Κι αν γελάω είναι ψέμα...

Στίχοι: Ευάγγελος Ατραΐδης

Μουσική: Στέλιος Καζαντζίδης

Πρώτη εκτέλεση: Στέλιος Καζαντζίδης

Κρύβω τον πόνο το βαρύ

μες στης καρδιάς τα βάθη

γιατί το ξέρω θα χαρεί

ο κόσμος αν το μάθει

Κι αν γελάω είναι ψέμα,

η καρδιά μου στάζει αίμα

Σαν θεατρίνος χαίρομαι

και ψεύτικα γελάω

Μέσα στα στήθια καίγομαι

μα δεν το μαρτυράω

Μέσα στο γέλιο το πικρό

τον στεναγμό μου κρύβω

και με παράπονο πικρό

απ' τη ζωή θα φύγω

Φεγγάρι μου χλωμό.

Στίχοι: Βασίλης Γιαννόπουλος

Μουσική: Χριστόφορος Γερμενής

Μεσ' το άδειο σπίτι μπαίνω

τ'άρωμα σου ανασαίνω

λιώνω που δεν είσαι πια εδώ

Σε θυμάμαι κι αρρωσταίνω

δεν αντέχω να πεθαίνω

πες μου που να ψάξω να σε βρω

Κάθε βράδυ κλαίω και πονώ

και κοιτώ ψηλά στον ουρανό

Φεγγάρι μου χλωμό

Φεγγάρι μου χλωμό

φεγγάρι την αγάπη μου για πες μου που θα βρω

Φεγγάρι μου χλωμό

μια χαρη σου ζητώ

φεγγάρι αν τη βλέπεις πες της πως την αγαπώ

Δυο ποτήρια στο τραπέζι

η ζωή παιχνίδια παίζει

πίνω και απ'τα δυο τη φωτιά

Μόνος πού να βρω την άκρη

κόβει σαν γυαλί το δάκρυ

και μου χαρακώνει τη ματιά

Κάθε βράδυ κλαίω και πονώ

και κοιτώ ψηλά στον ουρανό

Φεγγάρι μου χλωμό

Φεγγάρι μου χλωμό

φεγγάρι την αγάπη μου για πες μου που θα βρω

Φεγγάρι μου χλωμό

μια χαρη σου ζητώ

φεγγάρι αν τη βλέπεις πες της πως την αγαπώ

Άνθρωποι μονάχοι.

Στίχοι: Γιάννης Καλαμίτσης

Μουσική: Γιάννης Σπανός

Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν μονάχοι

σαν το ξεχασμένο στάχυ

ο κόσμος γύρω άδειος κάμπος

κι αυτοί στης μοναξιάς το θάμπος

σαν το ξεχασμένο στάχυ

άνθρωποι μονάχοι

Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν μονάχοι

όπως του πελάγου οι βράχοι

ο κόσμος θάλασσα που απλώνει

κι αυτοί βουβοί σκυφτοί και μόνοι

ανεμοδαρμένοι βράχοι

άνθρωποι μονάχοι

Άνθρωποι μονάχοι σαν ξερόκλαδα σπασμένα

σαν ξωκλήσια ερημωμένα, ξεχασμένα

άνθρωποι μονάχοι σαν ξερόκλαδα σπασμένα

σαν ξωκλήσια ερημωμένα, σαν εσένα, σαν εμένα...

ΑΡΧΙΠΕΛΑΓΟΣ.

Στίχοι: Μπαλαχούτης Κώστας
Μουσική: Παπαδόπουλος Χρήστος
Πρώτη εκτέλεση: Πασχάλης Τερζής & Μαρίνα Μανωλάκου.

