..jpg)
.jpg)
Η θέα από το Παναιτωλικό: η Τριχωνίδα, ο Αράκυνθος και στο βάθος τα βουνά του Μωριά.
23/4/09
Κραβαρίτικα Βουνά...
Σε πρώτο πλάνο η Κοκκινιά.Πίσω της η Τσεκούρα, ο Αρδίνης και στο βάθος το Τσακαλάκι.
20/4/09
Τζον Ερνστ Στάινμπεκ.
Ο κορυφαίος αμερικανός συγγραφέας Τζον Ερνστ Στάινμπεκ γεννήθηκε στις 27 Φεβρουαρίου του 1902, στο Σαλίνας της Καλιφόρνια. Τα πρώιμα έργα του είναι τοποθετημένα εκεί, στην Κοιλάδα του Σαλίνας, την εύφορη αγροτική περιοχή κοντά στον Ειρηνικό Ωκεανό. Σπούδασε στο πανεπιστήμιο του Στάνφορντ κατά διαδοχικά διαστήματα από το 1920 ως το 1926, αλλά δεν πήρε πτυχίο. Λόγω οικονομικών δυσχερειών της οικογένειάς του υποχρεώθηκε να εξασκήσει διάφορα επαγγέλματα. Έτσι, δούλεψε ως εργάτης, ξυλουργός, ελαιοχρωματιστής, δημοσιογράφος. Στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο υπήρξε ανταποκριτής στην Ευρώπη της εφημερίδας Herald Tribune, ενώ κατά τη διάρκεια της καριέρας του συνεργάστηκε με διάφορα περιοδικά και εφημερίδες.
Οι πρώτες του λογοτεχνικές απόπειρες υπήρξαν τα μυθιστορήματα: «Το χρυσό Κύπελλο», «Οι ουράνιες βοσκές», «Σε έναν άγνωστο Θεό», «Η κοιλάδα της Τορτίλα». Ακολούθησαν τα πραγματικά αριστουργήματά του: «Άνθρωποι και ποντίκια» (1937) και «Τα σταφύλια της οργής» (1938), που γνώρισαν τεράστια επιτυχία και καθιέρωσαν τον συγγραφέα ως ένα από τους σημαντικότερους αμερικανούς λογοτέχνες. Από τα τελευταία μυθιστορήματά του, το πιο γνωστό είναι το «Ανατολικά της Εδέμ» (1952), το οποίο μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο από τον Ελία Καζάν με πρωταγωνιστή τον Τζέιμς Ντιν.
Ο Στάινμπεκ υπήρξε πολυγραφότατος. Έγραψε 17 μυθιστορήματα και πάρα πολλά διηγήματα. Βραβευθεί με το Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1962, με το βραβείο Πούλιτζερ το 1940 για «Τα σταφύλια της οργής» και ήταν μέλος της Αμερικανικής Ακαδημίας από το 1948.
Πέθανε στις 20 Δεκεμβρίου του 1968, στη Νέα Υόρκη.
16/4/09
Η ΜΕΣΟΧΩΡΑ ΑΝΤΙΣΤΕΚΕΤΑΙ...
Η Μεσοχώρα είναι ένα χωριό των Τρικάλων που πρόκειται να υποστεί ..κατακλυσμό κατόπιν φράγματος στα πλαίσια της εκτροπής του Αχελώου. Όμως ο αγώνας των κατοίκων είναι σθεναρός και δημιουργεί προβλήματα στην προσπάθεια εφαρμογής των διατάξεων του ν. 3734/2008 (με αποτέλεσμα να μην εφαρμόζεται το χρονοδιάγραμμα για τις απαλλοτριώσεις).
Η ιστοσελίδα των Μεσοχωριτών που " δεν πουλάνε" http://www.mesochoranet.gr/ γράφει: "Το χωριό δεν είναι σπίτια, είναι μια κοινωνία ανθρώπων. Αυτή την κοινωνία μας ζητάνε να πουλήσουμε" και έχει πολλά στοιχεία απο την ιστορία αντίστασης ελάχιστων αλλά αποφασισμένων κατοίκων, απέναντι σε ένα φαραωνικό έργο και κρατικούς φορείς (ΔΕΗ, ΥΠΕΧΩΔΕ κλπ)...
ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΚΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΑΧΕΛΩΟΥ...
Ο Αχελώος είναι ο δεύτερος σε μήκος ποταμός της Ελλάδας (222 χλμ). Λέγεται και Ασπροπόταμος, γιατί τα νερά του, περνώντας από τη ζώνη του φλύσχη, παίρνουν ένα άσπρο θολό χρώμα που προέρχεται από τον άργιλο. Πηγάζει σε υψόμετρο 2.000 μέτρων από το Λάκμο του Μετσόβου στο κέντρο της Πίνδου, και χύνεται στο Ιόνιο Πέλαγος, στα νότια των Εχινάδων Νήσων. Στην αρχαιότητα ο Αχελώος λατρεύτηκε επειδή θεωρούνταν ως ο σπουδαιότερος ποτάμιος θεός. Στα αρχαιολογικά ευρήματα της περιοχής ο Αχελώος εμφανίζεται ως δράκος ή ταύρος. Μαζί του πάλεψε ο ημίθεος Ηρακλής, που κατάφερε να δαμάσει την εκπληκτική δύναμη του ποταμού. Τα άφθονα νερά, που ξεχείλιζαν στο πέρασμά του, γονιμοποιούσαν την γη της Αιτωλιας και Ακαρνανίας. Όμως οι ανεξέλεγκτες πλημμύρες προκαλούσαν συχνά μεγάλες καταστροφές. Από τους αρχαίους χρόνους ο άνθρωπος προσπάθησε να δαμάσει το ποτάμι και σύμφωνα με τον γεωγράφο Στράβωνα "με παραχώματα και διοχετεύσεις δάμασε τον ποταμό, έβαλε σε έλεγχο την ακατάστατη ροή του και εξυγίανε έτσι τη χώρα ... ". Τα παλιότερα χρόνια λοιπόν ο Ασπροπόταμος κατέβαινε ασυγκράτητος ανάμεσα από τις καταπράσινες όχθες με τα πλατάνια και τις ιτιές. Μετά το 1960, με τη δημιουργία των φραγμάτων που έπνιξαν μερικές από τις πιο πανέμορφες περιοχές, ο Αχελώος έπαψε να είναι το θεϊκό ποτάμι και μετατράπηκε σε μια σειρά από τεχνητές λίμνες που έχουν αλλοιώσει την άγρια φυσική ομορφιά του χώρου. Τα φράγματα αυτά δημιούργησαν πολλά προβλήματα στο ποτάμι, στο Δέλτα αλλά και στη λιμνοθάλασσα. Η κατασκευή των φραγμάτων στη λεκάνη απορροής του Αχελώου έχει αλλοιώσει ριζικά τα υδρογραφικά και υδρολογικά του γνωρίσματα, ενώ η πιο εντυπωσιακή απόδειξη της "τεχνικής υπεροχής" είναι η δημιουργία των μεγαλύτερων ελληνικών υδροηλεκτρικών σταθμών στη λεκάνη απορροής του ποταμού. Σαν να μην έφταναν όλ` αυτά. θέλουν να αποτελειώσουν το πληγωμένο ποτάμι με τη σχεδιαζόμενη εκτροπή του, η οποία θα στείλει νερά του στη Θεσσαλία. Αν γίνει κάτι τέτοιο, θα καταστραφεί εντελώς η λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου και θα χαθεί ένα ανεκτίμητο πλήθος από φυτά και ζώα. Επίσης θα είναι ανεπανόρθωτες και οι οικονομικές επιπτώσεις για το νομό της Αιτωλοακαρνανίας. Οι οικολογικές επιπτώσεις ενός τέτοιου έργου αφορούν την περιοχή του πάνω Αχελώου και τις ευρύτερες περιοχές απορροής και εκτροπής. Οι βιότοποι του πάνω Αχελώου και της Ν. Πίνδου, θα υποστούν μεγάλη καταστροφή από την κατασκευή και την λειτουργία των έργων. Θα εξαφανισθούν σπάνια θηλαστικά και πουλιά που βρίσκουν σήμερα καταφύγιο στη συγκεκριμένη περιοχή. Επίσης το φυσικό τοπίο και τα δάση θα υποστούν μεγάλη υποβάθμιση στη κοιλάδα του Αχελώου και στη Νότια Πίνδο, ενώ τα μνημεία λαϊκής παράδοσης άλλα θα εξαφανισθούν ή πολλά θα υποστούν ανεπανόρθωτες καταστροφές. Στον Αχελώο, θα υπάρξουν επιπτώσεις στην ήδη μικρή ροή του ποταμού, με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν προβλήματα στη λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου και στις αμμοθίνες, που την διαχωρίζουν από την θάλασσα. Η μείωση της παροχής του νερού θα επιφέρει αλλαγές στην αλατότητα στους υγροτόπους του Δέλτα, και θα δημιουργήσει προβλήματα στη χλωρίδα και στην πανίδα της περιοχής. Εμείς είμαστε από αυτούς που πιστεύουν ότι τα νερά των ποταμών πρέπει να πορεύονται και να καταλήγουν στα δέλτα τους και από εκεί να πέφτουν και να εμπλουτίζουν τη θαλάσσια ζωή.Φθάνει πια, δεν μας χρειάζεται περισσότερο βαμβάκι και καλαμπόκι!Ήρθε η ώρα στο Θεσσαλικό Κάμπο να μιλήσουμε για οικονομία νερού και να υιοθετήσουμε εναλλακτικές, οικονομικά πιο προσοδοφόρες καλλιέργειες!Εμείς ανήκουμε σ΄ αυτούς που λένε ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΚΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΑΧΕΛΩΟΥ. Γιατί στηρίζουμε τον κύκλο της ζωής, τον κύκλο του νερού...
Η ΕΚΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΑΧΕΛΩΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΦΥΣΗΣ.
ΤΑ ΠΟΤΑΜΙΑ ΔΕΝ ΓΥΡΙΖΟΥΝ ΠΙΣΩ.
ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΧΕΙΡΗΣΗ ΤΩΝ ΥΔΑΤΩΝ ΤΩΡΑ!!!
ΥΠΟΓΡΑΨΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΑ ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΜΑΣ.
Συνέχεια >εδώ<
Εκτροπή του Αχελώου: περιβαλλοντικό και κοινωνικό έγκλημα αξίας εκατοντάδων εκατομμυρίων € ...
Αθήνα 10/04/09: Σε εποχές παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και μεγάλης δοκιμασίας για τον ελληνικό λαό, η Κυβέρνηση αποφάσισε να πετάξει τουλάχιστον 300 εκατ. ευρώ από τον κρατικό προϋπολογισμό για ένα άχρηστο και περιβαλλοντικά καταστροφικό έργο: την εκτροπή του Αχελώου.
Σύμφωνα με τις χθεσινές δηλώσεις του Υπουργού ΠΕΧΩΔΕ Γ. Σουφλιά, το έργο της εκτροπής του Αχελώου προς τη Θεσσαλία θα ολοκληρωθεί με κρατική χρηματοδότηση που μόλις εξασφάλισε από το Υπουργείο Οικονομικών.
Οι περιβαλλοντικές οργανώσεις WWF Ελλάς, Ελληνική Εταιρεία Προστασίας Περιβάλλοντος και Πολιτισμού, Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία, Ελληνική Εταιρεία Προστασίας της Φύσης, Δίκτυο Μεσόγειος SOS και Greenpeace που συνυπογράφουν με κατάπληξη και απογοήτευση αυτή την ανακοίνωση, επισημαίνουν ότι:
*Το φαραωνικών διαστάσεων και παρωχημένης αναπτυξιακής λογικής έργο της εκτροπής δεν θα επιλύσει το αρδευτικό πρόβλημα της Θεσσαλίας ούτε θα το αντιμετωπίσει στη ρίζα του. Αντίθετα, θα δώσει άλλοθι για τη συνέχιση της καταστροφικής κακοδιαχείρισης των υδάτινων πόρων και του περιβαλλοντικά απαράδεκτου γεωργικού μοντέλου που επί δεκαετίες υποβαθμίζει τον θεσσαλικό κάμπο.
