Γη και Ελευθερία.

Ο Κυπάρισσος ήταν ένας πανέμορφος νέος από την Κέα, που κρατούσε από σπουδαία γενιά.
Ήταν γιος του Τήλεφου και εγγονός του ημίθεου Ηρακλή. Αυτός λοιπόν ο νέος ήταν τόσο όμορφος, που ακόμη και οι αρχαίοι θεοί όπως ο Απόλλωνας και ο Ζέφυρος του είχαν αδυναμία.
Ο Κυπάρισσος είχε σαν συντροφιά ένα εξημερωμένο ελάφι που αγαπούσε πολύ.
Κάποια καλοκαιρινή μέρα σκότωσετο ελάφι από απροσεξία με το ακόντιό του.
Από την απελπισία του θέλησε να πεθάνει και το ζητούσε επίμονα από τους θεούς.
Ο Απόλλωνας και ο Ζέφυρος, δεν πραγματοποίησαν την επιθυμία τουαλλά τον μεταμόρφωσαν σε δέντρο, το κυπαρίσσι.Από τότε το κυπαρίσσι συμβολίζει τη θλίψη.
Μέχρι σήμερα οι άνθρωποι φυτεύουν στα κοιμητήρια ψηλόλιγνα κυπαρίσσια, σύμβολα αιώνιας θλίψης.

Υπήρχε ένα σπουργιτάκι που, όταν άκουγε τη βροντή της θύελλας, ξάπλωνε στη γη και σήκωνε τα μικροσκοπικά πόδια του προς τον ουρανό.
- Γιατί το κάνεις αυτό; το ρώτησε μια αλεπού.
- Για να προστατέψω τη γη, που έχει τόσα ζωντανά πλάσματα! απάντησε το σπουργιτάκι. Σηκώνω τα πόδια μου για να συγκρατήσω τον ουρανό, σε περίπτωση που φανούμε άτυχοι και ο ουρανός πέσει πάνω μας.
- Τα καχεκτικά ποδαράκια σου να συγκρατήσουν τον απέραντο ουρανό; με απορία και ειρωνεία ρώτησε η αλεπού.
- Ο καθένας εδώ κάτω στη γη έχει το δικό του κομμάτι ουρανού να συγκρατήσει, απάντησε το σπουργίτι.