Βιαστικό βήμα, μοιάζεις με κύμα
Με χτυπάς νιώθω σαν μικρό σκαρί μες στην ταραχή
Σ' άλλη γη ξένη, η καρδιά μένει
Μου μιλάς νιώθω άγνωστες φωνές λέξεις μυστικές

Söyle aşkın yurdu nerde
gözünde sunerde sevgide ümit
söyle ne kadar sürecek
batının güneşi ufukta ışık

Μέσα απ'το βλέμμα, νιώθω το αίμα
Μου μιλάς βρίσκω όσα μου 'χουν πει μύθοι μαγικοί
Σ' άλλη γη ξένη, η καρδιά μένει
Μου μιλάς βρίσκω άγνωστες φωνές λέξεις μυστικές

Söyle aşkın yurdu nerde
gözünde sunerde sevgide ümit
söyle ne kadar sürecek
batının güneşi ufukta ışık

Πες μου ποια είναι η πατρίδα
Του έρωτα η ελπίδα, στα μάτια σου το φως
Πες μου πόσο θα κρατήσει
Ο ήλιος απ τη δύση, στο αρχιπέλαγος...

Τι είναι αυτό που μας ενώνει...

Θα 'θελα μια νύχτα στ' ανέμου το νησί

να 'βρισκα της μοίρας το ψεύτικο κρασί

εκείνο που σε βγάζει απ' την παγωνιά

να το πιω και να φύγω μακριά

Για να σε βρω στης Σμύρνης την άσβεστη φωτιά

να μου φανερώνεις του Αιγαίου τα μυστικά

να μου τραγουδήσεις πράγματα γνωστά

και να νιώθω πως σε ξέρω από παλιά

Τι 'ναι αυτό που μας ενώνειμας χωρίζει μας πληγώνει

είναι ο χρόνος που τελειώνεικαι ξανά μένουμε μόνοι...

Σκοτεινό υπόγειο...

ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΡΙΑΝΤΗΣ

Μέσω του «Σπήγκελ» έριξε μια βόμβα η Μέρκελ: «κούρεμα» του χρέους (μερική μετάθεση των ζημιών στους κατόχους ομολόγων) και συνθήκες «ελεγχόμενης χρεωκοπίας» για τις προβληματικές χώρες, όπως η Ελλάδα.
Πρόκειται για γερμανικό σχέδιο. Αλλά φαίνεται ότι αποτελεί την αφετηρία μιας πολύ πιθανής -ή αναπότρεπτης- εξέλιξης... Το Σχέδιο, το οποίο παραδόξως δεν φιλοξενήθηκε στις μηντιακές προθήκες της χώρας, αλλά στα ενδότερα, προνοεί για χρονική επιμήκυνση του χρέους (μεγαλύτερο χρονικό περιθώριο για τη λήξη του) και παράλληλα «μια κατάλληλη μείωση της ονομαστικής αξίας ή του επιτοκίου»... Με άλλα λόγια, «οι πιστωτές λαμβάνουν λιγότερα λεφτά από αυτά που επρόκειτο να πάρουν και θα πρέπει να περιμένουν περισσότερο για να εισπράξουν»...

Αυτό είναι το «κούρεμα».

Και αυτό θα μπορούσε -και έπρεπε- να ζητήσει εξ αρχής ο Ελληνας πρωθυπουργός, ζητώντας ταυτόχρονα και δάνειο με κάπως ανεκτό επιτόκιο. Δεν θα ήταν εύκολο, ειδικά για μια μικρή χώρα που βρίσκεται επί ξυρού ακμής. Ομως ο κ. Παπανδρέου είχε ένα μεγάλο όπλο στα χέρια του, ικανό να οδηγήσει σε μια γόνιμη διαπραγμάτευση και θετική εξέλιξη. Θα μπορούσε να πει ευθέως ότι οποιαδήποτε άλλη εξέλιξη θα οδηγούσε μεν την Ελλάδα στη χρεωκοπία, αλλά και τους πιστωτές της στην απώλεια των χρημάτων τους... Δυστυχώς, ο πρωθυπουργός δεν το έπραξε, επιλέγοντας τον οδυνηρό μονόδρομο του Μνημονίου, αποτέλεσμα της δικής του ατολμίας -και έλλειψης σχεδίου- αλλά και της ευρωπαϊκής αβελτερίας...