*Δεν υπάρχει κανένας σχεδιασμός για τη διοχέτευση του νερού από το σημείο εξόδου στη θέση Δρακότρυπα προς το ανύπαρκτο αρδευτικό δίκτυο. Προφανώς το έργο δεν προβλέπεται να φέρει νερό στην περιοχή, ειδικά στον Πηνειό, πριν περάσουν πολλά, μα πάρα πολλά χρόνια ακόμα.
*Η εκτροπή του Αχελώου σκανδαλωδώς βαφτίστηκε εσχάτως και «περιβαλλοντικό» έργο, με τη δικαιολογία ότι θα «ξεπλύνει» τη συνεχιζόμενη αγροχημική ρύπανση του Πηνειού. Στην πραγματικότητα, η εκτροπή του Αχελώου θα προκαλέσει τεράστια καταστροφή σε βιοτόπους και ποτάμια οικοσυστήματα.
*Η ΕΕ έχει από το 1994 αρνηθεί να χρηματοδοτήσει αυτό το παράλογο έργο.
*O Υπουργός προχωράει ένα έργο που έχει στοιχειώσει επί δεκαετίες, ενώ εκκρεμεί η 6η ακυρωτική απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας.
*Ο Υπουργός δηλώνει με περηφάνια ότι από το 1981 κάνει ότι μπορεί για να προχωρήσει η εκτροπή του Αχελώου. Δεν αναφέρει όμως πουθενά τι έχει κάνει για να σταματήσει η κατασπατάληση νερού στη Θεσσαλία.
*Η κατασπατάληση δημόσιου χρήματος για το παράλογο έργο της εκτροπής του Αχελώου, ειδικά όταν η κοινωνία μας ζει μια πρωτόγνωρη οικονομική κρίση και χιλιάδες πολίτες έχουν βυθιστεί στη φτώχια, δεν αποτελεί μόνο περιβαλλοντικό αλλά και κοινωνικό έγκλημα. Όταν σε ολόκληρο τον κόσμο τονίζεται η ανάγκη εξόδου από την οικονομική κρίση με στροφή προς μια περιβαλλοντικά βιώσιμη ανάπτυξη, η Ελλάδα απαντάει με πανάκριβα έργα καταστροφής του περιβάλλοντος.
Σημείωση προς συντάκτες:
1. Το υδατικό πρόβλημα της Θεσσαλίας δεν οφείλεται στη φυσική έλλειψη υδάτινου δυναμικού. Η πεδιάδα της Θεσσαλίας, προικισμένη από τη φύση με σημαντικά υδάτινα οικοσυστήματα, όπως ο Πηνειός, η Κάρλα και ο Πάμισος, κακοποιήθηκε και εξακολουθεί να κακοποιείται περιβαλλοντικά. Σήμερα η Θεσσαλία μαστίζεται από εκτεταμένη ρύπανση και σοβαρή υποβάθμιση της ποιότητας των υπόγειων και επιφανειακών νερών της, ενώ η διαθέσιμη ποσότητα ύδατος εμφανίζεται ανεπαρκής για την άρδευση των τεράστιων και εξαιρετικά υδροβόρων εντατικών καλλιεργειών.
2. Οι ταμιευτήρες των φραγμάτων δεν ευνοούν τη δημιουργία φυσικών οικοσυστημάτων λόγω της απότομης αυξομείωσης της στάθμης και του αφύσικα μεγάλου βάθους.
3. Όπως προκύπτει από όλα τα διαθέσιμα στοιχεία, η ροή του Αχελώου παρουσιάζει μείωση κατά τουλάχιστον 11%.
WWF
Περισσότερες πληροφορίες: Θεοδότα Νάντσου (6982471722), Ξενοφών Κάππας (6977337950), Μαρτίνος Γκαίτλιχ (210 3224944)
Σύμφωνα με τις χθεσινές δηλώσεις του Υπουργού ΠΕΧΩΔΕ Γ. Σουφλιά, το έργο της εκτροπής του Αχελώου προς τη Θεσσαλία θα ολοκληρωθεί με κρατική χρηματοδότηση που μόλις εξασφάλισε από το Υπουργείο Οικονομικών.
Οι περιβαλλοντικές οργανώσεις WWF Ελλάς, Ελληνική Εταιρεία Προστασίας Περιβάλλοντος και Πολιτισμού, Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία, Ελληνική Εταιρεία Προστασίας της Φύσης, Δίκτυο Μεσόγειος SOS και Greenpeace που συνυπογράφουν με κατάπληξη και απογοήτευση αυτή την ανακοίνωση, επισημαίνουν ότι:
*Το φαραωνικών διαστάσεων και παρωχημένης αναπτυξιακής λογικής έργο της εκτροπής δεν θα επιλύσει το αρδευτικό πρόβλημα της Θεσσαλίας ούτε θα το αντιμετωπίσει στη ρίζα του. Αντίθετα, θα δώσει άλλοθι για τη συνέχιση της καταστροφικής κακοδιαχείρισης των υδάτινων πόρων και του περιβαλλοντικά απαράδεκτου γεωργικού μοντέλου που επί δεκαετίες υποβαθμίζει τον θεσσαλικό κάμπο.
*Δεν υπάρχει κανένας σχεδιασμός για τη διοχέτευση του νερού από το σημείο εξόδου στη θέση Δρακότρυπα προς το ανύπαρκτο αρδευτικό δίκτυο. Προφανώς το έργο δεν προβλέπεται να φέρει νερό στην περιοχή, ειδικά στον Πηνειό, πριν περάσουν πολλά, μα πάρα πολλά χρόνια ακόμα.
*Η εκτροπή του Αχελώου σκανδαλωδώς βαφτίστηκε εσχάτως και «περιβαλλοντικό» έργο, με τη δικαιολογία ότι θα «ξεπλύνει» τη συνεχιζόμενη αγροχημική ρύπανση του Πηνειού. Στην πραγματικότητα, η εκτροπή του Αχελώου θα προκαλέσει τεράστια καταστροφή σε βιοτόπους και ποτάμια οικοσυστήματα.
*Η ΕΕ έχει από το 1994 αρνηθεί να χρηματοδοτήσει αυτό το παράλογο έργο.
*O Υπουργός προχωράει ένα έργο που έχει στοιχειώσει επί δεκαετίες, ενώ εκκρεμεί η 6η ακυρωτική απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας.
*Ο Υπουργός δηλώνει με περηφάνια ότι από το 1981 κάνει ότι μπορεί για να προχωρήσει η εκτροπή του Αχελώου. Δεν αναφέρει όμως πουθενά τι έχει κάνει για να σταματήσει η κατασπατάληση νερού στη Θεσσαλία.
*Η κατασπατάληση δημόσιου χρήματος για το παράλογο έργο της εκτροπής του Αχελώου, ειδικά όταν η κοινωνία μας ζει μια πρωτόγνωρη οικονομική κρίση και χιλιάδες πολίτες έχουν βυθιστεί στη φτώχια, δεν αποτελεί μόνο περιβαλλοντικό αλλά και κοινωνικό έγκλημα. Όταν σε ολόκληρο τον κόσμο τονίζεται η ανάγκη εξόδου από την οικονομική κρίση με στροφή προς μια περιβαλλοντικά βιώσιμη ανάπτυξη, η Ελλάδα απαντάει με πανάκριβα έργα καταστροφής του περιβάλλοντος.
Σημείωση προς συντάκτες:
1. Το υδατικό πρόβλημα της Θεσσαλίας δεν οφείλεται στη φυσική έλλειψη υδάτινου δυναμικού. Η πεδιάδα της Θεσσαλίας, προικισμένη από τη φύση με σημαντικά υδάτινα οικοσυστήματα, όπως ο Πηνειός, η Κάρλα και ο Πάμισος, κακοποιήθηκε και εξακολουθεί να κακοποιείται περιβαλλοντικά. Σήμερα η Θεσσαλία μαστίζεται από εκτεταμένη ρύπανση και σοβαρή υποβάθμιση της ποιότητας των υπόγειων και επιφανειακών νερών της, ενώ η διαθέσιμη ποσότητα ύδατος εμφανίζεται ανεπαρκής για την άρδευση των τεράστιων και εξαιρετικά υδροβόρων εντατικών καλλιεργειών.
2. Οι ταμιευτήρες των φραγμάτων δεν ευνοούν τη δημιουργία φυσικών οικοσυστημάτων λόγω της απότομης αυξομείωσης της στάθμης και του αφύσικα μεγάλου βάθους.
3. Όπως προκύπτει από όλα τα διαθέσιμα στοιχεία, η ροή του Αχελώου παρουσιάζει μείωση κατά τουλάχιστον 11%.
WWF
Περισσότερες πληροφορίες: Θεοδότα Νάντσου (6982471722), Ξενοφών Κάππας (6977337950), Μαρτίνος Γκαίτλιχ (210 3224944)
13/4/09
ΣΩΣΤΕ ΤΟΥΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΥΣ ΛΥΚΟΥΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΜΑΣ...
ΝΑ ΑΠΑΓΟΡΕΥΘΕΙ ΤΟ ΚΥΝΗΓΙ ΤΩΡΑ!ΝΑ ΙΔΡΥΘΕΙ ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΠΑΡΚΟ "ΚΡΑΒΑΡΩΝ-ΒΑΡΔΟΥΣΙΩΝ-ΣΑΡΑΝΤΑΙΝΑΣ" ΑΜΕΣΑ!
ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΑΡΚΟΥΔΩΝ
Ο ΛΑΖΑΡΟΣ κι ο ΒΑΙΟΣ ξαναβρήκαν τη μαμά τους…
ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΑΡΚΟΥΔΩΝ!
ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΑΡΚΟΥΔΩΝ!
Το γεγονός έγινε αντιληπτό στις 10.30 το πρωί από τον ιδιοκτήτη του εκτροφείου, Γιώργο Κακλίδη ο οποίος ειδοποίησε την ομοσπονδιακή θηροφυλακή και την αγροφυλακή.
Ο ΑΡΚΤΟΥΡΟΣ ειδοποιήθηκε για το περιστατικό από τον τοπικό θηροφύλακα της ΚΟΜΑΘ Γιώργο Τριανταφυλλίδη που έσπευσε πρώτος στο εκτροφείο. Παρά την άμεση υπόδειξη του ΑΡΚΤΟΥΡΟΥ να απομακρυνθούν όλοι οι παρευρισκόμενοι ώστε η αρκούδα να αισθανθεί ασφαλής και να επιστρέψει στα μικρά της, ο ιδιοκτήτης ήδη είχε συλλάβει και απομακρύνει τα μικρά.
Για το περιστατικό ενημερώθηκαν ακόμη η τοπική αστυνομία αλλά και η δασική υπηρεσία ενώ στο σημείο έφθασαν, ο εκπρόσωπος της ΚΟΜΑΘ Γιάννης Ισαάκ, η κτηνίατρος της Καλλιστώ, Suzane Riegler, ο βουλευτής του νομού Κοζάνης Γιώργος Κασαπίδης και τα τοπικά κανάλια.
Από το μεσημέρι ξεκίνησε επιχείρηση ασφαλούς απόδρασης της αρκούδας και επανένωσης της οικογένειας. Αφού απομακρύνθηκαν οι περίοικοι, απομονώθηκαν τα μικρά σε ασφαλές και ήσυχο μέρος. Στις 18.30, ώρα που ξεκινάει το σούρουπο –οπότε η αρκούδα ξανακινείται με άνεση καθώς είναι από φύση νυκτόβιο και μοναχικό ζώο- τα αρκουδάκια τοποθετήθηκαν σε ξύλινη κατασκευή κοντά στο σημείο εισόδου της αρκούδας στο εκτροφείο και απομακρύνθηκε ακόμη και η ομάδα ειδικών του ΑΡΚΤΟΥΡΟΥ που μαζί με τον θηροφύλακα διαχειρίστηκαν όλη την επιχείρηση διάσωσης της οικογένειας αρκούδων.
Στις 10.30 το βράδυ η αρκούδα αισθάνθηκε πια ασφαλής, βγήκε από το εκτροφείο πήρε τα μωρά αρκουδάκια και η οικογένεια επανενώθηκε και απομακρύνθηκε στην ευρύτερη περιοχή Άσκιου Όρους.
Το περιστατικό «τονίζει» για άλλη μια φορά την ανάγκη άμεσης στήριξης αγροτών και κτηνοτρόφων από το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων με έναρξη των επιδοτήσεων που προβλέπουν τα αγροπεριβαλλοντικά μέτρα για την αγορά ηλεκτροφόρων περιφράξεων και ελληνικών ποιμενικών σκύλων για την πρόληψη ζημιών από μεγάλα θηλαστικά.
