Η Ελλάδα στον δρόμο της Βαϊμάρης!

Η Ελλάδα υφίσταται μια οικονομική συρρίκνωση του μεγέθους που υπέστησαν οι ΗΠΑ και η Γερμανία κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης, γεγονός που αποτυπώνει την κλίμακα της δυσκολίας που αντιμετωπίζει στην προσπάθεια να επανακτήσει ανταγωνιστικότητα μέσω της ύφεσης, αναφέρει δημοσίευμα του πρακτορείου οικονομικών ειδήσεων Bloomberg.

Η ελληνική οικονομία συρρικνώθηκε κατά 18,4% τα τελευταία 4 χρόνια, αναφέρει το δημοσίευμα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) προβλέπει ότι θα συρρικνωθεί επιπλέον 4% το 2013, καθώς χώρα πασχίζει να μειώσει το χρέος της στο πλαίσιο των προγραμμάτων διάσωσης. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη σωρευτική απώλεια εθνικού προϊόντος σε μία αναπτυγμένη οικονομία για τουλάχιστον τρεις δεκαετίες, συνεχίζει το πρακτορείο, με μικρή διαφορά από την πτώση κατά 27% του ΑΕΠ της αμερικανικής οικονομίας μεταξύ του 1929 και του 1933, όπως αναφέρει το Γραφείο Οικονομικής Ανάλυσης στην Ουάσιγκτον.

Η γερμανική οικονομία συρρικνώθηκε κατά περίπου 34% από το 1929 έως το 1933 που ο Χίτλερ έγινε καγκελάριος της χώρας, σύμφωνα με στοιχεία από την Ομοσπονδιακή Στατιστική Υπηρεσία του Βισμπάντεν. Η ανάκαμψη στη Γερμανία άρχισε το 1934, αλλά το εθνικό προϊόν επέστρεψε το 1937 στα επίπεδα του 1929.

Όμως όλο και πιο πολύ η Ελλάδα θυμίζει την ιστορία της Γερμανίας.

Οι περικοπές μισθών και συντάξεων έχουν αυξήσει τις κοινωνικές εντάσεις στην Αθήνα και σε άλλες ελληνικές πόλεις. Και καθώς η πολιτική της Λιτότητας βαθαίνει την Ύφεση και οξύνει τις Κοινωνικές Αντιθέσεις, ένα ρατσιστικό κόμμα- τα μέλη του οποίου χαιρετούν ναζιστικά-κέρδισε 18 έδρες στο Κοινοβούλιο στις τελευταίες εκλογές. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι η "Χρυσή Αυγή" είναι το τρίτο πιο δημοφιλές κόμμα στην Ελλάδα, και πως υποστηρίζεται από περίπου το 14 τοις εκατό του εκλογικού σώματος. 

"Η εμπειρία της δεκαετίας του 1930 δείχνει ότι πρέπει να τονωθεί η οικονομία", τονίζει ο Βασίλης Μοναστηριώτης, λέκτορας στην πολιτική οικονομία στο London School of Economics. "Η άνοδος της ακροδεξιάς στην Ελλάδα δεν είναι όμως κάτι εφήμερο που θα ξεφουσκώσει όταν η κρίση τελειώσει. Και αυτό που είναι πολύ πιο επικίνδυνο, είναι η άνοδος ακροδεξιάς να οδηγήσει τις Ελληνικές σχέσεις με τις γειτονικές χώρες, όπως με την Τουρκία, την Μακεδονία ή την Αλβανία, ας πούμε, σε επιδείνωση και σε κρίση." 

Η Ελλάδα προσχώρησε στη ζώνη του ευρώ το 2001, όταν το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν σε σταθερές τιμές ήταν περίπου 165 δισ. ευρώ, σύμφωνα με τα στοιχεία του ΔΝΤ. Οι Έλληνες θα μπορούσαν να δανείζονται για 10 χρόνια με απόδοση της τάξης του 5 τοις εκατό κατά μέσο όρο. Το ΑΕΠ έφθασε σε 209,7 δισεκατομμύρια ευρώ το 2007. Θα κατρακυλήσει φέτος σε 171,2 δισεκατομμύρια €, περίπου στο ίδιο επίπεδο που επιτεύχθηκε το 2002, σύμφωνα με τις πρόσφατες εκτιμήσεις του ΔΝΤ. Το δημόσιο χρέος θα ανέλθει σε 182 τοις εκατό το 2013, από 171 τοις εκατό που προέβλεπε το σχέδιο διάσωσης για αυτό το έτος.

Οι προβλέψεις του ΔΝΤ σημειώνουν ότι οι δαπάνες της κυβέρνησης αυτό το έτος θα μειωθούν στα επίπεδα που είχαν το 2006, ενώ η ανεργία θα φτάσει σχεδόν το 24 τοις εκατό του εργατικού δυναμικού, περισσότερο δηλαδή από το διπλάσιο του προ της κρίσης ποσοστού της, και το χρέος της κυβέρνησης θα φτάσει τα 344 δισεκατομμύρια €, υψηλότερο από ό,τι το 2010 όταν η Ελλάδα χρειάσθηκε οικονομική διάσωση και περίπου διπλάσιο από το επίπεδο του 2003.Η Ελληνική κυβέρνηση έχει συμφωνήσει για άλλα 13.5 εκατομμύρια € μέτρων με τους διεθνείς  πιστωτές της προκειμένου να της χορηγηθεί μια νέα δόση ύψους 130 δισεκατομμυρίων ευρώ που προβλέπει το δεύτερο πακέτο διάσωσης. Η κυβέρνηση επίσης θα εφαρμόσει μειωμένο μισθολόγιο για τους δημοσίους υπαλλήλους, θα μείωσε τις συντάξεις που καταβάλλονται από το κράτος και θα κόψει τουλάχιστον 576 εκατομμύρια € από την φαρμακευτική δαπάνη, σύμφωνα με το νομοσχέδιο που θα καταθέσει στην Βουλή. Ταυτόχρονα αναμένεται να ακολουθήσει η αύξηση της ηλικίας συνταξιοδότησης στα 67 από τα 65 έτη, και απολύσεις στον στενό αλλά και στον ευρύτερο δημόσιο τομέα.
«Η Ελλάδα έχει κάνει όλες αυτές τις θυσίες χωρίς τελικά να έχει επιτευχθεί τίποτα στον τομέα της οικονομικής της διάσωσης και ανάκαμψης", τονίζει η Barbara Ridpath, διευθύνων σύμβουλος του Διεθνούς Κέντρου για  τον Δημοσιονομικό Κανονισμό στο Λονδίνο, η οποία ήταν επικεφαλής της Standard & Poors για τις αξιολογήσεις στην Ευρώπη μέχρι το 2008. "Και αυτό είναι το λυπηρό."

Όταν η "πράσινη ανάπτυξη" οδηγεί στην "μαύρη ύφεση"!

Ο “πράσινος” οικονομικός πόλεμος εκτός ελέγχου!

Οι διεθνείς διαξιφισμοί με αφορμή κλιματικά ή εμπορικά θέματα που αφορούν στην “πράσινη” ενέργεια -στο επίκεντρο των οποίων βρίσκεται συχνά η Κίνα- θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε μια περίοδο έντονων αναταράξεων εκτιμούν διάφοροι παράγοντες και αναλυτές.

Ενδεικτικά παραδείγματα αποτελούν τα μέτρα "αντιντάμπινγκ" που θέσπισαν Ευρωπαίοι και Αμερικάνοι εναντίον των Κινέζων στα φωτοβολταϊκά, η μήνυση της Κίνας εναντίον της Ουάσιγκτον για το “μπλοκάρισμα” ενός αιολικού πάρκου με το αιτιολογικό της εθνικής ασφάλειας, αλλά και το ψήφισμα της αμερικανικής Γερουσίας που εξαιρεί τις εγχώριες αεροπορικές εταιρείες από το ευρωπαϊκό Σύστημα Εμπορίας Ρύπων (ETS0).

Ο Mahesh Sugathan, αναλυτής του Κέντρου Εμπορίου και Βιώσιμης Ανάπτυξης (Centre for Trade and Sustainable Development-ICTSD) που εδρεύει στη Γενεύη, υποστηρίζει πως σε αυτό το περιβάλλον “αν αντιδράσει η Κίνα, τα πράγματα θα μπορούσαν να ξεφύγουν εκτός ελέγχου”.

Ήδη το Πεκίνο έχει ήδη ξεκινήσει πόλεμο εναντίον ΗΠΑ και Νότιας Κορέας επιβάλλοντας δασμούς στα φωτοβολταϊκά στοιχεία πολυκρυσταλλικού πυριτίου που προέρχονται από αυτές τις χώρες.

Η Γερμανίδα Καγκελάριος Ανγκέλα Μέρκελ είχε καλέσει για “φιλική λύση” στη διένεξη Δύσης-Κίνας για τα φωτοβολταϊκά, ενώ ορισμένοι συνδέουν την έρευνα για πρακτικές ντάμπινγκ στις ΗΠΑ με τις αμερικανικές εκλογές.

Σε αυτό το περιβάλλον η Ευρώπη επιθυμεί να κατευνάσει τα πνεύματα αποφεύγοντας λεξιλόγιο όπως “εμπορικός πόλεμος” και τα συναφή.

Τις κόντρες πυροδοτούν η επιβράδυνση της παγκόσμιας οικονομίας, η συρρίκνωση των “πράσινων” αγορών, η υπερπροσφορά εξοπλισμού ιδιαίτερα στα φωτοβολταϊκά, αλλά και η αναγωγή της κλιματικής αλλαγής από επιστημονικό σε πολιτικό ζήτημα. Έτσι, οι διάφοροι ανταγωνιστές παλεύουν να συγκρατήσουν μερίδια αγοράς, αλλά και να διατηρήσουν θέσεις εργασίας οι οποίες πλέον απειλούνται.

