στους περαστικούς

να χα χίλιες σιωπές να ακούς.

Με παρέσυρε το ρέμα.

Στίχοι-Σύνθεση: Βασίλης Τσιτσάνης.

Βαριά σεκλέτια έχω απόψε

Και η καρδιά μου είναι κλειστή

Βλέπω να φεύγει απ' τη ζωή μου

Εκείνη που 'χω ερωτευτεί

Με παρέσυρε το ρέμα

Μάνα μου δεν είναι ψέμα

Καίγομαι γι αυτή και λιώνω

Την αγαπώ

Με τραβούν τα βήματά της

Η κακούργα η ομορφιά της

Κι αν μου φύγει κάποια μέρα

θα τρελαθώ

Στον ύπνο μέσα φεύγει η καρδιά μου

Την βλέπω μ' άλλον να μ' απατά

Και με τρομάζουν τα όνειρά μου

Αν βγουν στο τέλος αληθινά

Παράλληλα.

Στίχοι: Σπύρος Γιατράς

Μουσική: Αλέκος Χρυσοβέργης

Παράλληλα περπατάμε παράλληλα

κι όλα είναι ακατάλληλα

για vα σμίξουμε πάλι.

Παράλληλα σαv φονιάδες σκοτώσαμε

τηv αγάπη πoυ νιώσαμε

γιατί ήταv μεγάλη.

Ήταv μια αγάπη δυνατή

όμως στη δύσκολη στιγμή

τηv παρατήσαμε

χωρίς αιτία κι αφορμή

πέσαμε πάνω σαv τρελοί

και τη διαλύσαμε.

Παράλληλα περπατάμε παράλληλα

κι όλα είναι ακατάλληλα

για vα σμίξουμε πάλι.

Παράλληλα περπατάμε παράλληλα

και στo ίδιο κατάλυμα

δεv θα ζούμε τα βράδια.

Παράλληλα σαv φωτιές αργοσβήνουμε

και στo τέλος θα μείνουμε

δύο σώματα άδεια.

Ήταv μια αγάπη δυνατή

όμως στη δύσκολη στιγμή

τηv παρατήσαμε

χωρίς αιτία κι αφορμή

πέσαμε πάνω σαv τρελοί

και τη διαλύσαμε.

Ήταv μια αγάπη δυνατή

όμως στη δύσκολη στιγμή

τηv παρατήσαμε

χωρίς αιτία κι αφορμή

πέσαμε πάνω σαv τρελοί

και τη διαλύσαμε.

Παράλληλα περπατάμε παράλληλα

κι όλα είναι ακατάλληλα

για vα σμίξουμε πάλι.

Βρέχει φωτιά στη στράτα μου.

Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος

Μουσική: Μίμης Πλέσσας

Βρέχει φωτιά στη στράτα μου

φωτιά που μ' έχει κάψει

για τα φτωχά τα νιάτα μου

κανένας δε θα κλάψει

Η ζωή, η ζωή εδώ τελειώνει

σβήνει το καντήλι μου

κι η ψυχή, η ψυχή σαν χελιδόνι

φεύγει απ' τα χείλη μου

Κύμα πικρό στην πλώρη μου

και τα πανιά σκισμένα

ούτε αδελφός αγόρι μου

δε νοιάστηκε για σένα

Η ζωή, η ζωή εδώ τελειώνει

σβήνει το καντήλι μου

κι η ψυχή, η ψυχή σαν χελιδόνι

φεύγει απ' τα χείλη μου

Bεργούλες.

Στίχοι: Μάρκος Βαμβακάρης, Φράγκος

Μουσική: Μάρκος Βαμβακάρης, Φράγκος

Τα δυο σου χέρια πήρανε

βεργούλες και με δείρανε

και τη χαρά μου πήρανε

Τα χέρια σου με κάψανε

που άλλον αγκαλιάσανε

και δε με λογαριάσανε

Μ' αυτά τα χέρια σου τα δυο

σκάψε τη γης βαθιά να μπω

να μη σε βλέπω και πονώ

Κι αν γελάω είναι ψέμα...

Στίχοι: Ευάγγελος Ατραΐδης

Μουσική: Στέλιος Καζαντζίδης

Πρώτη εκτέλεση: Στέλιος Καζαντζίδης

Κρύβω τον πόνο το βαρύ

μες στης καρδιάς τα βάθη

γιατί το ξέρω θα χαρεί

ο κόσμος αν το μάθει

Κι αν γελάω είναι ψέμα,

η καρδιά μου στάζει αίμα

Σαν θεατρίνος χαίρομαι

και ψεύτικα γελάω

Μέσα στα στήθια καίγομαι

μα δεν το μαρτυράω

Μέσα στο γέλιο το πικρό

τον στεναγμό μου κρύβω

και με παράπονο πικρό

απ' τη ζωή θα φύγω

Φεγγάρι μου χλωμό.

Στίχοι: Βασίλης Γιαννόπουλος

Μουσική: Χριστόφορος Γερμενής

Μεσ' το άδειο σπίτι μπαίνω

τ'άρωμα σου ανασαίνω

λιώνω που δεν είσαι πια εδώ

Σε θυμάμαι κι αρρωσταίνω

δεν αντέχω να πεθαίνω

πες μου που να ψάξω να σε βρω

Κάθε βράδυ κλαίω και πονώ

και κοιτώ ψηλά στον ουρανό

Φεγγάρι μου χλωμό

Φεγγάρι μου χλωμό

φεγγάρι την αγάπη μου για πες μου που θα βρω

Φεγγάρι μου χλωμό

μια χαρη σου ζητώ

φεγγάρι αν τη βλέπεις πες της πως την αγαπώ

Δυο ποτήρια στο τραπέζι

η ζωή παιχνίδια παίζει

πίνω και απ'τα δυο τη φωτιά

Μόνος πού να βρω την άκρη

κόβει σαν γυαλί το δάκρυ

και μου χαρακώνει τη ματιά

Κάθε βράδυ κλαίω και πονώ

και κοιτώ ψηλά στον ουρανό

Φεγγάρι μου χλωμό

Φεγγάρι μου χλωμό

φεγγάρι την αγάπη μου για πες μου που θα βρω

Φεγγάρι μου χλωμό

μια χαρη σου ζητώ

φεγγάρι αν τη βλέπεις πες της πως την αγαπώ