Ο ΑΡΚΤΟΥΡΟΣ και φέτος κάνει έκκληση στο αρμόδιο Υπουργείο να ανοίξει άμεσα και με προτεραιότητα την επιδότηση ηλεκτροφόρων περιφράξεων (μέτρο που ήδη έχει προβλεφθεί με χρονικό ορίζοντα 2007 ως 2013) προκειμένου να γίνει εφικτή η συμβίωση ανθρώπου και αρκούδας στις σημαντικές για το είδος περιοχές και να μην έχουμε περαιτέρω αύξηση φόνων αρκούδας λόγω της αναζήτησης τροφής σε ανθρώπινες παραγωγικές μονάδες.
Να επιστήσουμε την προσοχή σε κατοίκους αλλά και επισκέπτες ορεινών περιοχών με πληθυσμό αρκούδας ότι σε περίπτωση εύρεσης μικρών αρκούδων στο δάσος χωρίς μητέρα δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να επεμβαίνουν και να τα μετακινούν, ούτε και να πλησιάζουν. Η μητέρα βρίσκεται κάπου κοντά και θα επιστρέψει και αν αντιληφθεί οποιαδήποτε απειλή για τα μικρά της θα τα υπερασπιστεί ενώ αν τρομάξει υπάρχει κίνδυνος να τα εγκαταλείψει. Σε περίπτωση διαπιστωμένου φόνου της μητέρας αρκούδας είναι καλό να ειδοποιείται ο ΑΡΚΤΟΥΡΟΣ, η δασική υπηρεσία, η αγροφυλακή ή άλλος αρμόδιος φορέας χωρίς και πάλι να γίνεται καμία επέμβαση από απλούς πολίτες.
Η περίοδος κινητικότητας θηλυκών αρκούδων με μικρά μόλις άρχισε, μετά το χειμέριο ύπνο. Οι επόμενοι 8 μήνες είναι πολύ κρίσιμοι τόσο για την επιβίωση του απειλούμενου είδους όσο και για την καλή κατάσταση των δασών που είναι ο βιότοπός που θρέφει και φιλοξενεί τις αρκούδες.
Περισσότερες πληροφορίες στην ιστοσελίδα http://www.arcturos.gr/
ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟΙ ΘΑΝΑΤΟΙ ΛΥΚΩΝ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.
Καταγγελία για ομαδικές δολοφονίες λύκων σε όλη την Ελλάδα από ασυνείδητους, οι οποίοι μάλιστα δεν διστάζουν να… φωτογραφίζονται με τα «τρόπαιά» τους, κάνει η μη κερδοσκοπική εταιρεία για την προστασία της άγριας ζωής και του φυσικού περιβάλλοντος “Αρκτούρος”.
Οργανωμένο κυνήγι λύκων στο Καρπενήσι...
Αφορμή για την καταγγελία ήταν ένα ανώνυμο ηλεκτρονικό μήνυμα που δέχτηκε η οργάνωση στις 5 Φεβρουαρίου και συνοδευόταν από σχετική φωτογραφία:
(το παραθέτουμε αυτούσιο)
«Ήμουν στο Καρπενήσι το σαββατοκύριακο και βρήκα αυτή τη φωτογραφία!
Υ.Γ. Στην επισυναπτόμενη φωτογραφία είναι 4 λύκοι που δεν συμπεριλαμβάνονται στους 12 παραπάνω!!! Έλεος. » έγραφε το email.
Ο «Αρκτούρος», που είχε δεχτεί ανάλογες καταγγελίες πολλές φορές, χωρίς όμως να μπορεί να ταυτοποιήσει τον δράστη και την περιοχή, υπέβαλε μήνυση κατ’ αγνώστων στο Πρωτοδικείο Ευρυτανίας, επισυνάπτοντας τη φωτογραφία ως αποδεικτικό στοιχείο.
Παράλληλα, όμως, η οργάνωση είχε πληροφορίες και για τη χρήση δηλητηριασμένων δολωμάτων με σκοπό την εξόντωση λύκων στο δήμο Περάσματος του νομού Φλώρινας αλλά και τη Βόρεια Εύβοια και τα Γρεβενά:
«Όλα τα παραπάνω περιστατικά αποδεικνύουν την ελλιπή φύλαξη της υπαίθρου παρά τη διοικητική λειτουργία της θηροφυλακής και της αγροφυλακής. Η χρήση δηλητηριασμένων δολωμάτων παρά τη συγκεκριμένη στόχευση και χρήση της έχει καταστροφικά αποτελέσματα και θύματα σε πολλά και σημαντικά είδη της άγριας πανίδας που τρέφονται και ζουν στους ίδιους βιοτόπους» επισημαίνει ο «Αρκτούρος».
Στην Ελλάδα, ο λύκος έπαψε να θεωρείται επιζήμιο είδος από το 1991 και χαρακτηρίζεται επίσημα «τρωτό» είδος με πρώτη προτεραιότητα προστασίας από τον 39ο παράλληλο και νότια (νοητή γραμμή, στο χάρτη, που βρίσκεται η πόλη της Λαμίας).
Για περισσότερες πληροφορίες:
Βάσω Πετρίδου: 6937 422537
Λάζαρος Γεωργιάδης: 6972640062
12/4/09
Υπόθεση «Πατσίφικο» και τα «Παρκερικά».
Οι παρεμβάσεις των μεγάλων δυνάμεων στα εσωτερικά της χώρας μας ξεκίνησαν αμέσως σχεδόν με την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους, εξαιτίας και του τρόπου που επετεύχθη η απελευθέρωση του Γένους. Ένα τέτοιο γεγονός ήταν η υπόθεση Πατσίφικο και τα επακολουθήσαντα «Παρκερικά».
Τον Απρίλιο του 1849, κατά τη διάρκεια των εορτών του Πάσχα, απαγορεύθηκε από τις αρχές το έθιμο του καψίματος του Ιούδα. Εξαγριωμένοι Αθηναίοι επέδραμαν επί της οικίας ενός εβραίου τυχοδιώκτη, ονόματι Δαβίδ Πατσίφικο, στην οδό Καραϊσκάκη στου Ψυρρή, προξενώντας ασήμαντες ζημίες. Μία άλλη εκδοχή αναφέρει ότι το περιστατικό έγινε τη Μεγάλη Παρασκευή κατά την περιφορά του Επιταφίου του Αγίου Φιλίππου, όταν ο Πατσίφικο προκάλεσε τους πιστούς.
Ο Πατσίφικο, που είχε διατελέσει πρόξενος της Πορτογαλίας στην Αθήνα, αλλά είχε απαλλαγεί των καθηκόντων του λόγω καταχρήσεων, εστράφη κατά της ελληνικής κυβερνήσεως και ζήτησε αποζημίωση 888.736 δραχμών και 57 λεπτών. Ο πανούργος τυχοδιώκτης έβαλε στο παιγνίδι και την Αγγλία, αφού, εν τω μεταξύ, είχε αποκτήσει τη βρετανική υπηκοότητα. Η πονηρή «Αλβιών», που ανταγωνίζετο Γαλλία και Ρωσία στην περιοχή, ζήτησε την καταβολή του υπέρογκου ποσού στον υπηκόο της.
Η κυβέρνηση Κριεζή αρνήθηκε και η Αγγλία διέταξε στις 3 Ιανουαρίου του 1850 τον ναύαρχο Ουίλιαμ Πάρκερ να επιβάλλει ναυτικό αποκλεισμό στον Πειραιά και τα κυριότερα ελληνικά λιμάνια.
Η Ελλάδα υπέστη ανυπολόγιστες ζημίες, ιδίως οι έμποροι και οι ναυτιλλόμενοι, ενώ σημαντικά ήταν και τα προβλήματα επισιτισμού στην πρωτεύουσα.
Η σθεναρή στάση του βασιλιά Όθωνα συσπείρωσε το λαό, που με ψυχραιμία και καρτερικότητα αντιμετώπισε την αγγλική πρόκληση. Ο αποκλεισμός ήρθη τελικά στις 15 Απριλίου του 1850, μετά και από την αντίδραση Γαλλίας και Ρωσίας, τα συμφέροντα των οποίων είχαν πληγεί από τον αποκλεισμό. Το θέμα Πατσίφικο παραπέμφθηκε τελικά σε διαιτησία και η αποζημίωση που του επιδικάσθηκε ήταν μόλις 3.750 δραχμές, ποσό, όμως, σημαντικό για το φτωχό ελληνικό κράτος εκείνη την εποχή.
Τον Απρίλιο του 1849, κατά τη διάρκεια των εορτών του Πάσχα, απαγορεύθηκε από τις αρχές το έθιμο του καψίματος του Ιούδα. Εξαγριωμένοι Αθηναίοι επέδραμαν επί της οικίας ενός εβραίου τυχοδιώκτη, ονόματι Δαβίδ Πατσίφικο, στην οδό Καραϊσκάκη στου Ψυρρή, προξενώντας ασήμαντες ζημίες. Μία άλλη εκδοχή αναφέρει ότι το περιστατικό έγινε τη Μεγάλη Παρασκευή κατά την περιφορά του Επιταφίου του Αγίου Φιλίππου, όταν ο Πατσίφικο προκάλεσε τους πιστούς.
Ο Πατσίφικο, που είχε διατελέσει πρόξενος της Πορτογαλίας στην Αθήνα, αλλά είχε απαλλαγεί των καθηκόντων του λόγω καταχρήσεων, εστράφη κατά της ελληνικής κυβερνήσεως και ζήτησε αποζημίωση 888.736 δραχμών και 57 λεπτών. Ο πανούργος τυχοδιώκτης έβαλε στο παιγνίδι και την Αγγλία, αφού, εν τω μεταξύ, είχε αποκτήσει τη βρετανική υπηκοότητα. Η πονηρή «Αλβιών», που ανταγωνίζετο Γαλλία και Ρωσία στην περιοχή, ζήτησε την καταβολή του υπέρογκου ποσού στον υπηκόο της.
Η κυβέρνηση Κριεζή αρνήθηκε και η Αγγλία διέταξε στις 3 Ιανουαρίου του 1850 τον ναύαρχο Ουίλιαμ Πάρκερ να επιβάλλει ναυτικό αποκλεισμό στον Πειραιά και τα κυριότερα ελληνικά λιμάνια.
Η Ελλάδα υπέστη ανυπολόγιστες ζημίες, ιδίως οι έμποροι και οι ναυτιλλόμενοι, ενώ σημαντικά ήταν και τα προβλήματα επισιτισμού στην πρωτεύουσα.
Η σθεναρή στάση του βασιλιά Όθωνα συσπείρωσε το λαό, που με ψυχραιμία και καρτερικότητα αντιμετώπισε την αγγλική πρόκληση. Ο αποκλεισμός ήρθη τελικά στις 15 Απριλίου του 1850, μετά και από την αντίδραση Γαλλίας και Ρωσίας, τα συμφέροντα των οποίων είχαν πληγεί από τον αποκλεισμό. Το θέμα Πατσίφικο παραπέμφθηκε τελικά σε διαιτησία και η αποζημίωση που του επιδικάσθηκε ήταν μόλις 3.750 δραχμές, ποσό, όμως, σημαντικό για το φτωχό ελληνικό κράτος εκείνη την εποχή.
ΜΕΣΟΛΟΓΓΙ...
Η πρώτη πολιορκία του Μεσολογγίου.
Μετά την καταστροφική μάχη του Πέτα για τους έλληνες επαναστάτες (4 Ιουλίου 1822), ο Ομέρ Βρυώνης και ο Κιουταχής, επικεφαλής 11.000 ανδρών, κατήλθαν χωρίς αντίσταση στην κοιλάδα του Μεσολογγίου, την οποία απέκλεισαν από ξηράς (25 Οκτωβρίου ). Μαζί τους βρέθηκαν και οι οπλαρχηγοί Βάλτου και Ξηρομέρου, Γεώργιος Βαρνακιώτης, Γιαννάκης Ράγκος, Γώγος Μπακόλας, Γεωργάκης Βαλτινός και Ανδρέας Ίσκος, που είχαν δηλώσει υποταγή στους δύο πασάδες. Ο Γιουσούφ Πασάς με τον στόλο του συμπλήρωνε τον αποκλεισμό της πόλης από τη θάλασσα. Το Μεσολόγγι εκείνα τα χρόνια ήταν το οικονομικό και πολιτικό κέντρο της Δυτικής Χέρσου Ελλάδας (σημερινής Δυτικής Στερεάς Ελλάδας).
Ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος και ο Μάρκος Μπότσαρης με τα λείψανα του εκστρατευτικού σώματος του Πέτα ανέλαβαν την υπεράσπιση της πόλης. Το Μεσολόγγι ήταν ευπρόσβλητο από ξηράς και προστατευόταν από ένα χαμηλό περιτείχισμα κατασκευασμένο στις αρχές της Επανάστασης. Η δύναμη των πολεμιστών δεν υπερέβαινε τους 700 άνδρες, ενώ χρειάζονταν τουλάχιστον επταπλάσιοι υπερασπιστές. Στους προμαχώνες δεν υπήρχαν παρά μόνο 14 πυροβόλα. Τα πολεμοφόδια και τα τρόφιμα μόλις έφθαναν για ένα μήνα. Η θέση των πολιορκουμένων ήταν απελπιστική.
Στο στρατόπεδο των πολιορκητών υπήρχε διχογνωμία για το σχέδιο ενεργειών. Ο Κιουταχής και ο Γιουσούφ υποστήριζαν την άμεση κατάληψη του Μεσολογγίου με έφοδο. Ο Ομέρ Βρυώνης ήταν της γνώμης να το καταλάβουν δια συμβιβασμού, προκειμένου να διατηρηθεί η πόλη αλώβητη για τις ανάγκες του στρατού, μετά την ερήμωση της Αιτωλοακαρνανίας.
Τελικά, επικράτησε η γνώμη του Ομέρ. Οι πολιορκούμενοι εξέλαβαν ως θείο δώρο την εξέλιξη αυτή. Άρχισαν ατέρμονες συζητήσεις περί συμβιβασμού, αναμένοντας τη βοήθεια που είχαν ζητήσει από την Πελοπόννησο και τα νησιά. Πράγματι, στα μέσα Νοεμβρίου στολίσκος από 11 πλοία υπό τον Ανδρέα Μιαούλη διέσπασε τον θαλάσσιο αποκλεισμό του Μεσολογγίου. Αποβίβασε 1000 άνδρες υπό τους Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, Ανδρέα Ζαΐμη και Κανέλλο Δεληγιάννη και προμήθευσε με τροφές και πολεμοφόδια τους υπερασπιστές του. Τότε, οι πολιορκούμενοι διαμήνυσαν στους Τούρκους πασάδες, ότι αν θέλουν το Μεσολόγγι να έλθουν να το πάρουν.
Η κατάσταση στο στρατόπεδο των πολιορκητών δεν ήταν καλύτερη από αυτή τον πολιορκουμένων. Τα πολεμοφόδια και τα τρόφιμα άρχισαν να ελαττώνονται και οι προμήθειες νέων κατέστησαν δυσχερείς. Έτσι, οι πασάδες αποφάσισαν έφοδο, αφού είχε χαθεί πολύτιμος χρόνος με τις διαπραγματεύσεις. Η επίθεση προγραμματίστηκε για τη νύχτα της 25η Δεκεμβρίου , με την ελπίδα ότι οι μαχητές θα εγκατέλειπαν τους προμαχώνες και θα πήγαιναν στις εκκλησιές για να γιορτάσουν τα Χριστούγεννα. Όμως, το σχέδιο της επίθεσης είχε διαρρεύσει στους μαχητές του Μεσολογγίου από τον ελληνικής καταγωγής γραμματικό του Ομέρ Βρυώνη, Γιάννη Γούναρη, κι έτσι η φρουρά παρέμεινε στις θέσεις της πανέτοιμη για την επίθεση.
Κατά την έφοδο, οι Οθωμανοί υπέστησαν πανωλεθρία και οι δύο πασάδες αποφάσισαν να λύσουν την πολιορκία στις 31 Δεκεμβρίου 1822, επειδή κυκλοφορούσαν έντονες φήμες ότι έφθανε εναντίον τους ο Οδυσσέας Ανδρούτσος. Κατά τη διάρκεια της επιστροφής τους στην Ήπειρο, νέα δοκιμασία περίμενε τους καταπονημένους Οθωμανούς. Στην προσπάθειά τους να διαβούν τον πλημμυρισμένο Αχελώο, πολλοί στρατιώτες έχασαν τη ζωή τους. Τα υπολείμματα των δυνάμεων του Κιουταχή και του Ομέρ Βρυώνη έφθασαν σε κακή κατάσταση στις 21 Φεβρουαρίου 1823 στο Κραβασσαρά (σημερινή Αμφιλογία) και στη συνέχεια πέρασαν με πλοία στην Πρέβεζα.
Η καταστροφή του οθωμανικού στρατού προκάλεσε την αποτυχία της εκστρατείας των δύο πασάδων κατά της Δυτικής Ελλάδας. Η επιτυχία των Ελλήνων έγινε μεγαλύτερη, καθώς μετά την αναχώρηση των Οθωμανών από το Μεσολόγγι, ενώθηκαν με τους επαναστάτες οι οπλαρχηγοί Ανδρέας Ίσκος και Γεωργάκης Βαλτινός, που είχαν προσχωρήσει στο τουρκικό στρατόπεδο. Ο εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός, με νωπά τα γεγονότα στο μυαλό του, αναφέρεται στην πρώτη πολιορκία του Μεσολογγίου και την καταστροφική διάβαση του Αχελώου από τους Τούρκους στο ποίημα του «Ύμνος εις την Ελευθερίαν», που έγραψε το Μάιο του 1823 (στροφές 88-121)
Η δεύτερη πολιορκία και η έξοδος του Μεσολογγίου.
Τρία χρόνια μετά την αποτυχημένη απόπειρα κατάληψης του Μεσολογγίου από τους Κιουταχή και Ομέρ Βρυώνη, ο Σουλτάνος επανήλθε με νέο σχέδιο. Ανέθεσε και πάλι στον νικητή της Μάχης του Πέτα, Κιουταχή, να καταλάβει την πόλη, συνδυάζοντας αυτή τη φορά την επιχείρηση με την εκστρατεία του Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο. Με μια πανίσχυρη στρατιά 20.000 ανδρών, ο Κιουταχής ξεκίνησε από τα Τρίκαλα στα τέλη Φεβρουαρίου του 1825 και στις 15 Απριλίου 1825 έφθασε προ του Μεσολογγίου.
Αμέσως άρχισε την πολιορκία της πόλεως, η οποία μπορεί να χωρισθεί σε δύο περιόδους: α) 15 Απριλίου έως 12 Δεκεμβρίου 1825 και β) 25 Δεκεμβρίου 1825 έως τις 11 Απριλίου 1826. Χωρίς σημαντική βοήθεια από τους υπόλοιπους Έλληνες, λόγω του εμφυλίου πολέμου, και έχοντας να αντιμετωπίσουν υπέρτερες εχθρικές δυνάμεις, οι 12.000 ψυχές του Μεσολογγίου αντιστάθηκαν καρτερικά επί ένα χρόνο. Την οργάνωση της άμυνας ανέλαβε τριμελής επιτροπή υπό τους Ιωάννη Παπαδιαμαντόπουλο, Δημήτριο Θέμελη και Γεώργιο Καναβό.
Το φρούριο της πόλεως μετά την πρώτη πολιορκία είχε βελτιωθεί, κατόπιν των προσπαθειών του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου, του Βύρωνα και του μηχανικού Μιχαήλ Κοκκίνη. Η τάφρος έγινε βαθύτερη, ο μικρός περίβολος ενισχύθηκε με πύργους και πολύγωνα προτειχίσματα, πάνω στα οποία τοποθετήθηκαν 48 τηλεβόλα και 4 βομβοβόλα. Η νησίδα Βασιλάδι, μεταξύ της λιμνοθάλασσας και της θάλασσας, έγινε ένα είδος προκεχωρημένου οχυρού. Εκεί τοποθετήθηκαν 6 πυροβόλα και συγκεντρώθηκαν 2.000 γυναικόπαιδα για να μην επιβαρύνουν τη φρουρά της πόλης. Εντός του Μεσολογγίου υπήρχαν 10.000 άτομα, εκ των οποίων 4.000 άνδρες, άριστοι πολεμιστές από την Ήπειρο και την Αιτωλοακαρνανία και ακόμη 1.000 άνδρες, δυνάμενοι να φέρουν όπλα.
Κατά την πρώτη φάση της πολιορκίας (15 Απριλίου - 12 Δεκεμβρίου 1825) το Μεσολόγγι πολιορκήθηκε μόνο από τις δυνάμεις του Κιουταχή. Οι επιθέσεις τους συντρίβονταν εύκολα ή δύσκολα από τους υπερασπιστές της πόλης. Εξάλλου, ο από θαλάσσης αποκλεισμός δεν ήταν ισχυρός και επανειλημμένως διασπάσθηκε από τον στόλο του Μιαούλη, ο οποίος ενίσχυε με πολεμοφόδια και τρόφιμα τους πολιορκούμενους. Στις 24 Ιουλίου , 1000 ρουμελιώτες πολεμιστές υπό τον Γεώργιο Καραϊσκάκη ανάγκασαν τον Κιουταχή να αποσύρει τις δυνάμεις του στις υπώρειες του όρους Ζυγός, χαλαρώνοντας την πολιορκία του Μεσολογγίου. Αλλά και ο τουρκικός στόλος, παρενοχλούμενος από τον ελληνικό, αναγκάσθηκε να ζητήσει καταφύγιο στην αγγλοκρατούμενη Κεφαλληνία.
Στις 5 Αυγούστου ο Κίτσος Τζαβέλλας, επικεφαλής δυνάμεως Σουλιωτών πολεμιστών, εισήλθε στην πόλη, αναπτερώνοντας το ηθικό των πολιορκουμένων. Όμως, στις αρχές Νοεμβρίου, ο κοινός στόλος Τούρκων και Αιγυπτίων αποβίβασε 8.000 αιγύπτιους στρατιώτες κι ένα μήνα αργότερα κατέφθασε στην περιοχή ο Ιμπραήμ που είχε σχεδόν καταστείλει την Επανάσταση στην Πελοπόννησο. Τούρκοι, Τουρκαλβανοί και Αιγύπτιοι αριθμούσαν 25.000 άνδρες, με σύγχρονο πυροβολικό, που διοικούσαν γάλλοι αξιωματικοί. Οι Έλληνες είχαν να αντιπαρατάξουν 4.000 μαχητές.
Στις 25 Δεκεμβρίου 1825 άρχισε η δεύτερη φάση της πολιορκίας του Μεσολογγίου. Όπως και στην πρώτη πολιορκία, πάλι υπήρξε διάσταση απόψεων μεταξύ των δύο πασάδων. Ο αιγύπτιος Ιμπραήμ επεχείρησε με τις δικές του δυνάμεις να καταλάβει το Μεσολόγγι στις 16 Ιανουαρίου 1826. Απέτυχε, όμως, και αναγκάσθηκε να συμπράξει μετά του Κιουταχή. Οι δύο στρατοί κατέστησαν ασφυκτική την πολιορκία με ανηλεή κανονιοβολισμό του Μεσολογγίου και με την κατάληψη των στρατηγικής σημασίας νησίδων Βασιλάδι (25 Φεβρουαρίου) και Κλείσοβας (25 Μαρτίου ). Μετά την πτώση των δύο νησίδων, η θέση των πολιορκουμένων κατέστη δεινή, μετά και την αποτυχία του Μιαούλη να διασπάσει τον ναυτικό αποκλεισμό.