Ενδιαφέρον, τέλος, παρουσιάζει η διχογνωμία σχετικά με την επίδραση των φθηνών κινεζικών πάνελ στον κλάδο. Ορισμένοι κάνουν λόγο για ωφέλιμη επίδραση από τη στιγμή που το 80% των θέσεων εργασίας που συνδέονται με τα φωτοβολταϊκά δεν αφορούν στην παραγωγή, αλλά στις υπηρεσίες όπως το μάρκετινγκ, οι πωλήσεις, η εγκατάσταση και η συντήρηση, με τους παραγωγούς να διαφωνούν.

Πηγή:"Econews:Ο “πράσινος” οικονομικός πόλεμος εκτός ελέγχου."

Η κ. Μέρκελ ξεκαθάρισε τα πράγματα!

Toυ Κώστα Λαπαβίτσα, 

Καθηγητή Οικονομικών στη σχολή Ανατολικών και Αφρικανικών Σπουδών του Πανεπιστημίου του Λονδίνου.

Αναδημοσίευση από την εφημερίδα "Καθημερινή".

Η ​​επίσκεψη της κ. Μέρκελ στην Αθήνα αποσαφήνισε τρία πράγματα:

Πρώτον, ότι το κέντρο της Ευρωζώνης δεν πρόκειται να αποπέμψει την Ελλάδα όσο αυτή θα συμμορφώνεται με τα Μνημόνια, έστω και με καθυστερήσεις, ή με μικρούς συμβιβασμούς.

Δεύτερον, ότι οι ελληνικοί ιθύνοντες κύκλοι δεν έχουν άλλη στρατηγική εκτός από την παραμονή στην Ευρωζώνη, όποιο κι αν είναι το κόστος.

Τρίτον, ότι η διαδικασία κοινωνικής αποσάθρωσης λόγω των Μνημονίων είναι πολύ προχωρημένη, με έντονα φαινόμενα δυσπιστίας, θυμού και απόγνωσης.

Η κύρια αιτία αποσάθρωσης είναι η κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας, η οποία μεταβαίνει ταχέως σε νέο επίπεδο χαμηλής ισορροπίας. Οι επενδύσεις έχουν συντριβεί, η κατανάλωση υποχωρεί, οι εξαγωγές εντός ΕΕ μειώνονται από καιρό, ενώ πρόσφατα υποχώρησαν και οι εξαγωγές εκτός Ε.Ε., πιθανόν λόγω έλλειψης πιστώσεων. Η ανεργία, ήδη τεράστια, θα κινηθεί ανοδικά και το επόμενο διάστημα. Η συρρίκνωση του ΑΕΠ για το 2010-2 θα είναι υπερτετραπλάσια αυτής που προέβλεπε το πρώτο Μνημόνιο. Η λεγόμενη σταθεροποίηση μετατρέπει την Ελλάδα από χώρα μεσαίου σε χώρα χαμηλού εισοδήματος.

Στο πλαίσιο αυτό η δημοσιονομική προσαρμογή αποδεικνύεται εξαιρετικά επισφαλής. Το δημοσιονομικό έλλειμμα θα κυμανθεί στό 6-9% το επόμενο διάστημα, ενώ το πρωτογενές έλλειμμα δύσκολα θα μηδενιστεί το 2013, ότι κι αν λέει η κυβέρνηση. Το Δημόσιο έχει στην ουσία κηρύξει εσωτερική παύση πληρωμών προς επαγγελματίες και μικρομεσαίους, επέβαλε καταιγίδα φόρων και απορροφά μεγάλο μέρος από τη λιγοστή ρευστότητα που δημιουργούν οι τράπεζες.

Ταυτόχρονα, το δημόσιο χρέος είναι εκτός ελέγχου λόγω της ύφεσης, ενώ ο στόχος του 120% για το 2020 είναι απολύτως ανέφικτος.

Η Ελλάδα θα χρειαστεί οπωσδήποτε νέα αναδιάρθρωση, μόνο που, μετά το αποτυχημένο PSI, οι οφειλές είναι κυρίως προς επίσημους δανειστές και δεν υπόκεινται στην ελληνική νομοθεσία. Αυτοκτονικότερη διαχείριση χρέους από αναπτυγμένη χώρα είναι δύσκολο να βρει κανείς.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η κατάσταση αυτή οφείλεται την πολιτική της σταθεροποίησης μέσω λιτότητας και εντός της ΟΝΕ. Η αδυναμία υποτίμησης του νομίσματος και η έλλειψη εθνικού ελέγχου επί της νομισματικής πολιτικής διοχέτευσε όλη την πίεση της λιτότητας στο εσωτερικό συνθλίβοντας την πραγματική οικονομία.

Παράλληλα η εισροή ιδιωτικού δανειστικού κεφαλαίου απο το εξωτερικό, που σταμάτησε απότομα το 2010, έχει υποκατασταθεί από εισροή επίσημου δανεισμού. Μόνο η έκτακτη ρευστότητα που δημιουργεί η Τράπεζα της Ελλάδας, με έγκριση της Μπούντεσμπανκ, έχει ξεπεράσει τα 100 δισ. Χωρίς αυτά τα κεφάλαια οι ελληνικές τράπεζες θα είχαν καταρρεύσει από καιρό, παρασύροντας την χώρα εκτός ΟΝΕ. Με άλλα λόγια, η Ελλάδα αυξάνει τον δανεισμό της για να παραμείνει στο ευρώ, παρατείνοντας το μαρτύριο της ύφεσης.

Το «φως στο τούνελ» υποτίθεται ότι θα φανεί μόλις επιτευχθεί η σταθεροποίηση, αρκεί η χώρα να εφαρμόσει τις λεγόμενες «διαρθρωτικές αλλαγές». Πρόκειται για έωλο επιχείρημα.

Οι μεταρρυθμίσεις στην ουσία περιλαμβάνουν την απομείωση του εργατικού κόστους, την απελευθέρωση των αγορών, την γενικευμένη ιδιωτικοποίηση και, υποτίθεται, τον εκσυγχρονισμό των φορολογικών και άλλων μηχανισμών του Δημοσίου. Είναι αφελές να πιστεύεται ότι τέτοια μέτρα μπορεί να αποτελέσουν αντίδοτο στις υφεσιακές πιέσεις της σταθεροποίησης.

Η παγκόσμια εμπειρία επίσης δείχνει ότι τα αναπτυξιακά τους αποτελέσματα είναι εξαιρετικά αμφίβολα και στην καλύτερη περίπτωση απαιτούν πολλά χρόνια.

Στην πράξη βέβαια η ελληνική οικονομία ήδη μεταρρυθμίζεται. Στον ιδιωτικό τομέα μισθοί και εργασιακές σχέσεις πλέον θυμίζουν Αγρια Δύση. Οι μικρομεσαίοι συντρίβονται, ενώ βαθμιαία χάνεται η μικρή περιουσία, είτε ακίνητη, είτε επιχειρηματική, γιατί το εισόδημα πέφτει και πρέπει να πληρωθούν υπέρογκοι φόροι.

Οι ολιγοπωλιακές δομές και οι μηχανισμοί που κυρίως ευθύνονται για την παρούσα κατάσταση γίνονται ακόμη ισχυρότεροι. Δεν εχει κανείς παρά να δει μερικά από τα πρόσωπα που παρουσιάζονται ως δυναμικοί σύγχρονοι «επιχειρηματίες», κυρίως στις αναδιαρθρωμένες τράπεζες.

Η εξασθένιση του κράτους, τέλος, οδηγεί στην εμφάνιση παράπλευρων δομών, συχνά με χαρακτήρα Μαφίας, που υποκαθιστούν τις δημόσιες υπηρεσίες. Η Ελλάδα όντως μεταρρυθμίζεται, μόνο που αυτό που εμφανίζεται είναι κάθε άλλο παρά ελπιδοφόρο, ή αναπτυξιακό.

Στις συνθήκες αυτές η τρικομματική κυβέρνηση υποχωρεί στις πιέσεις της τρόικας και επιβάλει νέα λιτότητα, προσβλέποντας στη δόση των 31,5 δισ που θα επιτρέψει την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Το κόστος θα είναι περαιτέρω ύφεση, βαρύτερο χρέος και κοινωνική αποδιοργάνωση. Οι κυβερνώντες το αποδέχονται εν αναμονή της περίφημης συνολικής λύσης που θα προσφέρει ίσως κάποιους πιο ευνοϊκούς όρους στην χώρα.

Η στάση αυτή, εκτός του ότι είναι μυωπική, δείχνει ότι η ελληνική ελίτ έχει εγκαταλείψει κάθε προσπάθεια διαμόρφωσης ανεξάρτητης στρατηγικής και προσαρμόζεται στον ρόλο του ευρωπαϊκού παρία.

Η επιλογή της προϋποθέτει ότι ο ελληνικός λαός θα δεχθεί να ζήσει για δεκαετίες με χαμηλούς μισθούς, υψηλή ανεργία, τεράστιο χρέος, μεγάλες ανισότητες, εξασθένιση του κράτους και όλα τα αρνητικά παρεπόμενα για την εθνική κυριαρχία και υπόσταση.

Δεν πείθει η προοπτική αυτή. Το πιθανότερο είναι ότι θα υπάρξει έντονη κοινωνική και πολιτική αστάθεια που θα οδηγήσει σε αναζήτηση άλλης στρατηγικής. Η οποία δεν μπορεί να έχει ως βάση παρά μόνο την αποφασιστική διαγραφή του χρέους και την έξοδο από την ΟΝΕ. Οι σημερινές πολιτικές ηγεσίες τρέμουν και στην ιδέα. Μένει να δούμε αν το ίδιο ισχύει και για την κοινωνία.

"Δεν θα περάσουν!"

Το επίκαιρο μήνυμα της Cable Street!

