19/8/09

Κοκκινιά.


Κάτω Μαχαλάς...


Θέα από την Λιθαρόστρουγκα.

Παλούκοβες-Λιβαδάκι...


Θέα προς το Λιβαδάκι και τις Παλούκοβες...

Λιβαδάκι Ναυπακτίας.


Προς τις Παλούκοβες...


Προς το Ξεροβούνι...


Κοκκινιά.


11/8/09

Κεφαληνιακή Ελάτη.

Abies cephalonica

Ο τελευταίος δερβέναγας των Κραβάρων.

Αχμέτ Νεπρεβίστα ή Πρεβίστας ή Ντεπριβιστάνης: ο τελευταίος ντερβέναγας των Κραβάρων .
Τον Οκτώβριο του 1828, ο Δημ. Υψηλάντης, με τρεις χιλιαρχίες, εκστρατεύει στη Ρούμελη. Ταυτόχρονα ο Κίτσος Τζαβέλλας -με μια χιλιαρχία, με την πεντηκονταρχία του Νίκου Τζαβέλλα και με τα στρατιωτικά σώματα του Μαστραπά, του Μακρή και του Γάλλου Georges Frederic baron Dentze, που όλα μαζί έφταναν τους 4.000 στρατιώτες -εκστρατεύει προς τα Κράβαρα και την Οξυά. Οι Τούρκοι έντρομοι μπρος στην ορμή του Τζαβέλα, κατέφυγαν στη Ναύπακτο, στο Καρπενήσι, στην Υπάτη (Πατρατζίκι) και στην Λομποτινά (Άνω Χώρα). Ο Τζαβέλας καλεί τους Τούρκους να του παραδώσουν τα Κράβαρα. Ο Αλβανός Δερβέναγας της περιοχής Κραβάρων Αχμέτ Νεπρεβίστα, πολιορκούμενος στην Λομποτινά απαντά προς τον Κίτσο Τζαβέλα, όταν ο τελευταίος τον κάλεσε να παραδοθεί και να εγκαταλείψει τον τόπο:
“Αγαπητέ μοι κίτζο τζαβέλα,το γράμμα σου έλαβα τα γραφόμενα σου καλώς εκατάλαβα.Τζαβέλα,΄ήξευρε ότι απο τον καιρόν οπού έβαλα το ντουφέκι εις τον ώμον στοχάζομαι τον εαυτόν μου τω όντι δια βασιλέα και τα εδικά σου τα ελληνοκορομπλίσματα να τα ειπείς εκεί οπου περνάνε ειδέ εις εμένα μένουν άκαιρα ορφανέ. Οτι αν θελης να δείξης το ελληνικόν σου έρχεσαι εδώ και τότε θέλεις καταλάβει δυστυχισμένε εκείνους οπου τρώγουν τα ψημένα κάστανα. Ορέ κίτζο τζαβέλα το να μου λέγεις οτι η υψηλή πόρτα της ρωσσίας πολεμά εις τα κάστρα της Πόλεως,και τον βασιλέα μας έχουν κλεισμένον εις το ουτζκαλεση,το γνωρίζω καιμένε,οτι μ’αυτά σας γελούν οι φράγκοι,και σας στέλνουν εδώθε δια να σας σκοτώνωμεν σαν τα σκυλιά,και έχομεν ελπίδα εις τον θεόν,οπου ο πολυχρονεμένος βασιλέας μας την υψηλήν πόρταν της ρωσσίας σας θέλει την χαμηλώσει,τζαβέλα περισσότερα δεν σου γράφω και θεόθεν υγίαν.
Τη 8 76ρ/ 1828, Λομπότινα
Ο του κραβάρου ντερβέναγας αχμέτ νεπρεβιστάνης”
Ο ίδιος ξαναγράφει λίγο αργότερα, προς τον Κίτσο:
«Λέγεις ότι είναι τόπος Ελληνικός , ήξευρε ότι εγώ όπου έχυσα τόσον αίμα ως καθώς λέγεις άλλον τόπον θέλεις χύσει και εσύ και τότε θα φας κράβαρα και λοιδορίκι, πλην μη στέλνεις και μαζώνεις καρβουναραίους ότι αυτοί δια κάρβουνα ηξεύρουν και όχι δια ντουφέκι, πολλά λόγια δεν σου λέω σύρε από κει όπου ήλθες ορφανέ, ότι σας λυπούμαι όπου εμείνατε τρείς σουλιώτες και θα χαθήτε όλοι.Και δια τόπον ελληνικόν όπου τον λέγεις εδώ, τόπος είμαι εγώ και νησάλα θέλεις με γνωρίσεις ογλίγορα. Μωρέ κίτζο εγώ σε ηξεύρω αρβανίτην ωσάν εμένα, εσύ που στον διάβολον τα έμαθες αυτά τα ελληνικά και εγώ δεν τα ηξεύρω; ... »
...Δεν πέρασε όμως ένας μήνας και ο Κίτσος Τζαβέλας έδειξε το «ελληνικό» του στον επηρμένο Αλβανό, που κατάλαβε ποιος τελικά τρώει τα «ψημένα κάστανα»! Στις 22 Οκτωβρίου οι πολιορκημένοι Αλβανοί της Λομποτινάς έκαναν προσπάθεια να σπάσουν τον ελληνικό κλοιό και να διαφύγουν προς την Ναύπακτο . Απέτυχαν παταγωδώς. Κατά την πορεία τους δέχονται επίθεση των Ελλήνων υπό τους Μακρυγιάννη, Ευαγ.Ιωάννου, Φ.Κορκολιό, Καλαντζογιάννη, Κ.Τζαβέλλα και Φωτομάρα. Από τους 800, μόνο 150 σώθηκαν στο φρούριο της Ναυπάκτου. Οι άλλοι σκοτώθηκαν και μόνο 80 αιχμαλωτίστηκαν. Ανάμεσά τους και ο Αχμέτ Νεπρεβίστανης. Ο Κίτσος διέταξε να τους σφραγίσουν με πυρωμένο σίδερο που είχε την παράσταση του αναγεννώμενου Φοίνικα. Ο Κασομούλης τον επικρίνει αλλά ταυτόχρονα τον δικαιολογεί: «Ο Τζαβέλας εκατηγορήθη διά την βάρβαρον ταύτην πράξιν, πλην η περίστασις το συγχωρούσεν, αφού είχαμε να κάμωμεν με βάρβαρον εχθρόν» (Ενθυμήματα στρατιωτικά,τόμ. Γ', σελ.124).