Η κατάσταση πλέον μέσα στην πόλη είχε φθάσει σε οριακό σημείο. Τρόφιμα δεν υπήρχαν και οι πολιορκούμενοι (γυναίκες, παιδιά, τραυματίες, γέροντες και μαχητές) σιτίζονταν με φύκια, δέρματα, ποντίκια και γάτες! Υπό τις συνθήκες αυτές, που καθιστούσαν αδύνατη την αποτελεσματική υπεράσπιση της πόλης, αποφασίστηκε σε συμβούλιο οπλαρχηγών και προκρίτων στις 6 Απριλίου η έξοδος και ορίστηκε γι' αυτή, η νύχτα του Σαββάτου του Λαζάρου προς Κυριακή των Βαΐων 10 Απριλίου. Τα μεσάνυχτα, σύμφωνα με το σχέδιο, χωρίστηκαν σε τρεις ομάδες, υπό τους Δημήτριο Μακρή, Νότη Μπότσαρη και Κίτσο Τζαβέλα, με την ελπίδα να διασπάσουν τις εχθρικές γραμμές, επωφελούμενοι από τον αιφνιδιασμό των πολιορκητών. Νωρίτερα είχαν σκοτώσει τους τούρκους αιχμαλώτους, ενώ στην πόλη παρέμειναν τραυματίες και γέροι. Όμως, το σχέδιο της εξόδου, είτε προδόθηκε, είτε δεν εφαρμόστηκε σωστά κι έτσι οι δυνάμεις του Ιμπραήμ κατέσφαξαν με τα γιαταγάνια τούς μαχητές της ελευθερίας. Στο μεταξύ, μέσα στο Μεσολόγγι είχαν αρχίσει οι σφαγές από τους Τουρκοαιγύπτιους, που είχαν εισβάλει από άλλο σημείο της πόλης. Σε πολλά σημεία σημειώθηκαν δραματικές σκηνές: ο δημογέροντας Χρήστος Καψάλης, όταν κυκλώθηκε από τους εισβολείς στο σπίτι του, όπου είχαν συγκεντρωθεί τραυματίες, γέροντες και γυναικόπαιδα, έβαλε φωτιά στην πυριτιδαποθήκη, ενώ ο μητροπολίτης Ρωγών Ιωσήφ ανατίναξε τον Ανεμόμυλο, στην τελευταία πράξη αντίστασης, όταν κυκλώθηκε από τους εχθρούς. Το πρωί της 10ης Απριλίου , ανήμερα των Βαΐων, η οθωμανική ημισέληνος κυμάτιζε στα χαλάσματα του Μεσολογγίου.
Οι πληροφορίες για τις απώλειες των Ελλήνων κατά την πολιορκία και την έξοδο είναι αντιφατικές. Πιθανότερο φαίνεται ότι από τους 3.000 που πήραν μέρος στην έξοδο, οι 1.700 έπεσαν ηρωικά μαχόμενοι. Ανάμεσα στους νεκρούς, ο Ιωάννης Παπαδιαμαντόπουλος, ο Μιχαήλ Κοκκίνης, ο Αθανάσιος Ραζηκότσικας, ο Νικόλαος Στορνάρης, ο γερμανός εκδότης της εφημερίδας «Ελληνικά Χρονικά» Ιάκωβος Μάγιερ και άλλοι γερμανοί φιλέλληνες. Γύρω στα 6.000 γυναικόπαιδα οδηγήθηκαν για να πουληθούν στη Μεθώνη και στα σκλαβοπάζαρα της Κωνσταντινούπολης και της Αλεξάνδρειας. Οι απώλειες για τους τουρκοαιγύπτιους εισβολής ανήλθαν σε 5.000 άνδρες.
Η Επανάσταση μετά την πτώση του Μεσολογγίου είχε σχεδόν κατασταλεί. Η φλόγα της, όμως, παρέμεινε άσβεστη, καθώς η ήττα μετατράπηκε σε νίκη. Ένα νέο κύμα φιλελληνισμού αναδύθηκε μετά την αμαύρωση του Αγώνα, εξαιτίας του εμφύλιου σπαραγμού. Αυτό με τη σειρά του επηρέασε εμμέσως την ευρωπαϊκή διπλωματία για τα εθνικά δίκαια των Ελλήνων. Πολλά έργα, ζωγραφικά, λογοτεχνικά και άλλα, απαθανάτισαν τη θυσία των Μεσολογγιτών. Ο εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός έγραψε την ημιτελή ποιητική του σύνθεση «Ελεύθεροι Πολιορκημένοι», με τους γνωστούς στίχους από το Σχεδίασμα Β':
Άκρα του τάφου σιωπή στον κάμπο βασιλεύει
Λαλεί πουλί, παίρνει σπυρί, κι η μάνα το ζηλεύει.
Τα μάτια η πείνα εμαύρισε' στα μάτια η μάνα μνέει'
Στέκει ο Σουλιώτης ο καλός παράμερα και κλαίει:
«Έρμο τουφέκι σκοτεινό, τι σ΄έχω γω στο χέρι;
Οπού συ μου ΄γινες βαρύ κι ο Αγαρηνός το ξέρει»
Αμέσως μετά την κατάληψη του Μεσολογγίου, ο Κιουταχής με τον στρατό του κατευθύνθηκε προς την Ανατολική Στερεά Ελλάδα, με αντικειμενικό σκοπό την κατάληψη της Αττικής. Ο Ιμπραήμ επανήλθε στην Πελοπόννησο για να εξαλείψει και τις τελευταίες εστίες αντίστασης σε Μάνη και Αργολίδα.
Το Μεσολόγγι απελευθερώθηκε στις 11 Μαΐου 1829. Το 1937 αναγνωρίστηκε ως «Ιερά Πόλις» και η Κυριακή των Βαΐων ορίστηκε ως επέτειος της εξόδου
Μετά την καταστροφική μάχη του Πέτα για τους έλληνες επαναστάτες (4 Ιουλίου 1822), ο Ομέρ Βρυώνης και ο Κιουταχής, επικεφαλής 11.000 ανδρών, κατήλθαν χωρίς αντίσταση στην κοιλάδα του Μεσολογγίου, την οποία απέκλεισαν από ξηράς (25 Οκτωβρίου ). Μαζί τους βρέθηκαν και οι οπλαρχηγοί Βάλτου και Ξηρομέρου, Γεώργιος Βαρνακιώτης, Γιαννάκης Ράγκος, Γώγος Μπακόλας, Γεωργάκης Βαλτινός και Ανδρέας Ίσκος, που είχαν δηλώσει υποταγή στους δύο πασάδες. Ο Γιουσούφ Πασάς με τον στόλο του συμπλήρωνε τον αποκλεισμό της πόλης από τη θάλασσα. Το Μεσολόγγι εκείνα τα χρόνια ήταν το οικονομικό και πολιτικό κέντρο της Δυτικής Χέρσου Ελλάδας (σημερινής Δυτικής Στερεάς Ελλάδας).
Ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος και ο Μάρκος Μπότσαρης με τα λείψανα του εκστρατευτικού σώματος του Πέτα ανέλαβαν την υπεράσπιση της πόλης. Το Μεσολόγγι ήταν ευπρόσβλητο από ξηράς και προστατευόταν από ένα χαμηλό περιτείχισμα κατασκευασμένο στις αρχές της Επανάστασης. Η δύναμη των πολεμιστών δεν υπερέβαινε τους 700 άνδρες, ενώ χρειάζονταν τουλάχιστον επταπλάσιοι υπερασπιστές. Στους προμαχώνες δεν υπήρχαν παρά μόνο 14 πυροβόλα. Τα πολεμοφόδια και τα τρόφιμα μόλις έφθαναν για ένα μήνα. Η θέση των πολιορκουμένων ήταν απελπιστική.
Στο στρατόπεδο των πολιορκητών υπήρχε διχογνωμία για το σχέδιο ενεργειών. Ο Κιουταχής και ο Γιουσούφ υποστήριζαν την άμεση κατάληψη του Μεσολογγίου με έφοδο. Ο Ομέρ Βρυώνης ήταν της γνώμης να το καταλάβουν δια συμβιβασμού, προκειμένου να διατηρηθεί η πόλη αλώβητη για τις ανάγκες του στρατού, μετά την ερήμωση της Αιτωλοακαρνανίας.
Τελικά, επικράτησε η γνώμη του Ομέρ. Οι πολιορκούμενοι εξέλαβαν ως θείο δώρο την εξέλιξη αυτή. Άρχισαν ατέρμονες συζητήσεις περί συμβιβασμού, αναμένοντας τη βοήθεια που είχαν ζητήσει από την Πελοπόννησο και τα νησιά. Πράγματι, στα μέσα Νοεμβρίου στολίσκος από 11 πλοία υπό τον Ανδρέα Μιαούλη διέσπασε τον θαλάσσιο αποκλεισμό του Μεσολογγίου. Αποβίβασε 1000 άνδρες υπό τους Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, Ανδρέα Ζαΐμη και Κανέλλο Δεληγιάννη και προμήθευσε με τροφές και πολεμοφόδια τους υπερασπιστές του. Τότε, οι πολιορκούμενοι διαμήνυσαν στους Τούρκους πασάδες, ότι αν θέλουν το Μεσολόγγι να έλθουν να το πάρουν.
Η κατάσταση στο στρατόπεδο των πολιορκητών δεν ήταν καλύτερη από αυτή τον πολιορκουμένων. Τα πολεμοφόδια και τα τρόφιμα άρχισαν να ελαττώνονται και οι προμήθειες νέων κατέστησαν δυσχερείς. Έτσι, οι πασάδες αποφάσισαν έφοδο, αφού είχε χαθεί πολύτιμος χρόνος με τις διαπραγματεύσεις. Η επίθεση προγραμματίστηκε για τη νύχτα της 25η Δεκεμβρίου , με την ελπίδα ότι οι μαχητές θα εγκατέλειπαν τους προμαχώνες και θα πήγαιναν στις εκκλησιές για να γιορτάσουν τα Χριστούγεννα. Όμως, το σχέδιο της επίθεσης είχε διαρρεύσει στους μαχητές του Μεσολογγίου από τον ελληνικής καταγωγής γραμματικό του Ομέρ Βρυώνη, Γιάννη Γούναρη, κι έτσι η φρουρά παρέμεινε στις θέσεις της πανέτοιμη για την επίθεση.
Κατά την έφοδο, οι Οθωμανοί υπέστησαν πανωλεθρία και οι δύο πασάδες αποφάσισαν να λύσουν την πολιορκία στις 31 Δεκεμβρίου 1822, επειδή κυκλοφορούσαν έντονες φήμες ότι έφθανε εναντίον τους ο Οδυσσέας Ανδρούτσος. Κατά τη διάρκεια της επιστροφής τους στην Ήπειρο, νέα δοκιμασία περίμενε τους καταπονημένους Οθωμανούς. Στην προσπάθειά τους να διαβούν τον πλημμυρισμένο Αχελώο, πολλοί στρατιώτες έχασαν τη ζωή τους. Τα υπολείμματα των δυνάμεων του Κιουταχή και του Ομέρ Βρυώνη έφθασαν σε κακή κατάσταση στις 21 Φεβρουαρίου 1823 στο Κραβασσαρά (σημερινή Αμφιλογία) και στη συνέχεια πέρασαν με πλοία στην Πρέβεζα.
Η καταστροφή του οθωμανικού στρατού προκάλεσε την αποτυχία της εκστρατείας των δύο πασάδων κατά της Δυτικής Ελλάδας. Η επιτυχία των Ελλήνων έγινε μεγαλύτερη, καθώς μετά την αναχώρηση των Οθωμανών από το Μεσολόγγι, ενώθηκαν με τους επαναστάτες οι οπλαρχηγοί Ανδρέας Ίσκος και Γεωργάκης Βαλτινός, που είχαν προσχωρήσει στο τουρκικό στρατόπεδο. Ο εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός, με νωπά τα γεγονότα στο μυαλό του, αναφέρεται στην πρώτη πολιορκία του Μεσολογγίου και την καταστροφική διάβαση του Αχελώου από τους Τούρκους στο ποίημα του «Ύμνος εις την Ελευθερίαν», που έγραψε το Μάιο του 1823 (στροφές 88-121)
Η δεύτερη πολιορκία και η έξοδος του Μεσολογγίου.
Τρία χρόνια μετά την αποτυχημένη απόπειρα κατάληψης του Μεσολογγίου από τους Κιουταχή και Ομέρ Βρυώνη, ο Σουλτάνος επανήλθε με νέο σχέδιο. Ανέθεσε και πάλι στον νικητή της Μάχης του Πέτα, Κιουταχή, να καταλάβει την πόλη, συνδυάζοντας αυτή τη φορά την επιχείρηση με την εκστρατεία του Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο. Με μια πανίσχυρη στρατιά 20.000 ανδρών, ο Κιουταχής ξεκίνησε από τα Τρίκαλα στα τέλη Φεβρουαρίου του 1825 και στις 15 Απριλίου 1825 έφθασε προ του Μεσολογγίου.