Το 1936 ήταν μια χρονιά όξυνσης των ανταγωνισμών, τόσο μεταξύ των ευρωπαϊκών κρατών -που μετά την κρίση του 1929 είχαν μπει σε μια τροχιά οικονομικής ανάπτυξης με κέντρο την πολεμική προετοιμασία- όσο και κυριότερα στο εσωτερικό τους, ενάντια στα λαικά στρώματα και κύρια στην εργατική τάξη, που τελικά θα αποτελούσε και τον κύριο στόχο για τα κανόνια που η ίδια κατασκεύαζε στον επερχόμενο πόλεμο. Στην Αγγλία, η εργατική τάξη έδειχνε να μην έχει αναρρώσει ακόμη από την ήττα της Γενικής Απεργίας του 1926 και τη συνακόλουθη αποσύνθεση μέρους της Αριστεράς. Οι φιλελεύθεροι "Τόρυς" πατούσαν γερά στην κυβέρνηση, αποτελώντας την αιχμή του δόρατος της επίθεσης στην εργατική τάξη, που έβλεπε τα πιο περιθωριοποιημένα κομμάτια της (άνεργοι κλπ) να υποτιμούνται ακόμα περισσότερο. Εκτός όμως από την κεντρική πολιτική σκηνή, μια άλλη δύναμη έκανε την εμφάνισή της, οικειοποιούμενη χαρακτηριστικά του εργατικού κινήματος: οι φασίστες.

Ο Άγγλος φασίστας  Oswald Mosley.

Στα 1932, ο Sir Oswald Mosley ενοποιεί τις διάφορες φασιστικές συμμορίες σε ένα “νόμιμο” και αναγνωρίσιμο κόμμα: τη Βρετανική Ένωση Φασιστών, που θα εδραιωθεί στο “δρόμο” μέσω της δράσης “ομάδων περιφρούρησης”/μελανοχιτώνων και θα φτάσει να αριθμεί πάνω από 50.000 μέλη. Στην καρδιά του Λονδίνου, την περιβόητη οδό Cable Street, θα επιλέξουν οι φασίστες του Mosley να κάνουν μια επίδειξη δύναμης στις 4/10/1936.

Η επιλογή της Cable Street στο East End, εκλήφθηκε άμεσα από το οργανωμένο προλεταριάτο ως πρόκληση. Επρόκειτο για μια συνοικία σε μεγάλο βαθμό μεταναστών (κατά κύριο λόγο Εβραίοι-πάνω από 100.000-), ενώ το γειτονικό Limehouse ήταν στην κυριολεξία η Chinatown της εποχής, με επίσης μεγάλο αριθμό αφρικανών μεταναστών. Οι μετανάστες, Εβραίοι, Ιρλανδοί, Ελληνοκύπριοι, ήταν ο κύριος στόχος των φασιστικών κηρυγμάτων μίσους. Οι περισσότεροι απ’ αυτούς εργάζονταν στο λιμάνι και στα εργοστάσια της περιοχής. 

Μιλάμε δηλαδή για μια “ζωντανή” γειτονιά μεταναστών, με έντονη παρέμβαση από την Αριστερά (την εποχή εκείνη οι εφημερίδες της Αριστεράς μπαίνουν σε πάνω από 1.000.000 σπίτια) και το αγγλικό Κομμουνιστικό Κόμμα. Ωστόσο, η πρώτη αντίδραση ήταν τουλάχιστον “αμήχανη”. Το Εβραϊκό συμβούλιο καλεί τα μέλη του να παραμείνουν στα σπίτια τους κλειδαμπαρωμένοι και να αποφύγουν κάθε δημόσια εκδήλωση (“Εβραίοι που θα θεαθούν να λαμβάνουν μέρος σε έκτροπα, οσοδήποτε άθελά τους, θα ενισχύσουν τον αντισημιτισμό”: η ίδια τακτική που είχαν ακολουθήσει τα Εβραϊκά Συμβούλια της Γερμανίας, με τραγικά αποτελέσματα μόλις λίγα χρόνια πριν), ενώ το Κομμουνιστικό Κόμμα θα καλέσει μια “αντιφασιστική” συγκέντρωση στην Trafalgar Square, πολλά χιλιόμετρα μακρυά από το Stepney, ως ένδειξη συμπαράστασης στους αντιφασίστες της Ισπανίας! (εξάλλου αρκετοί ήταν οι άγγλοι που συμμετείχαν στις διεθνείς ταξιαρχίες πολεμώντας τις ορδές του Φράνκο). 

Παρόμοια η κατάσταση και στο Εργατικό Κόμμα, ενώ από διάφορους κύκλους των παραπάνω κυκλοφορεί μια Συλλογή Υπογραφών που καλεί την αστυνομία να απαγορεύσει την πορεία των φασιστών: πάνω από 100.000 άνθρωποι θα βάλουν την υπογραφή τους. Τελευταία στιγμή, κι ενώ η Αριστερά κινδύνευε να εκτεθεί ανεπανόρθωτα απέναντι στην εργατική τάξη, αντιτιθέμενη στον φασισμό στην Ισπανία αλλά αφήνοντάς τον να δράσει ελεύθερα κι ανεμπόδιστα στο Λονδίνο, οι συγκεντρώσεις ακυρώνονται και ο κόσμος αρχίζει να μαζεύεται στην Cable Street. Τα μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος φτάνουν στην περιοχή για να αντικρύσουν μια λαοθάλασσα από κατοίκους αποφασισμένους να αντισταθούν στους φασίστες με την φυσική παρουσία τους στους δρόμους: "No Pasaran - They shall not pass!"

Η αστυνομία θα στείλει άμεσα 4.000 έφιππους και 6.000 πεζούς αστυνομικούς για να εμποδίσει την αντιδιαδήλωση και να επιτρέψει να γίνει κανονικά η συγκέντρωση και η πορεία των φασιστών! Οι εκτιμήσεις για το μέγεθος της αντιδιαδήλωσης αναφέρουν από 350.000 έως και πάνω από 500.000 αντιφασίστες. Ξηλώνονται πεζοδρόμια, αναποδογυρίζονται λεωφορεία για να στηθούν οδοφράγματα, γυναίκες πετάνε γλάστρες και σκουπίδια απ’ τα παράθυρά τους στους έφιππους αστυνομικούς, ενώ πιτσιρικάδες της γειτονιάς αδειάζουν σακούλες με πιπέρι στα μούτρα των αλόγων, και πετούν μπίλιες στο δρόμο, κάνοντάς τα να χάνουν τον έλεγχο και να πέφτουν! 

Η αστυνομία θα καταφέρει παρολαυτά να σχηματίσει “αλυσίδα προστασίας-κορδόνι” γύρω από το σημείο της συγκέντρωσης, προστατεύοντας έτσι τον Mosley και τους μελανοχιτώνες του. Οι περισσότεροι απ’ αυτούς κατάφεραν να διαφύγουν προς το Hyde Park (ο ίδιος ο Mosley φυγαδεύτηκε με αυτοκίνητο μετά από συντονισμένες επιθέσεις έφιππων αστυνομικών ώστε να σπάσει το οργισμένο πλήθος που επεδίωκε να τον λιντσάρει), ενώ ακόμα μεγαλύτερες συμπλοκές καταγράφηκαν μεταξύ της έφιππης αστυνομίας που επέδραμε συνεχώς ενάντια στους αντιφασίστες διαδηλωτές που επί ώρες κρατούσαν την Cable Street άπαρτο κάστρο του αντιφασιστικού αγώνα.

“Και δεν ήταν το θέμα απλά οι Εβραίοι που βρέθηκαν εκεί στις 4 Οκτώβρη, το πιο εκπληκτικό πράγμα ήταν να βλέπεις έναν καλοντυμένο Ορθόδοξο Εβραίο να στέκεται δίπλα σ’ έναν Ιρλανδό λιμενεργάτη με μια σιδερόβεργα στα χέρια. Αυτό ήταν κάτι το απίστευτο. Κι αυτό γιατί, δεν είχαμε να κάνουμε με μια αναμέτρηση μεταξύ Εβραίων και φασιστών, αλλά ήταν ένα ζήτημα όλων των ανθρώπων που καταλάβαιναν τί είναι ο φασισμός. Και για μένα, ήταν η συνέχεια του αγώνα στην Ισπανία!” θα καταγράψει ο  Charlie Goodman, στο βιβλίο του “The Battle Of Cable Street, 1936”. Ο  αγγλοεβραίος Charlie, εργάτης κλωστοϋφαντουργίας, και μόνιμος κάτοικος της περιοχής θα συλληφθεί από την αστυνομία εκείνη την ημέρα και θα καταδικαστεί σε πολύμηνη φυλάκιση.

Η σύλληψη του Charlie Goodman.

Σύμφωνα επίσης με το -τότε- στέλεχος του Βρετανικού Κομουνιστικού Κόμματος, Joe Jacobs: “Η ήττα του Mosley είχε δρομολογηθεί πολύ νωρίτερα, όταν απέτυχε να κερδίσει έδαφος στο Shadwell και το Wapping, όπου ζούσαν ιρλανδικής καταγωγής λιμενεργάτες, με ισχυρό το στοιχείο του καθολικισμού, αλλά και μια μακρά ιστορία εργατικών αγώνων πίσω τους. Οι Εβραίοι του Ανατολικού Λονδίνου δε θα μπορούσαν, κατά τη γνώμη μου, να διώξουν τον Mosley χωρίς την υποστήριξη αυτών των γειτονιών στα νότια της Εβραϊκής συνοικίας...”