Το σημερινό Σχέδιο της Μέρκελ προβλέπει σκληρούς όρους για τις χώρες που θα τεθούν σε κατάσταση «ελεγχόμενης χρεωκοπίας». Ενας από αυτούς είναι το να μην έχει η χώρα δικό της υπουργείο Οικονομικών. Αλλά μήπως σήμερα το ίδιο δεν συμβαίνει με το δυναστικό Μνημόνιο; Ο νομπελίστας οικονομολόγος Ρόμπερτ Μαντέλ προβλέπει ότι η Ελλάδα, μέσα στο επόμενο έτος, θα αναγκαστεί να προβεί σε αναδιάρθρωση του χρέους της (δίνει πιθανότητες 40% να συμβεί αυτό)...

Το βέβαιο είναι ότι η χώρα βρίσκεται κλειδωμένη σ' ένα σκοτεινό υπόγειο και έχει ελάχιστες ελπίδες να βγει από αυτό...

Το καλύτερο μπεγλέρι.

Στίχοι: Γιάννης Λογοθέτης

Μουσική: Πέτρος Βαγιόπουλος

Πρώτη εκτέλεση: Γιώργος Μαργαρίτης

Αν σου κόψουνε το ρεύμα
και το πρωϊνό το γεύμα
και την προκαταβολή
να μια συμβουλή
το καλύτερο μπεγλέρι
είναι τα κλειδιά στο χέρι
τάκα τάκα, τάκα τάκα
κι όλα τα ξεχνάς ατάκα
το καλύτερο μπεγλέρι
είναι τα κλειδιά στο χέρι
Αν εκείνη δεν σε θέλει
και του έρωτα τα βέλη
λάθος στη σκοποβολή
να μια συμβουλή
το καλύτερο μπεγλέρι
είναι τα κλειδιά στο χέρι
τάκα τάκα, τάκα τάκα
κι όλα τα ξεχνάς ατάκα
το καλύτερο μπεγλέρι
είναι τα κλειδιά στο χέρι
Αν σου πούνε στη δουλειά σου
πάρε τα συμπράγκαλά σου
κάνε και μεταβολή
να μια συμβουλή
το καλύτερο μπεγλέρι
είναι τα κλειδιά στο χέρι
τάκα τάκα, τάκα τάκα
κι όλα τα ξεχνάς ατάκα
το καλύτερο μπεγλέρι
είναι τα κλειδιά στο χέρι.

Πίνω και Μεθώ.

Στίχοι: Σπύρος Περιστέρης

Μουσική: Σπύρος Περιστέρης

Πρώτη εκτέλεση: Ζαχαρίας Κασιμάτης

Άλλες ερμηνείες: Μπάμπης Τσέρτος

Σταύρος Λογαρίδης

Πίνω και μεθώ

οφ αμάν μέρα νύχτα τραγουδώ

και το ντέρτι μου

οφ αμάν στο μπουζούκι μου ξεχνώ

Γένηκα μπεκρής

οφ αμάν χασικλής και μερακλής

γιατί όλο λες

οφ αμάν κούκλα μου πως δε με θες

Τα ματάκια σου

οφ αμάν και τα κορδελάκια σου

με τουμπάρανε

οφ αμάν και με κογιονάρανε

Πώς μου τα φερες

οφ αμάν και μου τη κατάφερες

και μου το σκασες

οφ αμάν με το μάγκα το 'τριψες.

Της αγάπης μαχαιριά.

Του έρωτα ( Της αγάπης μαχαιριά )

Στίχοι: Λένα Παπά

Μουσική: Χάρης&Πάνος Κατσιμίχας

Πρώτη εκτέλεση: Χάρης&Πάνος Κατσιμίχας

Άλλες ερμηνείες: Γιώργος Νταλάρας.