Αμέσως άρχισε την πολιορκία της πόλεως, η οποία μπορεί να χωρισθεί σε δύο περιόδους: α) 15 Απριλίου έως 12 Δεκεμβρίου 1825 και β) 25 Δεκεμβρίου 1825 έως τις 11 Απριλίου 1826. Χωρίς σημαντική βοήθεια από τους υπόλοιπους Έλληνες, λόγω του εμφυλίου πολέμου, και έχοντας να αντιμετωπίσουν υπέρτερες εχθρικές δυνάμεις, οι 12.000 ψυχές του Μεσολογγίου αντιστάθηκαν καρτερικά επί ένα χρόνο. Την οργάνωση της άμυνας ανέλαβε τριμελής επιτροπή υπό τους Ιωάννη Παπαδιαμαντόπουλο, Δημήτριο Θέμελη και Γεώργιο Καναβό.
Το φρούριο της πόλεως μετά την πρώτη πολιορκία είχε βελτιωθεί, κατόπιν των προσπαθειών του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου, του Βύρωνα και του μηχανικού Μιχαήλ Κοκκίνη. Η τάφρος έγινε βαθύτερη, ο μικρός περίβολος ενισχύθηκε με πύργους και πολύγωνα προτειχίσματα, πάνω στα οποία τοποθετήθηκαν 48 τηλεβόλα και 4 βομβοβόλα. Η νησίδα Βασιλάδι, μεταξύ της λιμνοθάλασσας και της θάλασσας, έγινε ένα είδος προκεχωρημένου οχυρού. Εκεί τοποθετήθηκαν 6 πυροβόλα και συγκεντρώθηκαν 2.000 γυναικόπαιδα για να μην επιβαρύνουν τη φρουρά της πόλης. Εντός του Μεσολογγίου υπήρχαν 10.000 άτομα, εκ των οποίων 4.000 άνδρες, άριστοι πολεμιστές από την Ήπειρο και την Αιτωλοακαρνανία και ακόμη 1.000 άνδρες, δυνάμενοι να φέρουν όπλα.
Κατά την πρώτη φάση της πολιορκίας (15 Απριλίου - 12 Δεκεμβρίου 1825) το Μεσολόγγι πολιορκήθηκε μόνο από τις δυνάμεις του Κιουταχή. Οι επιθέσεις τους συντρίβονταν εύκολα ή δύσκολα από τους υπερασπιστές της πόλης. Εξάλλου, ο από θαλάσσης αποκλεισμός δεν ήταν ισχυρός και επανειλημμένως διασπάσθηκε από τον στόλο του Μιαούλη, ο οποίος ενίσχυε με πολεμοφόδια και τρόφιμα τους πολιορκούμενους. Στις 24 Ιουλίου , 1000 ρουμελιώτες πολεμιστές υπό τον Γεώργιο Καραϊσκάκη ανάγκασαν τον Κιουταχή να αποσύρει τις δυνάμεις του στις υπώρειες του όρους Ζυγός, χαλαρώνοντας την πολιορκία του Μεσολογγίου. Αλλά και ο τουρκικός στόλος, παρενοχλούμενος από τον ελληνικό, αναγκάσθηκε να ζητήσει καταφύγιο στην αγγλοκρατούμενη Κεφαλληνία.
Στις 5 Αυγούστου ο Κίτσος Τζαβέλλας, επικεφαλής δυνάμεως Σουλιωτών πολεμιστών, εισήλθε στην πόλη, αναπτερώνοντας το ηθικό των πολιορκουμένων. Όμως, στις αρχές Νοεμβρίου, ο κοινός στόλος Τούρκων και Αιγυπτίων αποβίβασε 8.000 αιγύπτιους στρατιώτες κι ένα μήνα αργότερα κατέφθασε στην περιοχή ο Ιμπραήμ που είχε σχεδόν καταστείλει την Επανάσταση στην Πελοπόννησο. Τούρκοι, Τουρκαλβανοί και Αιγύπτιοι αριθμούσαν 25.000 άνδρες, με σύγχρονο πυροβολικό, που διοικούσαν γάλλοι αξιωματικοί. Οι Έλληνες είχαν να αντιπαρατάξουν 4.000 μαχητές.
Στις 25 Δεκεμβρίου 1825 άρχισε η δεύτερη φάση της πολιορκίας του Μεσολογγίου. Όπως και στην πρώτη πολιορκία, πάλι υπήρξε διάσταση απόψεων μεταξύ των δύο πασάδων. Ο αιγύπτιος Ιμπραήμ επεχείρησε με τις δικές του δυνάμεις να καταλάβει το Μεσολόγγι στις 16 Ιανουαρίου 1826. Απέτυχε, όμως, και αναγκάσθηκε να συμπράξει μετά του Κιουταχή. Οι δύο στρατοί κατέστησαν ασφυκτική την πολιορκία με ανηλεή κανονιοβολισμό του Μεσολογγίου και με την κατάληψη των στρατηγικής σημασίας νησίδων Βασιλάδι (25 Φεβρουαρίου) και Κλείσοβας (25 Μαρτίου ). Μετά την πτώση των δύο νησίδων, η θέση των πολιορκουμένων κατέστη δεινή, μετά και την αποτυχία του Μιαούλη να διασπάσει τον ναυτικό αποκλεισμό.
Η κατάσταση πλέον μέσα στην πόλη είχε φθάσει σε οριακό σημείο. Τρόφιμα δεν υπήρχαν και οι πολιορκούμενοι (γυναίκες, παιδιά, τραυματίες, γέροντες και μαχητές) σιτίζονταν με φύκια, δέρματα, ποντίκια και γάτες! Υπό τις συνθήκες αυτές, που καθιστούσαν αδύνατη την αποτελεσματική υπεράσπιση της πόλης, αποφασίστηκε σε συμβούλιο οπλαρχηγών και προκρίτων στις 6 Απριλίου η έξοδος και ορίστηκε γι' αυτή, η νύχτα του Σαββάτου του Λαζάρου προς Κυριακή των Βαΐων 10 Απριλίου. Τα μεσάνυχτα, σύμφωνα με το σχέδιο, χωρίστηκαν σε τρεις ομάδες, υπό τους Δημήτριο Μακρή, Νότη Μπότσαρη και Κίτσο Τζαβέλα, με την ελπίδα να διασπάσουν τις εχθρικές γραμμές, επωφελούμενοι από τον αιφνιδιασμό των πολιορκητών. Νωρίτερα είχαν σκοτώσει τους τούρκους αιχμαλώτους, ενώ στην πόλη παρέμειναν τραυματίες και γέροι. Όμως, το σχέδιο της εξόδου, είτε προδόθηκε, είτε δεν εφαρμόστηκε σωστά κι έτσι οι δυνάμεις του Ιμπραήμ κατέσφαξαν με τα γιαταγάνια τούς μαχητές της ελευθερίας. Στο μεταξύ, μέσα στο Μεσολόγγι είχαν αρχίσει οι σφαγές από τους Τουρκοαιγύπτιους, που είχαν εισβάλει από άλλο σημείο της πόλης. Σε πολλά σημεία σημειώθηκαν δραματικές σκηνές: ο δημογέροντας Χρήστος Καψάλης, όταν κυκλώθηκε από τους εισβολείς στο σπίτι του, όπου είχαν συγκεντρωθεί τραυματίες, γέροντες και γυναικόπαιδα, έβαλε φωτιά στην πυριτιδαποθήκη, ενώ ο μητροπολίτης Ρωγών Ιωσήφ ανατίναξε τον Ανεμόμυλο, στην τελευταία πράξη αντίστασης, όταν κυκλώθηκε από τους εχθρούς. Το πρωί της 10ης Απριλίου , ανήμερα των Βαΐων, η οθωμανική ημισέληνος κυμάτιζε στα χαλάσματα του Μεσολογγίου.
Οι πληροφορίες για τις απώλειες των Ελλήνων κατά την πολιορκία και την έξοδο είναι αντιφατικές. Πιθανότερο φαίνεται ότι από τους 3.000 που πήραν μέρος στην έξοδο, οι 1.700 έπεσαν ηρωικά μαχόμενοι. Ανάμεσα στους νεκρούς, ο Ιωάννης Παπαδιαμαντόπουλος, ο Μιχαήλ Κοκκίνης, ο Αθανάσιος Ραζηκότσικας, ο Νικόλαος Στορνάρης, ο γερμανός εκδότης της εφημερίδας «Ελληνικά Χρονικά» Ιάκωβος Μάγιερ και άλλοι γερμανοί φιλέλληνες. Γύρω στα 6.000 γυναικόπαιδα οδηγήθηκαν για να πουληθούν στη Μεθώνη και στα σκλαβοπάζαρα της Κωνσταντινούπολης και της Αλεξάνδρειας. Οι απώλειες για τους τουρκοαιγύπτιους εισβολής ανήλθαν σε 5.000 άνδρες.
Η Επανάσταση μετά την πτώση του Μεσολογγίου είχε σχεδόν κατασταλεί. Η φλόγα της, όμως, παρέμεινε άσβεστη, καθώς η ήττα μετατράπηκε σε νίκη. Ένα νέο κύμα φιλελληνισμού αναδύθηκε μετά την αμαύρωση του Αγώνα, εξαιτίας του εμφύλιου σπαραγμού. Αυτό με τη σειρά του επηρέασε εμμέσως την ευρωπαϊκή διπλωματία για τα εθνικά δίκαια των Ελλήνων. Πολλά έργα, ζωγραφικά, λογοτεχνικά και άλλα, απαθανάτισαν τη θυσία των Μεσολογγιτών. Ο εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός έγραψε την ημιτελή ποιητική του σύνθεση «Ελεύθεροι Πολιορκημένοι», με τους γνωστούς στίχους από το Σχεδίασμα Β':
Άκρα του τάφου σιωπή στον κάμπο βασιλεύει
Λαλεί πουλί, παίρνει σπυρί, κι η μάνα το ζηλεύει.
Τα μάτια η πείνα εμαύρισε' στα μάτια η μάνα μνέει'
Στέκει ο Σουλιώτης ο καλός παράμερα και κλαίει:
«Έρμο τουφέκι σκοτεινό, τι σ΄έχω γω στο χέρι;
Οπού συ μου ΄γινες βαρύ κι ο Αγαρηνός το ξέρει»
Αμέσως μετά την κατάληψη του Μεσολογγίου, ο Κιουταχής με τον στρατό του κατευθύνθηκε προς την Ανατολική Στερεά Ελλάδα, με αντικειμενικό σκοπό την κατάληψη της Αττικής. Ο Ιμπραήμ επανήλθε στην Πελοπόννησο για να εξαλείψει και τις τελευταίες εστίες αντίστασης σε Μάνη και Αργολίδα.
Το Μεσολόγγι απελευθερώθηκε στις 11 Μαΐου 1829. Το 1937 αναγνωρίστηκε ως «Ιερά Πόλις» και η Κυριακή των Βαΐων ορίστηκε ως επέτειος της εξόδου
ΕΠΙΚΑΙΡΑ ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ
«Το αξίωμα δεν τιμά τον άνθρωπο, αλλά ο άνθρωπος το αξίωμα.»
ΚΙΝΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗ ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΓΚΙΩΝΑΣ!
ΑΣΥΔΟΤΗ Η ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΝ ΜΠΡΑΒΩΝ!
Βγάλτε Τις Κουκούλες Των Τρομοκρατών Εμπρηστών!
Ένα συγκλονιστικό γεγονός ξύπνησε τα ξημερώματα της 30ης Μάρτη τους λιγοστούς κατοίκους της Καλοσκοπής Γραβιάς Φωκίδας, που είναι χτισμένη στις πλαγιές της Γκιώνας.
Θρασύδειλοι εμπρηστές, κρυμμένοι στο σκοτάδι, έβαλαν για δεύτερη φορά φωτιά στο σπίτι του μέλους της Κίνησης για τη Σωτηρία της Γκιώνας Στέφανου Κόλλια, για να ολοκληρώσουν την καταστροφή του πρώτου εμπρησμού.