Υπήρξαν 150 συλλήψεις. Αρκετά μέλη της αστυνομίας απήχθησαν από διαδηλωτές. 175 άτομα (συμπεριλαμβανομένων γυναικών, παιδιών και αστυνομικών) τραυματίστηκαν. Πολλοί από τους συλληφθέντες διαδηλωτές ανέφεραν τη σκληρή μεταχείριση στα χέρια της αστυνομίας. Οι περισσότεροι κατηγορήθηκαν για απλή παρεμπόδιση της αστυνομίας και τους επιβλήθηκε πρόστιμο £5, αλλά αρκετοί απ' αυτούς κρίθηκαν ένοχοι για συμπλοκή και καταδικάστηκαν σε 3 μήνες καταναγκαστικής εργασίας. Η μάχη της Cable Street ήταν ένας από τους παράγοντες που οδήγησαν στην ψήφιση του νόμου περί Δημόσιας Τάξης το 1936 σύμφωνα με τον οποίο απαιτείται η συγκατάθεση της αστυνομίας για τη διεξαγωγή πολιτικών πορειών και απαγορεύεται η χρήση πολιτικών στολών δημοσίως.

Ο πρώην γραμματέας της τοπικής οργάνωσης των Νέων Κομμουνιστών, στο Mile End, Max Levitas, είναι ένας από τους ελάχιστους εν ζωή ανθρώπους που βίωσαν τα γεγονότα εκείνης της ημέρας. «Πραγματικά ήταν ένα μεγάλο θέαμα: μια νίκη εναντίον τόσο του κράτους όσο και των φασιστών. Τους σταματήσαμε, προτού παρελάσουν στο East End του Λονδίνου. Αν είχαν διαδηλώσει, θα είχαμε πολλές ανθρώπινες απώλειες» υποστηρίζει ο ίδιος. 

«Ο τοπικός πληθυσμός ήταν εξ αρχής αρνητικός στο άκουσμα της είδησης για την πορεία, που θα περνούσε από το East End. Παρά τις προειδοποιήσεις για ακραία φαινόμενα βίας με αφορμή την παρέλαση των φασιστών, η βρετανική κυβέρνηση όχι μόνο αρνήθηκε να απαγορεύσει την πορεία, αλλά διέταξε να τη συνοδεύσει μεγάλη αστυνομική δύναμη, με στόχο να εξασφαλίσει ότι οι  οπαδοί του Mosley θα ολοκλήρωναν την πορεία που είχαν προγραμματίσει.»

«Όλα τα σπίτια και τα διαμερίσματα στο Stepney είχαν στην πόρτα τους φυλλάδιο με το οποίο καλούσαμε τον κόσμο να αντισταθεί στην κίνηση των φασιστών. Έτσι πείσαμε τον κόσμο να βγει στου δρόμους. Η αστυνομία προσπάθησε να έρθει μέσω της Cable Street, για ν' ανοίξει το δρόμο για τους Μελανοχίτωνες και στη συνέχεια προσπάθησαν να θέσουν υπό τον έλεγχό τους κάποια δρομάκια. Αλλά δεν τα κατάφεραν», αναφέρει ο Max Levitas.

«Υπήρχαν τόσοι πολλοί άνθρωποι έξω. Οι κάτοικοι της Cable Street  πέταγαν σκουπίδια, σάπια λαχανικά από τα παράθυρά τους. Οι ντόπιοι πετούσαν μάρμαρα στους δρόμους επάνω στα οποία γλιστρούσαν τα άλογα της αστυνομίας και έπεφταν κάτω μαζί με τους ιππείς τους. Οι καταστηματάρχες έφτιαξαν οδοφράγματα με τα καροτσάκια που χρησιμοποιούσαν ως πάγκους πώλησης λαχανικών και φρούτων. Επίσης, η πρόσβαση στην Commercial Street ήταν αδύνατη, καθώς οι κάτοικοι της περιοχής την μπλόκαραν αναποδογυρίζοντας τα βαγόνια του τραμ» εξιστορεί ο 96χρονος Levitas. 

Ο Mosley τελικά, παραδέχτηκε την ήττα του και μαζί με τους υποστηρικτές του πήραν το δρόμο της επιστροφής. «Μας είπαν στις 3 μμ ότι η πορεία μέσα από το East End δε θα πραγματοποιηθεί. Ο κόσμος ξέσπασε ζητωκραυγάζοντας. Όλοι ήταν ευτυχισμένοι και φώναζαν: Ελάτε ξανά και θα πάθετε τα ίδια », θυμάται ο Max Levitas.

Ο Mosley συνέχισε να οργανώνει κι άλλες πορείες, ενώ οι Μελανοχίτωνες εξακολούθησαν να τον υποστηρίζουν σε αυτές τις προσπάθειες. Θέλοντας να τερματίσει την κοινωνική αναστάτωση που προκαλούσε ο Mosley και οι ομοϊδεάτες του, η βρετανική κυβέρνηση ψήφισε το 1936 το Νόμο περί Δημόσιας Τάξης, πράξη με την οποία η Βρετανική Ένωση Φασιστών αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την παραστρατιωτική τακτική της. Με το ξέσπασμα του πολέμου στην Ευρώπη ο Mosley ηγήθηκε μιας ιδιότυπης δήθεν "φιλειρηνικής" και στην πραγματικότητα βαθύτατα φιλοναζιστικής, κίνησης. 

Την 23η Μαΐου του 1940 και ενώ η Βρετανία θρηνούσε ήδη χιλιάδες νεκρούς στον πόλεμο με την Ναζιστική Γερμανία, ο Mosley οδηγήθηκε στην φυλακή και το κόμμα του στην παρανομία. Παρόλα αυτά δεν θα μείνει στην φυλακή παρά για πολύ λίγο καιρό: η Βρετανική Κυβέρνηση θα τον απελευθερώσει το Νοέμβριο του 1943, και ενώ ο πόλεμος μαίνεται σε όλη την Ευρώπη. Θα φύγει από την ζωή πλήρης ημερών στις 3 Δεκεμβρίου του 1980, στην κυριολεξία ξεχασμένος στην λήθη της ιστορίας! Σε αντίθεση με την "μάχη της Cable Street" που παραμένει ζωντανό σύμβολο μέχρι τις ημέρες μας!

Τα διδάγματα από τη μάχη της Cable Street παραμένουν επίκαιρα τονίζει ο Max Levitas και καταλήγει: «Λόγω της Cable Street, οι νέοι άνθρωποι μαθαίνουν από τους αγώνες που σημειώθηκαν στη δεκαετία του 1930. Όλοι οι άνθρωποι πρέπει να είμαστε ενωμένοι στον αγώνα κατά του ρατσισμού!»

Πηγές: 

Η αντιφασιστική μάχη στην Cable Street.

Για την μάχη της Cable Street. 

«Το κλίμα έχει αλλάξει υπέρ της Ελλάδας!»

«...επιτέλους αναγνωρίζονται οι θυσίες του Ελληνικού Λαού!»

«Το κλίμα έχει αλλάξει υπέρ της Ελλάδας», δήλωσε ο πρωθυπουργός, Αντώνης Σαμαράς, σχολιάζοντας τα αποτελέσματα της Συνόδου Κορυφής στις Βρυξέλλες. Στην αλλαγή του κλίματος υπέρ της Ελλάδος στην Ευρώπη, αναφέρθηκε και η Γερμανίδα καγκελάριος Αγκελα Μέρκελ κατά τη συνάντησή της με τον πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά, στο περιθώριο της Συνόδου Κορυφής. Και ο κ. Φώτης Κουβέλης τόνισε σε σχετική ανακοίνωση του κόμματός του: «για πρώτη φορά, με τις αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής για την Ελλάδα, αναγνωρίζονται οι τεράστιες θυσίες που καταβάλλει ο ελληνικός λαός!» και ότι «επιβεβαιώθηκε η επάνοδος της Ελλάδας σε τροχιά αξιοπιστίας ανοίγοντας τον δρόμο για την εκταμίευση του συνόλου της οικονομικής βοήθειας και την επιμήκυνση του προγράμματος δημοσιονομικής προσαρμογής!» Και πράγματι αν κρίνουμε από τα σημερινά πρωτοσέλιδα άρθρα στον "διεθνή τύπο" το κλίμα αλλάζει και όλοι αναγνωρίζουν πλέον τις θυσίες του Ελληνικού Λαού: χαρακτηριστικά είναι τα σημερινά δημοσιεύματα της Ιταλικής εφημερίδας Il Messaggero και της βρετανικής Guardian, που καταγράφουν τις ...θυσίες του Ελληνικού Λαού. 

Οι Έλληνες δεν μπορούν ούτε να πεθάνουν...

Στην κρίση που ταλανίζει την Ελλάδα αναφέρεται για ακόμη μία φορά η βρετανική εφημερίδα Guardian χαρακτηρίζοντας την κατάσταση στη χώρα μας «τόσο οδυνηρή που πολλές οικογένειες αδυνατούν να καλύψουν τα έξοδα της ταφής των νεκρών».

Το άρθρο της εφημερίδας επιχειρεί να περιγράψει το αδιέξοδο στο οποίο έχουν φτάσει οι Έλληνες πολίτες εξαιτίας της οικονομικής κρίσης και των αυστηρών μέτρων λιτότητας, φιλοξενώντας απόψεις Ελλήνων πολιτών που μιλούν για την εξαθλίωση που βιώνουν και  μοιράζονται την οργή που νιώθουν για την κυβέρνηση.

«Έπειτα από τρία χρόνια ακατάπαυστης φορολόγησης και μειώσεων των μισθών, δεν έχει μείνει σχεδόν τίποτα όρθιο. Η κατάσταση είναι τόσο οδυνηρή που πολλές οικογένειες αδυνατούν να καλύψουν τα έξοδα της ταφής των νεκρών τους. Νεκρά σώματα κείτονται σε θαλάμους δημόσιων νοσοκομείων μέχρι να αναλάβει τα έξοδα ταφής τους ο δήμος», αναφέρει χαρακτηριστικά Ελληνίδα διαδηλώτρια στον ανταποκριτή της εφημερίδας.

«Προσωπικά, είμαι έκπληκτος που δεν έχει ξεσπάσει επανάσταση», δήλωσε με τη σειρά του ο Παναγιώτης Βαρώτσος, προγραμματιστής ηλεκτρονικών υπολογιστών.