 Άει σκοτεινό φως του έρωτα τρεμάμενο αίμα του έρωτα

μες τη γητειά σου ελησμόνησα τους φονιάδες καιρούς

γέννησα ρόδινα μωρά σε μέλλον με αστέρια

άει σκοτεινό φως του έρωτα

Άει της αγάπης μαχαιριά στης νιότης το κρουστό κορμί

πληγή που ανάβλυζε ευωδιές φιλιών και μουσική

ντύνοντας το γυμνό έρημο κόσμο

άει της αγάπης μαχαιριά

Άει της αγάπης μαχαιριά άει της αγάπης μαχαιριά

άει της αγάπης μαχαιριά άει της αγάπης μαχαιριά.

Νίκος Καββαδίας: Federico García Lorca.

Στίχοι: Νίκος Καββαδίας

Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος

Ανέμισες για μια στιγμή το μπολερό

και το βαθύ πορτοκαλί σου μεσοφόρι

Αύγουστος ήτανε δεν ήτανε θαρρώ

τότε που φεύγανε μπουλούκια οι σταυροφόροι

Παντιέρες πάγαιναν του ανέμου συνοδειά

και ξεκινούσαν οι γαλέρες του θανάτου

στο ρογοβύζι ανατριχιάζαν τα παιδιά

κι ο γέρος έλιαζε, ακαμάτης, τ'αχαμνά του

Του ταύρου ο Πικάσο ρουθούνιζε βαριά

και στα κουβέλια τότε σάπιζε το μέλι

τραβέρσο ανάποδο, πορεία προς το βοριά

τράβα μπροστά, ξοπίσω εμείς και μη σε μέλει

Κάτω απ' τον ήλιο αναγαλιάζαν οι ελιές

και φύτρωναν μικροί σταυροί στα περιβόλια

τις νύχτες στέρφες απομέναν οι αγκαλιές

τότες που σ' έφεραν, κατσίβελε, στη μπόλια

Ατσίγγανε κι αφέντη μου με τι να σε στολίσω;

φέρτε το μαυριτάνικο σκουτί το πορφυρό

στον τοίχο της Καισαριανής μας φέραν από πίσω

κι ίσα ένα αντρίκειο ανάστημα ψηλώσαν το σωρό.

Κοπέλες απ' το Δίστομο, φέρτε νερό και ξύδι

κι απάνω στη φοράδα σου δεμένος σταυρωτά

σύρε για κείνο το στερνό στην Κόρδοβα ταξίδι

μέσα απ' τα διψασμένα της χωράφια τα ανοιχτά

Βάρκα του βάλτου ανάστροφη

φτενή δίχως καρένα

σύνεργα που σκουριάζουνε σε γύφτικη σπηλιά

σμάρι κοράκια να πετάν στην ερήμην αρένα

και στο χωριό να ουρλιάζουνε τη νύχτα εφτά σκυλιά.

Περί πάθους...

Τα μεγάλα πάθη είναι τόσο σπάνια όσο και οι μεγαλοφυΐες.
(Ζαν-Ζακ Ρουσώ)

Κανένα μεγάλο επίτευγμα δεν είναι δυνατό χωρίς πάθος.
(Friedrich Hegel)

Το πάθος είναι μια υπερτροφία του αισθήματος ιδιοκτησίας.
(Etienne Rey)

Είναι προφανές ότι δεν μπορούμε να εξηγήσουμε ένα πάθος σε κάποιον που δεν το έχει ζήσει, όπως δεν μπορούμε να εξηγήσουμε το φως σε έναν εκ γενετής τυφλό.
(T. S. Eliot)

Όλη η ανθρωπότητα είναι πάθος. Χωρίς πάθος, η θρησκεία, η ιστορία, τα μυθιστορήματα, η τέχνη δεν θα υπήρχαν.
(Honor de Balzac)

Τα πάθη για τον άνθρωπο είναι ό,τι ο άνεμος για τα ιστιοφόρα. Παρόλο που μπορεί να τον καταστρέψουν, δεν μπορεί να προχωρήσει χωρίς αυτά.
(Βολταίρος)

Οι άνθρωποι μπορεί να έχουν πολλά διαφορετικά πάθη. Το αληθινό είναι αυτό για χάρη του οποίου είναι έτοιμοι να εγκαταλείψουν τους άλλους.
(Marcel Proust)

Ανάθεμά σε.