Ο Στέφανος είναι ένας από τους ελάχιστους νέους, που απαρνήθηκαν την Αθήνα και γύρισαν στην περιφέρεια, όπου έγινε μόνιμος κάτοικος Καλοσκοπής. Οι φλόγες τύλιξαν γρήγορα το σπίτι και λίγες ώρες ήταν αρκετές για να καταστραφεί ολοσχερώς. Η καταστροφή, που ξεκίνησε σήμερα τα χαράματα, έγινε αντιληπτή τυχαία από κάτοικο της περιοχής, που εκείνη της ώρα είχε βγει από το σπίτι του. Έντρομος ενημέρωσε την πυροσβεστική, ξύπνησε και κινητοποίησε αμέσως τους περίοικους, ενώ γρήγορα όλο το χωριό έσπευσε επί τόπου για να βοηθήσει στο σβήσιμο της πυρκαγιάς. Έτσι, αποτράπηκε τουλάχιστον η επέκταση στα γύρω σπίτια, κάποια εκ των οποίων είχαν στην αυλή δεξαμενές πετρελαίου και γκαζιού και αποσοβήθηκε ένα άλλο ολοκαύτωμα της ηρωικής «Κουκουβίστας», σαν αυτό που είχαν κάνει οι φασίστες κατακτητές το 1944. Ευτυχώς, κανείς δεν ήταν μέσα στο σπίτι, καθώς ο Στέφανος έλειπε για λόγους υγείας στην Αθήνα. Όπως φαίνεται όμως ο αγώνας του για την σωτηρία της Γκιώνας, από την αλόγιστη εκμετάλλευση των μεταλλείων, ήταν πολύ σημαντικός για να θελήσουν κάποιοι να τον εκφοβίσουν για να του κλείσουν το στόμα. Η Πυροσβεστική και η αστυνομία, που ειδοποιήθηκαν, έφτασαν όταν ήταν πια αργά, γιατί τα οχήματα ξεκίνησαν από την Άμφισσα και το Πολύδροσο. Η Αστυνομία διενεργούσε και διενεργεί έρευνα για την ταυτότητα των δραστών, οι έρευνες όμως αυτές δεν πλησίασαν κανέναν από τους φυσικούς τρομοκράτες, που αποθρασύνθηκαν και ξαναχτύπησαν ολοκληρώνοντας την καταστροφή. Όμως για μας είναι γνωστοί... Τουλάχιστον οι ηθικοί αυτουργοί. Δεν είναι τυχαίο, που οι τρομοκράτες θρασύδειλοι εμπρηστές «χτύπησαν» μετά από συγκεντρώσεις των κατοίκων της περιοχής ενάντια στην ασυδοσία των μεταλλείων. Δεν είναι τυχαίο, που πριν μερικές μέρες η «Κίνηση για τη σωτηρία της Γκιώνας» κατέθεσε ένσταση κατά της Μελέτης Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων της εταιρείας «ΕΛΜΙΝ Α.Ε.» συμφερόντων Βαρδινογιάννη. Αποκορύφωμα η «αυθόρμητη» κινητοποίηση δεκάδων εργαζομένων της εταιρείας S&B και υπεργολάβων, στα πλαίσια της συγκέντρωσης στον Αποστολιά Φωκίδας στις 14 Δεκέμβρη 2008, με πληρωμένα τα έξοδα μετακίνησης για αρκετούς. Στοχοποιούν τους υπερασπιστές της Γκιώνας, για να μπορέσουν άνετα να ρίξουν τα βάρη της κρίσης στους εργαζόμενους και στο περιβάλλον. Φυσικοί αυτουργοί είναι εκείνοι οι θρασύδειλοι τρομοκράτες, που πιστεύουν ότι οι αγώνες σταματούν με μια πυρκαγιά, πως πάνω από τα συντρίμμια των πατρογονικών εστιών τα στόματα σφραγίζουν και δεν είναι η οργή αυτή που δυναμώνει την πάλη. Όμως οι κάτοικοι της Καλοσκοπής και των χωριών της Γκιώνας έχουν διαφορετική άποψη. Μια βουβή οργή έχει ήδη ξεσπάσει, που θα γίνει αγανάκτηση και αγώνας. Ήδη πολλοί προτρέπουν την «Κίνηση για τη σωτηρία της Γκιώνας» να οργανώσει πορεία διαμαρτυρίας. Γι’ αυτούς τους λόγους συνεδριάζει απόψε η συντονιστική επιτροπή των χωριών.
Γκιώνα, 30 Μαρτίου 2009
Η Κίνηση για τη Σωτηρία της Γκιώνας.
Συγκέντρωση στην Καλοσκοπή ενάντια στην τρομοκρατία!
Ειρηνική συγκέντρωση διαμαρτυρίας ενάντια στην τρομοκρατία των κερδοσκόπων, που καταστρέφουν το φυσικό πλούτο της Γκιώνας, πραγματοποίησαν στις 5/4/09 στην πλατεία της Καλοσκοπής Γραβιάς (Φωκίδα) εκατοντάδες αγανακτισμένοι κάτοικοι των χωριών της Γκιώνας και της ευρύτερης περιοχής.
Εξάλλου, η κινητοποίηση είχε και χαρακτήρα συμπαράστασης στον ενεργό υπερασπιστή του περιβάλλοντος Στέφανο Κόλλια, που θρασύδειλοι του κατέστρεψαν ολοσχερώς το σπίτι με εμπρησμό.
Οι συγκεντρωμένοι στην συνέχεια πραγματοποίησαν πορεία από την πλατεία στο σπίτι του θύματος των τρομοκρατών φωνάζοντας συνθήματα.
Επίσης, συνέταξαν και εξέδωσαν ψήφισμα το οποίο έχει ως εξής:
Εξάλλου, η κινητοποίηση είχε και χαρακτήρα συμπαράστασης στον ενεργό υπερασπιστή του περιβάλλοντος Στέφανο Κόλλια, που θρασύδειλοι του κατέστρεψαν ολοσχερώς το σπίτι με εμπρησμό.
Οι συγκεντρωμένοι στην συνέχεια πραγματοποίησαν πορεία από την πλατεία στο σπίτι του θύματος των τρομοκρατών φωνάζοντας συνθήματα.
Επίσης, συνέταξαν και εξέδωσαν ψήφισμα το οποίο έχει ως εξής:
ΨΗΦΙΣΜΑ
Των Συγκεντρωμένων στην Καλοσκοπή στις 5 Απριλίου 2009
Καταγγέλλουμε την τρομοκρατική εμπρηστική επίθεση στο σπίτι του Στέφανου Κόλλια, μέλους της Κίνησης για την Σωτηρία της Γκιώνας, στην Καλοσκοπή Φωκίδας, ξημερώματα Δευτέρας 30 Μαρτίου.
Η επίθεση αυτή δεύτερη μέσα σε διάστημα τριών μηνών, προκάλεσε την ολοκληρωτική καταστροφή του σπιτιού, ξυπνώντας μνήμες του ολοκαυτώματος του χωριού από τους φασίστες κατακτητές.
Δεν είναι τυχαίο που οι τρομοκράτες θρασύδειλοι εμπρηστές «χτύπησαν»
· Την πρώτη φορά στις 26/12/08, λίγες μέρες μετά από συγκέντρωση που διοργάνωσε η Κίνηση στον Αποστολιά στις 14/12, με μαζική συμμετοχή κατοίκων των χωριών, στην οποία εμφανίστηκαν «αυθόρμητα» ένστολοι εργαζόμενοι της εταιρίας S&B με πρόθεση να την διαλύσουν
· Τη δεύτερη φορά στις 30/3, λίγες μέρες μετά την κατάθεση ένστασης κατά της μελέτης περιβαλλοντικών επιπτώσεων της εταιρίας ΕΛΜΙΝ από την Κίνηση και άλλους φορείς της περιοχής
Είναι φανερό ότι κάποιοι ενοχλήθηκαν από τη δημιουργία της Κίνησης, γιατί αυτή συσπείρωσε τους κατοίκους της περιοχής και εξέφρασε την οργή και αγανάκτηση για την καταστροφή που συντελείται εδώ και χρόνια στην περιοχή από την ασύδοτη και ανεξέλεγκτη δραστηριότητα των μεταλλευτικών εταιριών. Μια δραστηριότητα που προκαλεί εξάντληση των υδάτινων πόρων, ρύπανση νερών και εδαφών, καταστροφή των δασών, της χλωρίδας και πανίδας (εξορύξεις πραγματοποιούνται και μέσα σε περιοχές NATURA), και κατά συνέπεια υποβάθμιση της ζωής, καταστροφή παραδοσιακών δραστηριοτήτων (γεωργία, κτηνοτροφία, υλοτομία), εμπόδια σε κάθε προσπάθεια διαφορετικού τύπου ανάπτυξης.
Όλα αυτά βέβαια με τη συναίνεση των αρμοδίων αρχών (υπουργείων και τοπικών αρχών) και κάτω από την ομπρέλα μιας απαρχαιωμένης νομοθεσίας χουντικής έμπνευσης (Μεταλλευτικός Κώδικας) η οποία ταυτίζει το δημόσιο συμφέρον με τα συμφέροντα των εταιριών. Έτσι χρόνια τώρα στην περιοχή έχει επιβληθεί ένα μονοδιάσταστο μοντέλο «ανάπτυξης» που απαξιώνει κάθε άλλη παραγωγική δραστηριότητα, που θα μπορούσε να δώσει ζωή στα χωριά, με σοβαρό ενδεχόμενο αν κάποια στιγμή η οικονομικές συγκυρίες το επιβάλλουν (πτώση τιμών βωξίτη) να μετατραπεί η περιοχή σε ένα νέο Μαντούδι.
Δυστυχώς οι τρομοκράτες εμπρηστές δεν κρύβονται μόνο στο σκοτάδι της νύχτας, αλλά καλύπτονται και από το σκοτάδι της απουσίας ερευνών από την πλευρά των αρμοδίων αρχών και κυρίως από το σκοτάδι του γενικότερου κλίματος εκφασισμού της κοινωνικοπολιτικής ζωής που έχει στόχο την κατάπνιξη κάθε φωνής που αντιστέκεται και διεκδικεί
Απευθυνόμενοι στους εμπνευστές και δράστες της αποτρόπαιας αυτής πράξης δηλώνουμε απερίφραστα πως αυτή τη φορά κατάφεραν να πετύχουν πολύ περισσότερα από την καταστροφή ενός σπιτιού
· Να μας πεισμώσουν και να μας συσπειρώσουν περισσότερο
· Να διευρυνθεί το κίνημα αλληλεγγύης και συμπαράστασης
· Να μαζικοποιηθεί ο αγώνας μας
Καλούμε:
θεσμικούς φορείς και συλλογικότητες να καταδικάσουν αποφασιστικά τέτοιες ενέργειες
Απαιτούμε:
· Να αποκαλυφθούν και να τιμωρηθούν οι φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί του εμπρησμού
· Να υπάρξει πλήρης αποζημίωση για την αποκατάσταση των ζημιών
· Να ασχοληθούν επιτέλους οι αρμόδιοι φορείς με το πρόβλημα της καταστροφής της Γκιώνας
Η επίθεση αυτή δεύτερη μέσα σε διάστημα τριών μηνών, προκάλεσε την ολοκληρωτική καταστροφή του σπιτιού, ξυπνώντας μνήμες του ολοκαυτώματος του χωριού από τους φασίστες κατακτητές.
Δεν είναι τυχαίο που οι τρομοκράτες θρασύδειλοι εμπρηστές «χτύπησαν»
· Την πρώτη φορά στις 26/12/08, λίγες μέρες μετά από συγκέντρωση που διοργάνωσε η Κίνηση στον Αποστολιά στις 14/12, με μαζική συμμετοχή κατοίκων των χωριών, στην οποία εμφανίστηκαν «αυθόρμητα» ένστολοι εργαζόμενοι της εταιρίας S&B με πρόθεση να την διαλύσουν
· Τη δεύτερη φορά στις 30/3, λίγες μέρες μετά την κατάθεση ένστασης κατά της μελέτης περιβαλλοντικών επιπτώσεων της εταιρίας ΕΛΜΙΝ από την Κίνηση και άλλους φορείς της περιοχής
Είναι φανερό ότι κάποιοι ενοχλήθηκαν από τη δημιουργία της Κίνησης, γιατί αυτή συσπείρωσε τους κατοίκους της περιοχής και εξέφρασε την οργή και αγανάκτηση για την καταστροφή που συντελείται εδώ και χρόνια στην περιοχή από την ασύδοτη και ανεξέλεγκτη δραστηριότητα των μεταλλευτικών εταιριών. Μια δραστηριότητα που προκαλεί εξάντληση των υδάτινων πόρων, ρύπανση νερών και εδαφών, καταστροφή των δασών, της χλωρίδας και πανίδας (εξορύξεις πραγματοποιούνται και μέσα σε περιοχές NATURA), και κατά συνέπεια υποβάθμιση της ζωής, καταστροφή παραδοσιακών δραστηριοτήτων (γεωργία, κτηνοτροφία, υλοτομία), εμπόδια σε κάθε προσπάθεια διαφορετικού τύπου ανάπτυξης.