Από την πλευρά της η Τάνια Καραγιάννη, εκπρόσωπος των δημοσίων υπαλλήλων αναφέρει: «Η πολιτική ηγεσία αυτής της χώρας δεν θα πρέπει να μας υποτιμήσει . Εάν δεν λάβουν σοβαρά  υπ' όψιν τους  την αντίθεσή μας θα φέρουν ιστορική ευθύνη για τη διάλυση του κοινωνικού ιστού στην Ελλάδα αλλά και τις εξελίξεις που σίγουρα θα ακολουθήσουν».

«Υπό την έντονη πίεση από τους διεθνείς πιστωτές της ΕΕ και του ΔΝΤ, η εύθραυστη κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά έχει αναγκαστεί να εκπονήσει ένα δρακόντειο πακέτο περικοπών στις δαπάνες ύψους 13,5 δισ. ευρώ ώστε να πάρει την δόση του δανείου ύψους  31.5 δις.» καταλήγει ο Guardian και προσθέτει πως «για άλλη μια φορά οι συνταξιούχοι και οι χαμηλόμισθοι θα χρειαστεί να κάνουν τις μεγαλύτερες θυσίες».

...και η οι Ελληνίδες καταφεύγουν στο αρχαιότερο επάγγελμα του κόσμου!

«Ιερόδουλες από την Ελλάδα άρχισαν να φθάνουν στην Ιταλία--ένα ακόμη αποτέλεσμα της οικονομικής κρίσης» γράφει σήμερα η εφημερίδα της Ρώμης Il Messaggero.

Ενα μέρος της «Ελλάδας της λιτότητας που επιβλήθηκε από την Ευρώπη αρχίζει να εξωθείται στα πεζοδρόμια που μέχρι τώρα μονοπωλούνταν από σπείρες οι οποίες εκμεταλλεύονται Ρουμάνες, Μολδαβές και Ουκρανές πεταλούδες της νύχτας», προσθέτει η ιταλική εφημερίδα.

Μάλιστα το ρεπορτάζ αναφέρει ότι πριν από λίγες μέρες η ιταλική αστυνομία εντόπισε Ελληνίδες σε δρόμους της περιφέρειας να κάνουν πεζοδρόμιο. «Από ό, τι μπορέσαμε να δούμε αυτά τα κορίτσια έχουν την τάση να είναι πολύ απόμακρα. Προσέχουν να μην εισβάλουν στην «περιοχή» των άλλων ιερόδουλων αλλά προσπαθούν ακόμα κι έτσι να καθιερωθούν στα μονοπάτια της πορνείας στην Ρώμη.» αναφέρει ένας δημοτικός αστυνομικός στην Ιταλική εφημερίδα.

Εκτός από τη Ρώμη έχουν εντοπιστεί Ελληνίδες ιερόδουλες και σε μικρότερες πόλεις καθώς «Μπορούν πολύ εύκολα να πηγαινοέρχονται από την Κέρκυρα στο Μπαρι ή στο Πριντιζι καθώς η ακτοπλοϊκή σύνδεση είναι συχνή» είπε τοπικός αξιωματούχος στην εφημερίδα.

Προς το παρόν ο αριθμός τους είναι μικρός, αλλά δεν αποκλείεται να σημειωθεί αύξηση.

Ακόμη δεν έχει διαπιστωθεί αν πίσω από το φαινόμενο αυτό, κρύβονται άνθρωποι του οργανωμένου εγκλήματος, αν οι εν λόγω Ελληνίδες έχουν πέσει στα δίχτυα αδίστακτων κακοποιών που εκμεταλλεύονται εκατοντάδες κοπέλες από την Ρουμανία.

«Η φτώχεια έχει ασύλληπτες συνέπειες και η πείνα μπορεί σίγουρα να αλλάξει εντυπωσιακά τους ανθρώπους», σημειώνει η Il Messaggero στο δημοσίευμά της.

Δεν είναι καθόλου πλάκα: η Εμπορική πωλήθηκε για ...ένα ευρώ!

Την πώληση της Εμπορικής Τράπεζας στην Alpha Bank, ανακοίνωσε από το Παρίσι η μητρική της Credit Agricole στην συμβολική τιμή του 1 € (£ 0,81).

Οι δύο πλευρές ήσαν σε αποκλειστικές διαπραγματεύσεις τις τελευταίες δύο εβδομάδες. Επίσημο ενδιαφέρον για την απόκτηση της Εμπορικής Τράπεζας είχαν εκδηλώσει με προσφορές τους και οι τράπεζες Εθνική και Eurobank, αλλά στο αποκλειστικό στάδιο των διαπραγματεύσεων προκρίθηκε από τον γαλλικό όμιλο, η Alpha Bank.

Ειδικότερα, Crédit Agricole, σε ανακοίνωση της αναφέρει ότι έχει υπογράψει συμφωνητικό για την πώληση του συνόλου του μετοχικού κεφαλαίου της Εμπορικής Τράπεζας στην Alpha Bank στην συμβολική τιμή του ενός ευρώ. Η συμφωνία εγκρίθηκε από το Διοικητικό Συμβούλιο της Crédit Agricole στις 15 Οκτωβρίου 2012. Η Crédit Agricole και η Alpha Bank στοχεύουν στην ολοκλήρωση της πώλησης έως τις 31 Δεκεμβρίου 2012, υπό την αίρεση της λήψης εγκρίσεων από τις αρμόδιες αρχές.

Η τρίτη μεγαλύτερη τράπεζα της Γαλλίας, δήλωσε ότι θα εμφανίσει μια ζημία της τάξης των 2 δισ. €, ως αποτέλεσμα αυτής της πώλησης. Η Credit Agricole εξαγόρασε την Εμπορική Τράπεζα το 2006 καταβάλλοντας τίμημα 2,2 δισ. ευρώ, στο πλαίσιο της στρατηγικής επέκτασής της στην Μεσόγειο. Η Εμπορική, με δάνεια ύψους 22,9 δισ. ευρώ, έχει ήδη κοστίσει στην γαλλική τράπεζα 6 δισ. ευρώ. Η Γαλλική Τράπεζα αναγκάστηκε να «ρίξει» πολλά επιπλέον κεφάλαια στην ελληνική θυγατρική της, αν και η καθαρή αναχρηματοδότηση της Εμπορικής υποχώρησε στα 5,2 δισ. ευρώ στα τέλη του περασμένου Μαρτίου, έναντι 11,4 δισ. ευρώ το προηγούμενο έτος. Η χρηματοδότηση της Credit Agricole στην Εμπορική ανερχόταν στο τέλος Σεπτεμβρίου 2012 σε 2,1 δισ. ευρώ. Η ανακεφαλαιοποίηση της Εμπορικής Τράπεζας και η εγγραφή σε μετατρέψιμα ομόλογα τα οποία θα εκδώσει η Alpha Bank θα μειώσουν άμεσα αυτήν τη χρηματοδότηση κατά περίπου κατά 700 εκατ. ευρώ. Επιπλέον, η Credit Agricole εξετάζει το ενδεχόμενο αγοράς στοιχείων του ενεργητικού της Εμπορικής Τράπεζας και της Alpha Bank, γεγονός το οποίο θα μείωνε αναλόγως το ύψος της υπολειπόμενης χρηματοδότησής της στην Εμπορική. Η υπολειπόμενη χρηματοδότηση θα αποπληρωθεί σε τρείς δόσεις, η τελευταία εκ των οποίων είναι προγραμματισμένη για το τέλος του 2014, και θα είναι εγγυημένη από υψηλής ποιότητας στοιχεία ενεργητικού επιλεγμένα από την Credit Agricole. Η Credit Agricole έτσι μειώνει την έκθεσή της στη χώρα μας. Σύμφωνα με το ειδησεογραφικό πρακτορείο Reuters, τη μεγαλύτερη έκθεση στο Ελληνικό Τραπεζιτικό Σύστημα την έχει η Γαλλία (39,9 δισ. ευρώ), είτε μέσω χορήγησης δανείων είτε με διακράτηση ελληνικών ομολόγων κ.ο.κ.Την ίδια ώρα η Γερμανία έχει μειώσει σε 6,3 δισ. ευρώ την δική της έκθεση στην Χώρα μας, σύμφωνα πάντα με τα στοιχεία του Ιουλίου του 2012 που δημοσιοποιεί το Reuters. Η Μεγάλη Βρετανία έχει έκθεση ύψους 8,5 δισ. ευρώ στην Ελλάδα, ενώ η έκθεση της Πορτογαλίας ανέρχεται σε 7,6 δισ. ευρώ, των ΗΠΑ σε 3,9 δισ. ευρώ, της Ολλανδίας σε 2,9 δισ. ευρώ, της Ελβετίας σε 2,3 δισ. ευρώ και της Ιταλίας σε 1,8 δισ. ευρώ.

ΥΓ) Δυστυχώς δεν προλάβαμε να κάνουμε αντιπροσφορά στην Credit Agricole για την εξαγορά της  Εμπορικής Τράπεζας στην δεκαπλάσια τιμή: Ναι εμείς ήμασταν διατεθειμένοι να δαπανήσουμε 10 ολόκληρα ευρώ για να αποκτήσουμε μια Ελληνική Τράπεζα!

Κι όμως μας δουλεύουν άγρια...

Μετά το χτεσινό "θέατρο" Κουβέλη-Βενιζέλου και Βρούτση, πέφτει η αυλαία και αποκαλύπτεται η αλήθεια: 

"Μας δουλεύουν και μάλιστα μας δουλεύουν άγρια!"

«Έχουμε συμφωνήσει πλήρως σχεδόν σε όλα τα ζητήματα… αυτό που απομένει είναι ένας συμβιβασμός στα εργασιακά και στο θέμα των δημοσίων υπαλλήλων», δήλωσε στους "Financial Times" ο υπουργός Οικονομικών, κ. Στουρνάρας. Σημείωσε επίσης ότι την επόμενη εβδομάδα θα επιλυθούν τα εναπομείναντα ζητήματα στον τομέα των εργασιακών μεταρρυθμίσεων και του περιορισμού του δημοσίου τομέα, ώστε να κλείσει το πακέτο των μέτρων των 13,8 δισ. ευρώ.