Στίχοι: Παντελής Θαλασσινός

Μουσική: Παντελής Θαλασσινός

Πρώτη εκτέλεση: Παντελής Θαλασσινός

Σ' έχω ώρες ώρες μα το Θεό

τόσο πολλή ανάγκη

που τρέχουν απ' τα μάτια μου

θάλασσες και πελάγη

Στείλε ένα γράμμα μια συλλαβή

αν έχεις το Θεό σου

που κρέμομαι απ' τα χείλη σου

κι είμαι στο έλεός σου

Ανάθεμά σε δε με λυπάσαι

που καίγομαι και λιώνω

που μ' έκανες και σ' αγαπώ

και τώρα μαραζώνω

Κλειδώθηκαν οι σκέψεις μου

μες στου μυαλού τα υπόγεια

αχ πόσα θέλω να σου πω

μα δεν υπάρχουν λόγια

Ανάθεμά σε δε με λυπάσαι

που καίγομαι και λιώνω

που μ' έκανες και σ' αγαπώ

και τώρα μαραζώνω.

Εγώ δεν είμαι ποιητής.

Στίχοι: Λάζαρος Ανδρέου

Μουσική: Νίκος Παπάζογλου

Πρώτη εκτέλεση: Νίκος Παπάζογλου

Εγώ δεν είμαι ποιητής είμαι στιχάκι

είμαι στιχάκι της στιγμής

πάνω σε τοίχο φυλακής

και σε παγκάκι

Με τραγουδάνε οι τρελοί και οι αλήτες

καταραμένη είμαι φυλή

με μιαν εξόριστη ψυχή

σ' άλλους πλανήτες

Εγώ δεν είμαι ποιητής

είμ' ο λυγμός του

είμαι ένας δείπνος μυστικός

δίπλα ο Ιούδας κλαίει σκυφτός

κι είμ' αδερφός του.

Ο Προσκυνητής.

Τα βουνά περνάω

και τις θάλασσες περνώ

Κάποιον αγαπάω

Δυο ευχές κρατάω

και δυο τάματα κρατώ

Περπατώ και πάω

Κάποιος είπε πως η αγάπη

σ' ένα αστέρι κατοικεί

αύριο βράδυ θα 'μαι εκεί

Κάποιος είπε πως ο έρωτας

για μια στιγμή κρατά

αύριο βράδυ θα 'ναι αργά

Στα πουλιά μιλάω

και στα δέντρα τραγουδώ

Κάποιον αγαπάω

Κι όταν τραγουδάω

προσευχές παραμιλώ

περπατώ και πάω

Κάποιος είπε πως ο δρόμος

είναι η φλέβα της φωτιάς

ψυχή μου πάντα να κυλάς

Κάποιος είπε πως ταξίδι

είναι μόνο η προσευχή

καρδιά μου να 'σαι ζωντανή

Κάποιος είπε πως η αγάπη

σ' ένα αστέρι κατοικεί

αύριο βράδυ θα 'μαι εκεί

Κάποιος είπε πως ο έρωτας

για μια στιγμή κρατά

αύριο βράδυ θα'ναι αργά.

Στίχοι-Μουσική: Αλκίνοος Ιωαννίδης.

Ζηλεύει η νύχτα.