Όλα αυτά βέβαια με τη συναίνεση των αρμοδίων αρχών (υπουργείων και τοπικών αρχών) και κάτω από την ομπρέλα μιας απαρχαιωμένης νομοθεσίας χουντικής έμπνευσης (Μεταλλευτικός Κώδικας) η οποία ταυτίζει το δημόσιο συμφέρον με τα συμφέροντα των εταιριών. Έτσι χρόνια τώρα στην περιοχή έχει επιβληθεί ένα μονοδιάσταστο μοντέλο «ανάπτυξης» που απαξιώνει κάθε άλλη παραγωγική δραστηριότητα, που θα μπορούσε να δώσει ζωή στα χωριά, με σοβαρό ενδεχόμενο αν κάποια στιγμή η οικονομικές συγκυρίες το επιβάλλουν (πτώση τιμών βωξίτη) να μετατραπεί η περιοχή σε ένα νέο Μαντούδι.
Δυστυχώς οι τρομοκράτες εμπρηστές δεν κρύβονται μόνο στο σκοτάδι της νύχτας, αλλά καλύπτονται και από το σκοτάδι της απουσίας ερευνών από την πλευρά των αρμοδίων αρχών και κυρίως από το σκοτάδι του γενικότερου κλίματος εκφασισμού της κοινωνικοπολιτικής ζωής που έχει στόχο την κατάπνιξη κάθε φωνής που αντιστέκεται και διεκδικεί
Απευθυνόμενοι στους εμπνευστές και δράστες της αποτρόπαιας αυτής πράξης δηλώνουμε απερίφραστα πως αυτή τη φορά κατάφεραν να πετύχουν πολύ περισσότερα από την καταστροφή ενός σπιτιού
· Να μας πεισμώσουν και να μας συσπειρώσουν περισσότερο
· Να διευρυνθεί το κίνημα αλληλεγγύης και συμπαράστασης
· Να μαζικοποιηθεί ο αγώνας μας
Καλούμε:
θεσμικούς φορείς και συλλογικότητες να καταδικάσουν αποφασιστικά τέτοιες ενέργειες
Απαιτούμε:
· Να αποκαλυφθούν και να τιμωρηθούν οι φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί του εμπρησμού
· Να υπάρξει πλήρης αποζημίωση για την αποκατάσταση των ζημιών
· Να ασχοληθούν επιτέλους οι αρμόδιοι φορείς με το πρόβλημα της καταστροφής της Γκιώνας
Από Τον Εμπρησμό Κρατάμε Τη Φωτιά,
Να Φωτίζει Τους Αγώνες Μας!
Τους Χαρίζουμε Τις Στάχτες Της Βάρβαρης
& Απάνθρωπης Ενέργειας!
Να Φωτίζει Τους Αγώνες Μας!
Τους Χαρίζουμε Τις Στάχτες Της Βάρβαρης
& Απάνθρωπης Ενέργειας!
Η Αλληλεγγύη & Ο Αγώνας Είναι Τα «Όπλα» Μας!
Η ΚΙΝΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗ ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΓΚΙΩΝΑΣ.
Το παρόν ψήφισμα προσυπέγραψαν και οι πιό κάτω:
ΦΟΡΕΙΣ – ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΕΣ (αλφαβητικά)
Αθηναϊκός ορειβατικός σύλλογος
Δίκτυο για τη διάσωση του Κορινθιακού
Δίκτυο για τη σωτηρία Ασωπού – Ευβοϊκού
Ελληνικό κέντρο περίθαλψης άγριων ζώων – τμήμα Πελοποννήσου
Επιτροπή για τη διάσωση του Ελαιώνα
Κωστής Γιωργάκης, Ομοσπονδία ΣΕΤΕΕ
Οικολογική κίνηση Αντίκυρας «η Άρτεμις»
Όμιλος φίλων του δάσους Ν. Φθιώτιδας
Ομοσπονδία Οικολογικών Οργανώσεων Κορινθιακού «Η ΑΛΚΥΩΝ»
Ορειβατικός σύλλογος Άμφισσας
Παναιτωλοακαρνανικό μέτωπο για το περιβάλλον
Παναττικό δίκτυο κινημάτων πόλης
Πανελλήνια Ένωση Καταναλωτών «ΒΙΟΖΩ»
Παρατηρητήριο μεταλλευτικών δραστηριοτήτων – Χαλκιδική
Παρμενόπουλος Βαγγέλης, ΤΕΕ Αν. Στερεάς
Πολίτες Φωκίδας
Πολιτιστικός σύλλογος Αποστολιά
Πολιτιστικός σύλλογος Καστελλίων
Πρωτοβουλία Ν. Κορινθίας για τη σωτηρία του Κορινθιακού
Σύλλογος γυναικών Πανόρμου
Σύλλογος ερασιτεχνών αλιέων
Σύλλογος εργαζομένων Ινστιτούτου Τεχνολογίας Υπολογιστών Πάτρας
Συμπαράταξη Βοιωτών για το περιβάλλον
ΜΕΣΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ
· Εφημερίδα «Δρυάς»
· Περιοδικό «Γαλέρα»
· Περιοδικό «οικολογείν»
· Ραδιοφωνικός σταθμός «το κόκκινο»
ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΤΑΞΕΙΣ
· Δημοτική κίνηση «Ανοιχτή πόλη»
· Οικολόγοι Πράσινοι
· Πολιτική κίνηση «η αξιοπρέπεια»
· ΣΥΡΙΖΑ:
Τσούκαλης – βουλευτής
Θεματική περιβάλλοντος
Νομαρχιακή Επιτροπή Κορινθίας
Νομαρχιακή Επιτροπή Φθιώτιδας
Νομαρχιακή Επιτροπή Φωκίδας
11/4/09
ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΠΟΛΙΟΡΚΗΜΕΝΟΙ (Δ. ΣΟΛΩΜΟΣ)
ΣΧΕΔΙΑΣΜΑ Α'
1
Τότες εταραχτήκανε τα σωθικά μου, και έλεγα πως ήρθε ώρα να ξεψυχήσω' κ' ευρέθηκα σε σκοτεινό τόπο και βροντερό, που εσκιρτούσε σαν κλωνί στάρι 'ς το μύλο που αλέθει ογλήγορα, ωσάν το χόχλο 'ς το νερό που αναβράζει' ετότες εκατάλαβα πως εκείνο ήτανε το Μεσολόγγι' αλλά δεν έβλεπα μήτε το κάστρο, μήτε το στρατόπεδο, μήτε τη λίμνη, μήτε τη θάλασσα, μήτε τη γη που επάτουνα, μήτε τον ουρανό' εκατασκέπαζε όλα τα πάντα μαυρίλα και πίσσα, γιομάτη λάμψι, βροντή, και αστροπελέκι' και ύψωσα τα χέρια μου και τα μάτια μου να κάνω δέηση, και ιδού μες' 'ς την καπνίλα μία μεγάλη γυναίκα με φόρεμα μαύρο σαν του λαγού το αίμα, όπου η σπίθα έγγιζε κ' εσβενότουνε' και με φωνή, που μου εφαίνονταν πως νικάει την ταραχή του πολέμου, άρχισε.
Το χάραμα επήρα
Του Ήλιου το δρόμο,
Κρεμώντας τη λύρα
Τη δίκαιη 'ς τον ώμο,
Κι' απ' όπου χαράζει
Ως όπου βυθά,
Τα μάτια μου δεν είδαν τόπον ενδοξότερον από τούτο το αλωνάκι.
2.
Παράμερα στέκει
Ο άντρας και κλαίει'
Αργά το τουφέκι
Σηκώνει, και λέει'
"Σε τούτο το χέρι
Τι κάνεις εσύ;
Ο εχθρός μου το ξέρει
Πως μου είσαι βαρύ."
Της μάνας ω λαύρα!
Τα τέκνα τριγύρου
Φθαρμένα και μαύρα,
Σαν ίσκιους ονείρου'
Λαλεί το πουλάκι
στου πόνου τη γη,
Και βρίσκει σπυράκι,
Και μάνα φθονεί.
3.
Γροικούν να ταράζη
Του εχθρού τον αέρα
Μιαν άλλη, που μοιάζει
Τ' αντίλαλου πέρα'
Και ξάφνου πετειέται
Με τρόμου λαλιά'
Πολύ ώρα γροικειέται
Κι' ο κόσμος βροντά.
4.
Αμέριμνον όντας
Τ' Αράπη το στόμα
Σφυρίζει, περνώντας
στου Μάρκου το χώμα
Διαβαίνει, κι' αγάλι
Ξαπλώνετ' εκεί,
Που εβγήκ' η μεγάλη
Του Μπάϋρον ψυχή.
5.
Προβαίνει και κράζει
Τα έθνη σκιασμένα.
6.
Και ω πείνα και φρίκη!
Δε σκούζει σκυλί!
7.
Και η μέρα προβαίνει,
Τα νέφια συντρίβει
Να, η νύχτα που βγαίνει,
Κι αστέρι δεν κρύβει.
1
Τότες εταραχτήκανε τα σωθικά μου, και έλεγα πως ήρθε ώρα να ξεψυχήσω' κ' ευρέθηκα σε σκοτεινό τόπο και βροντερό, που εσκιρτούσε σαν κλωνί στάρι 'ς το μύλο που αλέθει ογλήγορα, ωσάν το χόχλο 'ς το νερό που αναβράζει' ετότες εκατάλαβα πως εκείνο ήτανε το Μεσολόγγι' αλλά δεν έβλεπα μήτε το κάστρο, μήτε το στρατόπεδο, μήτε τη λίμνη, μήτε τη θάλασσα, μήτε τη γη που επάτουνα, μήτε τον ουρανό' εκατασκέπαζε όλα τα πάντα μαυρίλα και πίσσα, γιομάτη λάμψι, βροντή, και αστροπελέκι' και ύψωσα τα χέρια μου και τα μάτια μου να κάνω δέηση, και ιδού μες' 'ς την καπνίλα μία μεγάλη γυναίκα με φόρεμα μαύρο σαν του λαγού το αίμα, όπου η σπίθα έγγιζε κ' εσβενότουνε' και με φωνή, που μου εφαίνονταν πως νικάει την ταραχή του πολέμου, άρχισε.
Το χάραμα επήρα
Του Ήλιου το δρόμο,
Κρεμώντας τη λύρα
Τη δίκαιη 'ς τον ώμο,
Κι' απ' όπου χαράζει
Ως όπου βυθά,
Τα μάτια μου δεν είδαν τόπον ενδοξότερον από τούτο το αλωνάκι.
2.
Παράμερα στέκει
Ο άντρας και κλαίει'
Αργά το τουφέκι
Σηκώνει, και λέει'
"Σε τούτο το χέρι
Τι κάνεις εσύ;
Ο εχθρός μου το ξέρει
Πως μου είσαι βαρύ."
Της μάνας ω λαύρα!
Τα τέκνα τριγύρου
Φθαρμένα και μαύρα,
Σαν ίσκιους ονείρου'
Λαλεί το πουλάκι
στου πόνου τη γη,
Και βρίσκει σπυράκι,
Και μάνα φθονεί.
3.
Γροικούν να ταράζη
Του εχθρού τον αέρα
Μιαν άλλη, που μοιάζει
Τ' αντίλαλου πέρα'
Και ξάφνου πετειέται
Με τρόμου λαλιά'
Πολύ ώρα γροικειέται
Κι' ο κόσμος βροντά.
4.
Αμέριμνον όντας
Τ' Αράπη το στόμα
Σφυρίζει, περνώντας
στου Μάρκου το χώμα
Διαβαίνει, κι' αγάλι
Ξαπλώνετ' εκεί,
Που εβγήκ' η μεγάλη
Του Μπάϋρον ψυχή.
5.
Προβαίνει και κράζει
Τα έθνη σκιασμένα.
6.
Και ω πείνα και φρίκη!
Δε σκούζει σκυλί!
7.
Και η μέρα προβαίνει,
Τα νέφια συντρίβει
Να, η νύχτα που βγαίνει,
Κι αστέρι δεν κρύβει.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