«Η επίτευξη συμφωνίας με την τρόικα την επόμενη εβδομάδα θα καταστήσει εφικτή την εκπόνηση θετικής έκθεσης για την πορεία του ελληνικού προγράμματος, ανοίγοντας τον δρόμο για την εκταμίευση της δόσης των 31,2 δισ. ευρώ έως τα μέσα Νοεμβρίου», φέρεται να είπε ο κ. Στουρνάρας, σύμφωνα πάντα με τους "Financial Times".

Στο ίδιο μήκος κύματος κινούνται και οι δηλώσεις του επικεφαλής της Τρόικας στην Ελλάδα, κ. Πόουλ Τόμσεν: «Σημειώσαμε σημαντική πρόοδο, συμφωνήσαμε στα περισσότερα ζητήματα πολιτικής, για τα λίγα που απομένουν, πιστεύουμε ότι θα καλυφθούν σύντομα».

Οι "Financial Times" εκτιμούν ότι όχι μόνο θα υπάρξει τελική συμφωνία σε όλα, της Ελληνικής Κυβέρνησης με την Τρόικα, αλλά και ότι στην Ελλάδα θα δοθεί επιμήκυνση έως το 2016, μία κίνηση -που όπως χαρακτηριστικά σημειώνουν- εκτιμάται ότι θα βοηθήσει στην αντιμετώπιση της έκρυθμης κοινωνικής κατάστασης στην χώρα μετά από πέντε χρόνια διαρκούς ύφεσης.

Ο Γ. Στουρνάρας υποβάθμισε το "κλίμα" που φέρεται να δημιουργήθηκε ανάμεσα στην κυβέρνηση και την τρόικα, αναφορικά με την αντιπαράθεσή τους σχετικά με τα "εργασιακά". Δήλωσε μάλιστα ότι οι προτάσεις της τρόικας για τους μισθούς έχουν ήδη καλυφθεί με νόμους που ψηφίστηκαν νωρίτερα εφέτος, ενώ -τόνισε- οι μειώσεις των αποζημιώσεων απόλυσης για τους χαμηλόμισθους εργαζόμενους μπορεί να αποφευχθούν. Από ότι φαίνεται Κυβέρνηση και Τρόικα συμφώνησαν στο να γίνουν τελικώς φέτος- μέχρι τέλος του Δεκέμβρη, 2.000 απολύσεις στο Δημόσιο. Και μέσα στο 2013 να απολυθούν άλλοι 11.000 δημόσιοι υπάλληλοι. Ως προς τα εργασιακά του ιδιωτικού τομέα θα διατηρηθεί το ποσό αποζημίωσης σε όσους δουλεύουν πολλά χρόνια στον ίδιο εργοδότη, όμως θα μπει ένα πλαφόν μέγιστων αποδοχών ανά μήνα για το επιπλέον ποσό που θα λαμβάνει ο υπάλληλος και αυτό δεν θα υπολογίζεται στην αποζημίωση απόλυσης. 

Να δείτε που τελικά θα βγουν οι κυβερνητικοί εταίροι και θα υποστηρίξουν πως χάρη στις σκληρές τους διαπραγματεύσεις με την τρόικα, η Ελλάδα δεν θα γυρίσει στην "εποχή της δουλοπαροικίας" στον τομέα των εργασιακών: μόνο που αυτό θα συμβεί επειδή η Ελλάδα θα έχει πάει ακόμη πιο πίσω ιστορικά και μάλιστα σε όλους τους τομείς και όχι μόνο στα εργασιακά, καθώς με την εφαρμοζόμενη μνημονιακή πολιτική με μαθηματική ακρίβεια θα επιστρέψουμε στην εποχή των Φαραώ, των Πυραμίδων και των Σκλάβων...    

Παραμένουμε στο ευρώ και διαλύουμε την κοινωνία!

Στο «παρά ένα» της κατάρρευσης, επιμένουν να μιλούν για «φως στο τούνελ» το 2014.

του καθηγητή στο SOAS του Πανεπιστημίου του Λονδίνου, Κώστα Λαπαβίτσα.

Αναδημοσίευση από την εφημερίδα «Δρόμος της Αριστεράς».

Η επιδείνωση της οικονομικής κατάστασης στην Ισπανία τις τελευταίες εβδομάδες σηματοδότησε νέα φάση της ευρωπαϊκής αναταραχής. Είναι πια φανερό ότι δεν έχουμε τρεις, ή τέσσερις κρίσεις, μία σε κάθε χώρα, που απλώς έτυχε να συμπέσουν χρονικά, κάτι που θα ήταν ιστορικά πρωτοφανές. Η αναταραχή είναι ενιαία, πηγαζει από την παγκόσμια κρίση που ξέσπασε το 2007 κι έχει να κάνει με τη νομισματική ένωση. Το κοινό νόμισμα έχει διαχωρίσει την ευρωζώνη σε κέντρο και περιφέρεια. Τα χρέη της περιφέρειας - δημόσια και ιδιωτικά - είναι σε ευρώ, το οποίο υποτίθεται ότι είναι το εθνικό νόμισμα της κάθε χώρας, αλλά στην πράξη είναι ένα ξένο νόμισμα που ελέγχεται κυρίως από το Βερολίνο δημιουργώντας ασφυξία στην περιφέρεια. Η αντιμετώπιση της κρίσης με τις μεθόδους της τρόικας μέσα στο πλαίσιο της νομισματικής ένωσης επιφέρει ύφεση, ανεργία, φτώχεια και κοινωνική διάλυση.

Η ισπανική οικονομία, όσο κι αν ξαφνιαστούν πολλοί στην Ελλάδα, είναι ίσως ασθενέστερη της ελληνικής, όπως τουλάχιστον αυτή ήταν πριν παρέμβει η τρόικα. Κατά τη δεκαετία του 2000, ο ρυθμός ανάπτυξης και η άνοδος της παραγωγικότητας ήταν χαμηλότεροι από τους ελληνικούς. Η ισπανική ανταγωνιστικότητα υποχώρησε συστηματικά ως προς τις χώρες του κέντρου, με αποτέλεσμα το 2008 η χώρα να έχει έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών της τάξης του 10% του ΑΕΠ. Υπήρξε επίσης πιστωτικό όργιο στην αγορά ακινήτων, το οποίο τελικά οδήγησε το τραπεζικό σύστημα σε κατάσταση χρεοκοπίας. Στην ουσία η ένταξη της Ισπανίας στην ΟΝΕ ήταν αποτυχημένη.

Αντιμέτωπη με την κρίση η ισπανική πολιτική ελίτ υιοθέτησε το δίπτυχο της τρόικας, δηλαδή ‘σταθεροποίηση μέσω λιτότητας’ και ‘ανάπτυξη μέσω απελευθέρωσης αγορών και ιδιωτικοποιήσεων’, αλλά ηπιότερα από την Ελλάδα δεδομένου ότι η τρόικα δεν παρενέβη επίσημα. Έστω κι έτσι, τα αποτελέσματα ήταν καταστροφικά. Το 2012 η Ισπανία αντιμετωπίζει δημοσιονομικό έλλειμμα της τάξης του 6.5%, συρρίκνωση του ΑΕΠ ίσως 2-3%, ανεργία που ξεπερνάει το 25%. Τεράστιες εντάσεις έχουν εμφανιστεί ανάμεσα στις επαρχίες της χώρας, ιδίως στην Καταλονία λόγω λιτότητας και χρηματικών μεταβιβάσεων. Οι ισπανικές τράπεζες θα χρειαστούν τουλάχιστον 60 δις για ανακεφαλαιοποίηση, ενώ τα επιτόκια μακροχρόνιου δημόσιου δανεισμού κινούνται ξανά κοντά στο απαγορευτικό 6%. Μέσα σ’αυτό το κλίμα, η κυβέρνηση Ραχόι ανακοίνωσε νέο πρόγραμμα λιτότητας ύψους 40 δις για να φέρει το έλλειμμα στο 4.5% το 2013, με την ελπίδα να αποφύγει ισπανικό Μνημόνιο. Πρόκειται για παραλογισμό που θα οδηγήσει τη χώρα σε έρημο, χωρίς να αποφευχθεί τελικά η παρέμβαση της τρόικας.

Η Ελλάδα βρίσκεται βέβαια ήδη στην έρημο. Με το δίπτυχο ‘σταθεροποίηση και ανάπτυξη’ που επέβαλε η τρόικα, θα υπάρξει συνολική συρρίκνωση του ΑΕΠ περίπου 20% μέχρι το τέλος του 2012, ενώ η ανεργία πλέον ξεπέρασε το 24%. Τα στοιχεία της συνολικής ζήτησης βρίσκονται σε άτακτη υποχώρηση – κατανάλωση, επενδύσεις και (τον Ιούλιο-Αύγουστο) ακόμη και οι εξαγωγές που είχαν δείξει κάποιο δυναμισμό μετά το 2010. Η πτώση τους μάλλον οφείλεται στην ύφεση που πλέον χτυπάει ολόκληρη την ευρωζώνη, αλλά και στην υψηλή ισοτιμία του ευρώ, καθώς και στη δυσκολία των εξαγωγέων να λάβουν πιστώσεις από τις τράπεζες.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι και το δεύτερο Μνημόνιο που συνόδευσε το καταστροφικό PSI έχει εξωκείλει πλήρως. Το πρωτογενές έλλειμμα για το 2012 πιθανώς να κινηθεί γύρω στα 3 δις, οι ανάγκες ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών αυξάνονται συνεχώς καθώς όλο και περισσότερα δάνεια δεν μπορούν να εξυπηρετηθούν, το δημόσιο χρέος είναι γύρω στο 170% και δεν υπάρχει απολύτως καμία περίπτωση να επιτευχθεί ο στόχος του 120% για το 2020. Το πρόγραμμα του δεύτερου Μνημονίου αναπόφευκτα θα χρειαστεί επιμήκυνση, η οποία θα απαιτήσει νέο δανεισμό, ίσως και 30-40 δις.