Ζηλεύει η νύχτα κάτι απ’ το φως της έχεις πάρει

στρέφεις το βλέμμα ψηλά κι ανάβει το φεγγάρι

έξω απ’ το χρόνο γύρω σου ακίνητα τοπία

χορεύεις μόνη μέσα σε μια φωτογραφία

Παίξε με στα χέρια σου σαν σφαίρα

πέτα με ψηλά στον αέρα

δώσε μου πνοή απ’ την πνοή σου

να ξαναγεννηθώ μαζί σου

Η νύχτα φεύγει με τις μνήμες σου φωτίζει

ο κόσμος όλος γύρω από σένανε γυρίζει

εικόνα ονείρου που η μέρα δεν τη σβήνει

δε μ’ αγγίζεις μα τα σημάδια σου μ’ αφήνεις

Παίξε με στα χέρια σου σαν σφαίρα

πέτα με ψηλά στον αέρα

δώσε μου πνοή απ’ την πνοή σου

να ξαναγεννηθώ μαζί σου

Ζεστό ποτάμι αυτή τη ζεστασιά σου δώσ’ μου

θερμό εσύ ρεύμα στην κρύα θάλασσα του κόσμου

Παίξε με στα χέρια σου σαν σφαίρα

πέτα με ψηλά στον αέρα

δώσε μου πνοή απ’ την πνοή σου

να ξαναγεννηθώ μαζί σου.

Στίχοι-Μουσική: Ορφέας Περίδης

Πριγκηπέσσα.

Άλλα θέλω κι άλλα κάνω

πώς να σου το πω

έλεγα περνούν τα χρόνια

θα συμμορφωθώ.

Μα είναι δώρο άδωρο

ν' αλλάξεις χαρακτήρα

τζάμπα κρατάς λογαριασμό

τζάμπα σωστός με το στανιό.

Έξω φυσάει αέρας

κι όμως μέσα μου

μέσα σ' αυτό το σπίτι

πριγκιπέσα μου,

το φως σου και το φως

χορεύουν γύρω μας

απίστευτος ο κόσμος

κι ο χαρακτήρας μας.

Άλλα θέλω κι άλλα κάνω

κι έφτασα ως εδώ

λάθη στραβά και πάθη

μ' έβγαλαν σωστό.

Ξημερώματα στο δρόμο

ρίχνω πετονιά

πιάνω τον εαυτό μου

και χάνω το μυαλό μου.

'Αφησε λεύτερα τα χέρια μου.

'Αφησε λεύτερα τα χέρια μου

και την καρδιά μου, άφησε λεύτερη!

'Αφησε τα δάχτυλά μου να τρέξουν

στους δρόμους του κορμιού σου.

Το πάθος - αίμα, φωτιά, φιλιά -

με ανάβει με τρεμουλιαστές φλόγες.

Αλλά εσύ δεν ξέρεις τι είναι τούτο!

Είναι η καταιγίδα των αισθήσεών μου

που διπλώνει τον ευαίσθητο δρυμό των νεύρων μου.

Είναι η σάρκα που φωνάζει με τις διάπυρες γλώσσες της!

Είναι η πυρκαγιά!

Και συ είσαι εδώ, γυναίκα σαν άθικτο ξύλο

τώρα που η καμμένη μου ζωή πετάει

προς το γεμάτο με άστρα, σαν τη νύχτα, σώμα σου!

'Αφησε λεύτερα τα χέρια μου

και την καρδιά μου, άφησε λεύτερη!

Δεν είναι έρωτας, είναι επιθυμία που ξεραίνεται και σβήνει,

είναι καταιγισμός από ορμές,

προσέγγιση του απίθανου,

αλλά υπάρχεις εσύ,

υπάρχεις εσύ για να μου δώσεις τα πάντα,

και για να μου δώσεις αυτό που κατέχεις ήρθες στη γη -

όπως εγώ ήρθα για να σε περιέχω

για να σε επιθυμώ,

για να σε δεχτώ!

Πάμπλο Νερούδα.

Τσιγάρο ατέλειωτο...

Θα περπατήσω μοναχός κι αυτό το βράδυ,

μήπως και βρω της λησμονιάς σου το νερό,

και σε υπόγεια σκοτεινά θα βρω σημάδι,

μ' ένα ποτήρι ως της αυγής τον πανικό.