Όχι στην εκτροπή του Αχελώου - Όχι στο φράγμα Μεσοχώρας!


Την αντίθεσή τους στην εκτροπή του Αχελώου εξέφρασαν για μια ακόμη φορά τα μέλη οικολογικών κινήσεων και περιβαλλοντικών οργανώσεων με τη διαδήλωση που πραγματοποίησαν το πρωί της Κυριακής στο φράγμα της Μεσοχώρας.Η πορεία, στην οποία συμμετείχαν κάτοικοι του χωριού και μικρά παιδιά ξεκίνησε με αυτοκίνητα από το κέντρο του χωριού για να καταλήξει πάνω στο φράγμα, όπου είχαν πάρει θέση από νωρίς οι δυνάμεις των ΜΑΤ με 6 συνολικά κλούβες. Η πορεία έληξε ειρηνικά χωρίς την παρέμβαση των ειδικών δυνάμεων και μόνο προς το τέλος της σημειώθηκαν στιγμές έντασης όταν μια ομάδα αντιεξουσιαστών δέχτηκε επίθεση από τα ΜΑΤ.

Μεγάλη ήταν η συμμετοχή την Κυριακή 9 Αυγούστου ’09 στη διαδήλωση κατά του φράγματος του Αχελώου, που έγινε στη Μεσοχώρα. Η πορεία της διαδήλωσης ξεκίνησε στις 11:30 το πρωί με αυτοκίνητα, από το κέντρο του χωριού και κατέληξε πάνω στο φράγμα. Εκεί είχαν πάρει θέση από νωρίς οι δυνάμεις των ΜΑΤ με συνολικά 6 κλούβες. Οι συμμετέχοντες στην πορεία διαδήλωσαν ειρηνικά, χωρίς να παρέμβουν τα ΜΑΤ. Εκτός από μεμονωμένες στιγμές έντασης, όπου ακούστηκαν κάποια συνθήματα κατά των αστυνομικών. Μαζί με τους διαδηλωτές, ήταν και πολλά μέλη του συλλόγου των κατακλυζομένων. Πολλές ήταν και οι οικολογικές οργανώσεις που συμμετείχαν, από την Ελλάδα και το εξωτερικό. Ακτιβιστές, μέλη της «Πανελλαδικής κίνησης ενάντια της εκτροπής του Αχελώου», κατέβηκαν με σχοινιά στο τοιχίο του φράγματος και ανέγραψαν «ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΚΤΡΟΠΗ». Την ευθύνη της οργάνωσης της διαδήλωσης, την είχε η μη κυβερνητική οργάνωση «Αχελώου Ρους». Διαδηλωτές-Ακτιβιστές, αγωνιζόμενοι ενάντια στα φράγματα και την εκτροπή όσο και στις άλλες μορφές λεηλασίας του ποταμού -όπως η αμμοληψία σε όλο σχεδόν το μήκος της κοίτης του και την εκτεταμένη αποψίλωση η οποία ξεκίνησε από τη γέφυρα Αλεξίου και επεκτείνεται σε όλη την περιοχή που προβλέπεται να κατακλυστεί- προχώρησαν σε συμβολικό αποκλεισμό του δρόμου που περνάει από τη στέψη του φράγματος, ο οποίος συνεχίστηκε για ένα χρονικό διάστημα και μετά την αποχώρηση των υπόλοιπων μπλοκ της πορείας.Κατά την αποχώρησή τους, υπεράριθμες αστυνομικές δυνάμεις που είχαν παραταχθεί απέναντι από τους συγκεντρωμένους επιτέθηκαν χτυπώντας με γκλομπ και ρίχνοντας δακρυγόνα, τραυματίζοντας αρκετούς διαδηλωτές, οι οποίοι και απάντησαν δυναμικά στη βία της αστυνομίας και αφού μπλοκάρησαν το δρόμο με κομμάτια βράχων οπισθοχώρησαν συγκροτημένα προς το χωριό.


ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΦΡΑΓΜΑΤΑ, ΤΙΣ ΑΜΜΟΛΗΨΙΕΣ, ΤΗΝ ΑΠΟΨΙΛΩΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΚΤΡΟΠΗ ΤΟΥ, Ο ΑΧΕΛΩΟΣ ΘΑ ΝΙΚΗΣΕΙ!

Η ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΣ ΔΕΝ ΘΑ ΑΝΑΚΟΨΕΙ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΚΑΙ ΤΗ ΛΕΗΛΑΣΙΑ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΩΝ!






ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΗ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ, ΤΗ ΔΙΑΜΕΣΟΛΑΒΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗ ΣΥΝΔΙΑΛΛΑΓΗ, ΝΑ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΟΠΟΙΗΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΙΣ ΜΑΣ!

Ο μύθος της Παρατριχωνίου οδού...


Της Ιωάννας Ρούση.
Eνα φάντασμα που στοιχειώνει χρόνια τώρα την κεντρική Αιτωλοακαρνανία, είναι ο παρατριχώνιος δρόμος.
Αν αυτός πραγματοποιηθεί τα παραλίμνια χωριά θα μείνουν εκτός δρόμου με εξαίρεση ίσως την κάτω Μυρτιά, επομένως θα ευνοηθούν κάποιοι επιχειρηματίες που θα τσιμεντοποιήσουν την παρόχθια ζώνη με την κατασκευή υποδομών εστίασης και αναψυχής τα οποία δεν θα συνάδουν με την αρχιτεκτονική της περιοχής και την ομορφιά του φυσικού περιβάλλοντος με βάση τα παραδείγματα που μέχρι σήμερα έχουμε. Έτσι, οι παραλίμνιες μικρές επιχειρήσεις που κανονικά θα πρέπει να φιλοξενούν τους επισκέπτες θα μείνουν «εκτός νυμφώνος», ολίγοι θα καρπωθούν τα οφέλη του τουρισμού που αν εξελιχθεί σε αυτή την «παρατριχώνια οδό», δεν θα είναι οικοτουρισμός ή αγροτουρισμός, αλλά μαζικός, ανθρώπων που θα έρχονται να κάνουν στα γρήγορα το γύρω της Τριχωνίδας, μιας Τριχωνίδας που θα έχει αλλάξει όψη στο βωμό του κέρδους και όπου οι κάποιοι αυτοί επιχειρηματίες θα στραφούν στα φθηνά τουριστικά πακέτα, όπως έχουμε και αλλού παραδείγματα, προκειμένου να σώσουν τις επενδύσεις οι οποίες έγιναν χωρίς κανένα σχεδιασμό.Θα έχουμε αλλοίωση του μοναδικού φυσικού περιβάλλοντος της λίμνης, υποβάθμιση της βιοποικιλότητας, μαρασμό της ντόπιας επιχειρηματικότητας που θα έχει ως αποτέλεσμα την μετακίνηση των νέων στα μεγάλα αστικά κέντρα.Καλούμε τον Νομάρχη και τις Δημοτικές Αρχές των παρατριχώνιων Δήμων να σκύψουν πάνω από το πρόβλημα και να καταλάβουν ότι το να μιμούνται άλλες περιοχές του κόσμου και άλλες λίμνες δεν αποτελεί μακροπρόθεσμη λύση. Για το λόγο αυτό πρέπει να συναινέσουν ώστε να υλοποιηθεί η Ειδική Περιβαλλοντική Μελέτη η οποία θα δείξει με επιστημονικό τρόπο το πως θα πρέπει αυτή η περιοχή να αναπτυχθεί βιώσιμα, οικοτουριστικά και υπέρ του συνόλου των κατοίκων της.