Αντιμέτωπη με μια οικονομία που ήδη καταρρέει, η τρικομματική κυβέρνηση ετοιμάζει να επιβάλει νέα λιτότητα της τάξης των 13-14 δις. Την οποία συνοδεύει με διάφορες εξωπραγματικές εκτιμήσεις περί ισοσκελισμένου προϋπολογισμού, χαμηλών νέων δανειακών αναγκών λόγω επιμήκυνσης, και ‘φως στο τούνελ’ το 2014. Η συντηρητικότερη ρεαλιστική εκτίμηση είναι ότι το 2013 η συρρίκνωση του ελληνικού ΑΕΠ θα είναι 5% με την ανεργία να οδεύει προς το 30%. Αν υπάρξει γενικευμένη παγκόσμια ύφεση, πράγμα διόλου απίθανο, η συρρίκνωση του ΑΕΠ θα είναι κατά πολύ μεγαλύτερη, χωρίς ωστόσο να έχει θεραπευτεί η κρίση. Εν ολίγοις, η Ελλάδα απειλείται με κοινωνικό ολοκαύτωμα.

Η τακτική που ακολουθεί η ελληνική άρχουσα τάξη είναι ξεκάθαρη. Θα επιβάλλει νέα λιτότητα, παρά τις τρομακτικές επιπτώσεις για την κοινωνία, αγωνιώντας να λάβει την επόμενη δόση των 31.5 δις. Παράλληλα το κράτος έχει στην ουσία κηρύξει μερική παύση εσωτερικών πληρωμών προς επιχειρήσεις και επαγγελματίες, ενώ μονοπωλεί τη διαθέσιμη ρευστότητα από τις τράπεζες, σε μιά προσπάθεια να κερδηθεί χρόνος. Με τα 31.5 δις ελπίζεται ότι θα ανακεφαλαιοποιηθούν οι τράπεζες και θα πληρωθούν μερικά από τα χρέη του Δημοσίου. Θα κρατηθεί έτσι η χώρα με νύχια και με δόντια μέσα στο ευρώ, προσβλέποντας στην πολυπόθητη ‘συνολική’ λύση για την ΟΝΕ, οπότε κάποιο ξεροκόμματο θα πεταχτεί στην Ελλάδα. Αυτός ο παιδαριώδης συλλογισμός εμφανίζεται ως ‘στρατηγική’ από τους αρριβίστες που χαράζουν την πορεία της χώρας την τελευταία τριετία.

Το πρώτο εμπόδιο που θα αντιμετωπίσει το μεγαλοφυές σχέδιο είναι το ΔΝΤ. Όχι λόγω σκληρότητας, ή ιδεολογικής αγκύλωσης, όπως συχνά λέγεται στη χώρα μας, αλλά λόγω καταστατικού και αδήριτης ελληνικής πραγματικότητας. Η έκθεση του ΔΝΤ στη χώρα μας, αν συνεχιστεί το δεύτερο Μνημόνιο, θα φτάσει τα 45 δις. Πρόκειται για τεράστιο ποσό και οι φτωχές χώρες που παρέχουν κονδύλια δικαιολογημένα διαμαρτύρονται. Το χειρότερο όμως είναι ότι, αν η Ελλάδα κηρύξει αδυναμία πληρωμής – που ήδη διαγράφεται – αναγκαστικά δεν θα πληρώσει και το ΔΝΤ. Θα πρόκειται για πρωτοφανές γεγονός, βόμβα στα θεμέλια του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος. Ως εκ τούτου, το ΔΝΤ επείγεται να αποσυρθεί από το αποτυχημένο ελληνικό πρόγραμμα.

Το δεύτερο εμπόδιο είναι η εξασφάλιση νέων πηγών χρηματοδότησης. Η Ελλάδα, είτε λόγω επιμήκυνσης του Μνημονίου, είτε μετά από κάποια ‘συνολική’ λύση, θα χρειαστεί δεκάδες δισεκατομμυρίων. Ποιό ευρωπαϊκό κοινοβούλιο θα εγκρίνει νέα κονδύλια; Η Ελλάδα θα χρειαστεί επίσης διαγραφή του χρέους της ώστε να γίνει βιώσιμο. Φρόντισε όμως το απαράδεκτο PSI να μετατρέψει το χρέος από ιδιωτικό σε επίσημο, απαλλάσσοντας τις τράπεζες του εξωτερικού με ευνοϊκούς όρους. Ο χαμένος από μια νέα διαγραφή θα είναι ευθέως ο ευρωπαίος πολίτης, πράγμα που την καθιστά πολιτική δυναμίτιδα για τους ιθύνοντες της ΕΕ.

Το τρίτο, και τελικά ίσως σημαντικότερο, είναι ότι σε καμία περίπτωση δεν προβλέπεται άρση της λιτότητας και άρα θα οξυνθούν κι άλλο οι κοινωνικές πιέσεις. Όσοι νομίζουν ότι η χαλαρή πολιτική αντίδραση της αντιπολίτευσης θα επιτρέψει στην ελληνική άρχουσα τάξη να ελέγξει την κατάσταση, πλανώνται πλάνην οικτράν. Διότι υπάρχει επίσης η διαδικασία κοινωνικής αποσάθρωσης και η ανομία, που κάλλιστα μπορούν να οδηγήσουν σε ακυβερνησία. Τα φαινόμενα που θα εμφανιστούν στις λαϊκές γειτονιές της Αθήνας το 2013-4, αν συνεχιστεί η τρέχουσα πολιτική, θα είναι πρωτοφανή. Η παραμονή στο ευρώ διαλύει την κοινωνία.

Η ιστορική ευθύνη της Αριστεράς στις συνθήκες αυτές είναι τεράστια. Καλείται να δράσει ως ηγέτιδα δύναμη που μπορεί να βγάλει την κοινωνία από την κρίση, αλλάζοντας τους συσχετισμούς υπέρ της εργασίας και να βάζοντας τη χώρα σε τροχιά προόδου. Για να το κάνει αυτό όμως πρέπει πρώτα να δεχτεί ότι η αποτυχία του προγράμματος της τρόικας δεν οφείλεται γενικά και αφηρημένα στη λιτότητα. Η λιτότητα είναι ιδιαίτερα καταστρεπτική στην Ελλάδα γιατί η χώρα δεν έχει έλεγχο της νομισματικής πολιτικής και η ΟΝΕ δεν επιτρέπει την υποτίμηση του νομίσματος. Συνεπώς όλη η πίεση διοχετεύεται στο εσωτερικό, δημιουργώντας τραγικές καταστάσεις. Πρέπει επίσης η Αριστερά να δεχτεί ότι το δίπτυχο ‘σταθεροποίηση και ανάπτυξη’ δεν είναι πολιτική ιδιοτροπία της κακιάς Μέρκελ. Απεναντίας, πηγάζει από τη νεοφιλελεύθερη ιδεολογία στον πυρήνα της ΟΝΕ και από τα τραπεζικά και επιχειρηματικά συμφέροντα που τη στηρίζουν.

Παρόμοια ελληνικά συμφέροντα, άρρηκτα δεμένα με την ΟΝΕ, δημιούργησαν την εγχώρια ‘παράταξη του ευρώ’, επεβαλαν τα Μνημόνια, εξαπέλυσαν πρωτοφανή ιδεολογικό πόλεμο και γέννησαν φόβο στους εργαζόμενους. Τα συμφέροντα αυτά διακινδυνεύουν ολική καταστροφή και απώλεια της εθνικής κυριαρχίας, αρκεί να παραμείνει η χώρα στο ευρώ περιμένοντας τη σωτηρία από τις Βρυξέλλες. Το δυστύχημα είναι ότι το φετίχ του ευρώ έχει φτάσει να φοβίζει και μεγάλα κομμάτια της Αριστεράς. Όσο η Αριστερά δεν αντιμετωπίζει με θάρρος και λογική την ευρωψύχωση των κυρίαρχων στρωμάτων, δεν θα μπορέσει να διαμορφώσει εναλλακτικό πρόγραμμα υπέρ των λαϊκών συμφερόντων.

Η απόρριψη της λιτότητας, η διακήρυξη ριζοσπαστικών προθέσεων και οι μακροσκελείς λίστες μέτρων, ούτε πείθουν, ούτε αποτελούν ουσιαστικό πρόγραμμα, όταν παράλληλα λέγεται σε όλους τους τόνους ότι η χώρα θα παραμείνει στην ΟΝΕ. Το θέμα του ευρώ πρέπει να τεθεί με όρους κυβερνητικής εξουσίας στη βάση προγράμματος για κάθε ενδεχόμενο. Κανείς δεν αντιλέγει ότι μία έξοδος από την ΟΝΕ θα ήταν επώδυνη διαδικασία, με σημαντικούς κινδύνους. Αν όμως η Ελλάδα είχε φύγει από το ευρώ το 2010, δεν θα είχε το κόστος του 18% του ΑΕΠ που της επιφύλαξαν τα Μνημόνια και σήμερα θα ήταν στην ανάκαμψη. Τώρα η χώρα καταρρέει, το άμεσο μέλλον διαγράφεται τραγικό και τα δυσκολότερα είναι ακόμη μπροστά της. Θα πρόκειται για ιστορική ολιγωρία προς την ελληνική κοινωνία να μη δώσει εγγυήσεις η Αριστερά ότι μπορεί να αντιμετωπίσει και την έξοδο με όρους που θα είναι υπέρ του κόσμου της εργασίας. Είμαστε πλέον στο παρά ένα.

Προς ένα 4ο Ράιχ!