Τσιγάρο ατέλειωτο βαρύ η μοναξιά μου,

μοιάζει γυναίκα κουρασμένη απ' το δρόμο,

ρίχνει το γέλιο της και κάθεται κοντά μου,

κερνάει τα επόμενα και με χτυπάει στον ώμο.

Σ' ένα ποτήρι με φυτίλι αναμμένο,

βλέπω τα μάτια σου και κλαίω σιωπηλά,

και το μυαλό μου που είναι πάλι θολωμένο,

στριφογυρνά των τραγουδιών σου τη θηλιά.

Τσιγάρο ατέλειωτο βαρύ η μοναξιά μου,

μοιάζει γυναίκα κουρασμένη απ' το δρόμο,

ρίχνει το γέλιο της και κάθεται κοντά μου,

κερνάει τα επόμενα και με χτυπάει στον ώμο.

Για να ακούς μόνο εμένα!

Για ν’ ακούς μόνο εμένα

τρυφερεύουν ώρες ώρες

τα λόγια μου

και γίνονται σαν τις πατημασιές των γλάρων

στην άμμο του γιαλού…

Είναι θύελλες ζαλωμένο το πρωινό

μες στο κατακαλόκαιρο.

Σαν άσπρα μαντηλάκια αποχαιρετισμών

σαλπάρουν τα σύννεφα,

και, εκεί, τ’ αρπάζει ο άνεμος

και τα σηκώνει με τα χέρια του τα ταξιδιάρικα.

Αρίφνητη η καρδιά του ανέμου

που χτυπάει μες στην ερωτοδέσμια σιωπή μας…

Ω πευκώνα μου, εσύ, απέραντε, φλοίσβε των παρόχθιων κυμάτων,

σιγανό πηγαινέλα των φώτων,

της εκκλησιάς καμπάνα κατάμονη,

στάλα εσπερινή που ραντίζεις τα δικά σου τα μάτια,

παναγιά μου, κουκλί μου πεντάμορφο,

της στεριάς αχιβάδα, μάσα σου εσένα τραγουδάει το χώμα!..

Από τ’ αμπέλια του ήλιου

πέφτει μια ρώγα στο σκούρο φουστάνι σου.

Της νύχτας οι πελώριες ρίζες

θρασεύουν απότομα και βγαίνουν από την ψυχή σου,

κι έτσι επιστρέφεις στον έξω κόσμο

ότι είχες μέσα σου κρυμμένο,

κι έρχονται σμάρια εκεί, σμάρια γαλαζωπά,

που εσύ εγέννησες κι εσύ τα τρέφεις…

Στη στερνή αναλαμπή του το φως σε τυλίγει…

Πάμπλο Νερούδα

Άστρα μη με μαλώνετε...

Άστρα μη με μαλώνετε

που τραγουδώ τη νύχτα.

Ω, γιατί 'χα πόνο στην καρδιά,

γιατί 'χα πόνο στην καρδιά,

ψηλό μελαχρινάκι μου,

γιατί 'χα πόνο στην καρδιά,

και βγήκα και τον είπα.

Άστρα μη με μαλώνετε,

που τραγουδώ τη νύχτα.

Στα άστρα θα πω τον πόνο μου,

που δεν τον μαρτυρούνε.

Ω, που έχουνε κι υπομονή,

που έχουνε κι υπομονή,

αχ πως με κατάντησες,

που έχουνε κι υπομονή,

ώρες και με ακούνε.

Στα άστρα θα πω τον πόνο μου,

που δεν τον μαρτυρούνε.

Ρώτησε τ' άστρα τ' ουρανού,

κι εκείνα θα σου πούνε.

Ω, πώς κλαίνε τα ματάκια μου,

πώς κλαίνε τα ματάκια μου,

κοίτα πώς με κατάντησες,

πώς κλαίνε τα ματάκια μου,

όταν σε θυμηθούνε,

Ρώτησε τ' άστρα τ' ουρανού,

κι εκείνα θα σου πούνε.