«Νομισματικό επίτροπο» και αναθεώρηση των Ευρωπαϊκών Συνθηκών προετοιμάζει η Γερμανία!

Νέες διευρυμένες εξουσίες που θα επιτρέπουν στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή να απορρίπτει προϋπολογισμούς των κρατών μελών προτείνει ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών κ. Βόλφγκανγκ Σόιμπλε επιδιώκοντας την εκ νέου αναθεώρηση των ευρωπαϊκών Συνθηκών εντός του 2013. Διακαής πόθος του Βερολίνου είναι η ενίσχυση της δημοσιονομικής πειθαρχίας στην Ευρωζώνη με μοντέλο την ίδια τη Γερμανία, ωστόσο οι προτάσεις Σόιμπλε είναι πολύ πιθανό ότι θα ενοχλήσουν το Παρίσι και το Λονδίνο.

Οι προτάσεις Σόιμπλε στην ουσία αφορούν τη μεταφορά πολύ σημαντικών κυριαρχικών δικαιωμάτων, όπως είναι η δικαιοδοσία χάραξης δημοσιονομικής και κοινωνικής πολιτικής μέσω του προϋπολογισμού, από τα κράτη μέλη στις Βρυξέλλες και συγκεκριμένα στον Επίτροπο Οικονομικής και Νομισματικής πολιτικής της Κομισιόν.

Σύμφωνα με τον κ. Σόιμπλε ο επίτροπος θα πρέπει να έχει το δικαίωμα να απορρίπτει εθνικούς προϋπολογισμούς όταν κρίνει ότι δεν επιτυγχάνονται οι στόχοι που έχουν τεθεί από κοινού στο πλαίσιο του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης.

Επιπλέον ο κ. Σόιμπλε προτείνει οι ευρωβουλευτές από κράτη μέλη εκτός Ευρωζώνης να μην ψηφίζουν όταν οι υπό συζήτηση νομοθετικές προτάσεις αφορούν αποκλειστικά τα μέλη της Ευρωζώνης.

«Πρέπει να κάνουμε τώρα μεγαλύτερα βήματα προς την κατεύθυνση της δημοσιονομικής ένωσης», είπε ο κ. Σόιμπλε κατά την επιστροφή του από τη Σιγκαπούρη. «Θα μπορούσαμε να είμαστε έτοιμοι μέχρι το Δεκέμβριο και να συγκαλέσουμε (ευρωπαϊκή) συνέλευση» η οποία θα συζητήσει τις προτεινόμενες αλλαγές, συμπλήρωσε ο κ. Σόιμπλε.

Ωστόσο η σημαντική μεταφορά εξουσιών από τα κράτη μέλη σε κεντρικό επίπεδο και ο "ντε φάκτο" διαχωρισμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε δύο οντότητες αναμένεται να προκαλέσει σημαντικές τριβές με τη Γαλλία και τη Βρετανία.

Ο κ. Σόιμπλε αποκάλυψε ότι έχει συζητήσει τις προτάσεις του με την Γερμανίδα καγκελάριο κ. Άγγελα Μέρκελ διευκρινίζοντας ότι η τελευταία είναι «κάπως πιο επιφυλακτική» από τον ίδιο σχετικά με τις προτεινόμενες βαθιές αλλαγές.

Η πρόταση για τη δημιουργία ενός υπέρ-επιτρόπου που θα διαθέτει σημαντικές εξουσίες δεν είναι νέα καθώς είχε προταθεί και από την ίδια την Κομισιόν το 2010, ωστόσο τότε είχε απορριφθεί από τους αρχηγούς κρατών και κυβερνήσεων.

Ο κ. Σόιμπλε προτείνει σήμερα ο νέος υπερ-επίτροπος για το ευρώ να διαθέτει την εξουσία όχι μόνο να απορρίπτει προσχέδια προϋπολογισμών, αλλά να απαιτεί αλλαγές ακόμη και κατά την εκτέλεση ενός προϋπολογισμού όταν διαφαίνεται ότι δεν επιτυγχάνονται οι στόχοι που έχουν τεθεί από κοινού στις Βρυξέλλες.

Παρεμφερείς προτάσεις έχει καταθέσει το 2011 και η ολλανδική κυβέρνηση, ενώ τον περασμένο Φεβρουάριο το γερμανικό υπουργείο Οικονομικών είχε προτείνει ατύπως τη δημιουργία ενός υπερ-επιτρόπου μόνο για τις χώρες που λαμβάνουν βοήθεια. Οι προτάσεις του κ. Σόιμπλε είναι σαφές ότι αποτελούν σημαντική τομή στον τρόπο λειτουργίας της Ευρωζώνης και τη σημαντικότερη αλλαγή στις ευρωπαϊκές Συνθήκες από την εποχή του Μάαστριχτ.

Ωστόσο, η διαδικασία ευρείας αναθεώρησης των Συνθηκών έχει αποδειχτεί ότι είναι ιδιαίτερα πολύπλοκη και χρονοβόρα διαδικασία. Επιπλέον οι αλλαγές θα πρέπει να επικυρωθούν μέσω δημοψηφισμάτων σε ορισμένες χώρες όπως η Ιρλανδία ενώ γενικότερα στην Ευρώπη ο σκεπτικισμός σχετικά με τη μεταφορά εξουσιών σε κεντρικό επίπεδο είναι μεγαλύτερος από κάθε άλλη φορά στην ιστορία της Ε.Ε. Στην περίπτωση της Γερμανίας δε, είναι πολύ πιθανό ότι νέα μεταφορά εξουσιών στις Βρυξέλλες θα απαιτήσει την αναθεώρηση και του γερμανικού Συντάγματος το πιθανότερο μέσω διεξαγωγής δημοψηφίσματος. Αντίθετα σε χώρες όπως η Ελλάδα μια τέτοια προοπτική θα "παρουσιαστεί" ως μοναδική εφικτή λύση.  

Πηγές: Spiegel, Deutsche Welle,Financial Times. 

ΥΓ) Μόνο οι πολλοί δύσπιστοι- στα όρια της ξεροκεφαλιάς, δεν αντιλαμβάνονται ότι η οικονομική κρίση μετατρέπεται σε κρίση πολιτεύματος.   Το διακύβευμα σε λίγο καιρό θα είναι αν από την Δημοκρατία του Κοινωνικού Κράτους θα καταλήξουμε στην Δικτατορία των Αγορών και με την επίσημη βούλα της Ευρωπαϊκής Ένωσης! Ή για την ακρίβεια: "με την ...σφραγίδα του 4ου Ράιχ!"

Μας δουλεύουν... ή μας προετοιμάζουν;

ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ καταγγέλλουν τα μέτρα για τις εργασιακές σχέσεις αλλά ...στηρίζουν την Κυβέρνηση που θα τα νομοθετήσει!

Αργά το απόγευμα και λίγο μετά τις 8 μμ ολοκληρώθηκε η νέα συνάντηση των τριών κυβερνητικών εταίρων για την οριστικοποίηση του πακέτου μέτρων που απαιτεί η τρόικα. Μετά το τέλος της σύσκεψης των τριών πολιτικών εταίρων, η οποία είχε διάρκεια τρεις ώρες, ο κ. Φώτης Κουβέλης, πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ, δήλωσε ότι το κόμμα του δεν πρόκειται να ψηφίσει τα μέτρα που απαιτεί η τρόικα αφού οι αξιώσεις της ξεπερνούν τις αντοχές της κοινωνίας. Ο πρόεδρος της Δημοκρατικής Αριστεράς τόνισε στις δηλώσεις του επίσης ότι πρέπει να υπάρξουν διαρθρωτικές αλλαγές αλλά αυτά που αξιώνει η τρόικα συνιστούν την ισοπέδωση των εργασιακών δικαιωμάτων και των εργασιακων σχέσεων. «Οι αξιώσεις της τρόικας ξεπερνούν τις αντοχές της ελληνικής οικονομίας», δήλωσε χαρακτηριστικά, ο κ. Κουβέλης. 

Σε δηλώσεις του, στο ίδιο μήκος κύματος, ο Ευάγγελος Βενιζέλος τόνισε ότι η τρόικα παίζει με τη φωτιά και ότι σκόπιμα καθυστερεί τις διαπραγματεύσεις.Το πακέτο που θα έρθει για ψήφιση στη Βουλή «θα πρέπει να είναι το τελευταίο και να είναι και δίκαιο. Το πακέτο θα πρέπει να βγάλει οριστικά την Ελλάδα από την κρίση», πρόσθεσε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ. Για τα εργασιακά θέματα ο κ. Βενιζέλος είπε ότι «άλλες παρεμβάσεις στα εργασιακά δεν βοηθούν, αφού αυτά που αποφασίστηκαν το Φεβρουάριο είναι το πιο ακραίο σημείο». Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ εξέφρασε παράλληλα τη στήριξή του στην κυβέρνηση. Συνεργάτες του κ. Βενιζέλου σχολίασαν λίγο αργότερα ότι αν η ΔΗΜΑΡ δεν ψηφίσει τα "μέτρα" δεν θα τα ψηφίσει ούτε το ΠΑΣΟΚ. 

Αυτό που δεν είπαν ούτε ο κ.Βενιζέλος, ούτε ο κ.Κουβέλης είναι ότι τα μέτρα του νέου αυτού πακέτου θα ψηφισθούν στην Βουλή ως ένα και μόνο άρθρο, και έτσι δεν θα υπάρξει η δυνατότητα να καταψηφίσουν αυτά που αυτοί θεωρούν "δυσβάσταχτα"!

Αν δούμε τις επόμενες ώρες να βγαίνει και ο πρωθυπουργός κ.Αντώνης Σαμαράς και να καταγγέλλει την τρόικα ότι θέλει να οδηγήσει την χώρα σε εργασιακό μεσαίωνα, τότε θα είμαστε εντελώς σίγουροι ότι το "νέο κούρεμα" του Ελληνικού Χρέους είναι πολύ πιο κοντά από ότι πιστεύαμε.