Μάχη στην Σιέρα Νεβάδα κατά των Αιολικών!

Οι τρεις μεγαλύτερες περιβαλλοντικές οργανώσεις των ΗΠΑ κατά των αιολικών πάρκων!

 Sierra Club, Center for Biological Diversity και Defenders of Wildlife: 

Οι ανεμογεννήτριες απειλούν τους Κόνδορες!

Στα  ανεμοδαρμένα βουνά της Σιέρα Νεβάδα, βόρεια του Λος Άντζελες, τρεις από τις μεγαλύτερες περιβαλλοντικές οργανώσεις των ΗΠΑ, οι Sierra Club, Center for Biological Diversity και Defenders of Wildlife, μάχονται ενάντια σε ένα μεγάλο έργο αιολικής ενέργειας, θέλοντας να προστατέψουν ένα μοναδικό βιότοπο, το φαράγγι Jawbone όπου φωλιάζουν οι απειλούμενοι με εξαφάνιση Κόνδορες της Καλιφόρνιας καθώς και οι αυστηρά προστατευόμενοι αμερικάνικοι χρυσαετοί.

"Η περιοχή που προβλέπεται να εγκατασταθεί το αιολικό πάρκο είναι ένας ιστορικός βιότοπος για τον κόνδορα της Καλιφόρνιας!" καταγγέλλει η εκπρόσωπος του Sierra Club, Joan Taylor ανατρέποντας  πλήρως την έκθεση περιβαλλοντικών επιπτώσεων που παρουσίασε η εταιρία κατασκευής του έργου. "Η έκθεση αναφέρει ότι τα πουλιά δεν φωλιάζουν εκεί, αλλά εμείς ξέρουμε ότι  το κάνουν! Και το ξέρουμε επειδή έχουν κολάρα και τα παρακολουθούμε."

Το φαραωνικών διαστάσεων έργο με τις τεράστιες ανεμογεννήτριες, που ονομάζεται Jawbone λόγω του ομώνυμου φαραγγιού στο οποίο χωροθετείται, σχεδιάζεται να καταστρέψει ολόκληρο το νότιο τμήμα της Σιέρα Νεβάδα, μια περιοχή με συνεχείς ανέμους κατευθυνόμενους από το δροσερό Ειρηνικό Ωκεανό προς την ξηρή έρημο Mojave. Όμως, ο προτεινόμενος χώρος τοποθέτησης της τεράστιας σειράς από τις 116 ανεμογεννήτριες με τις γιγαντιαίες λεπίδες/πτερύγια είναι επίσης κοντά τόσο στις περιοχές φωλιάσματος των λιγοστών πλέον Κόνδορων της Καλιφόρνιας αλλά και σε μια σημαντική οδό μετανάστευσης πουλιών!

Η περιοχή είναι μια από τις καλύτερες, αν όχι η καλύτερη, περιοχή στην Καλιφόρνια ως αναφορά το αιολικό της δυναμικό. Γι αυτό και λόγω των άριστων συνθηκών που εμφανίζει, αποτελεί  και διεθνή προορισμό για αιωροπτεριστές! Γι αυτό και επιλέχθηκε από τις πρώτες στην Καλιφόρνια για την εγκατάσταση  ανεμογεννητριών! Οι κόνδορες όμως χρησιμοποιούν τους ίδιους ανέμους για να πετάξουν! Και μόνον χάρη σε αυτούς τους ανέμους μπορούν κι επιβιώνουν! Γι αυτό και η περιοχή θεωρείται και σημαντική για την επιβίωσή τους!

"Χάρη στα μέτρα προστασίας των τελευταίων δεκαετιών ο  πληθυσμός του κόνδορα κατόρθωσε και ανακάμπτει αλλά με αργούς ρυθμούς! Αν τα σχέδια για το αιολικό πάρκο προχωρήσουν, αυτό σίγουρα θα προκαλέσει μια απότομη πτώση του αριθμού τους ", δηλώνει η Taylor. "Η αξιολόγηση των κινδύνων του έργου ήταν απλά εντελώς ανεπαρκής."

Οι τοπικοί πολιτικοί άρχοντες και οι γραφειοκράτες προωθούν τα σχέδια για το αιολικό πάρκο, υποστηρίζοντας ότι αυτό δήθεν θα δημιουργήσει θέσεις εργασίας και θα επεκτείνει την τοπική οικονομία, ενώ, σύμφωνα με τις περιβαλλοντικές ομάδες και τους ακτιβιστές της άγριας φύσης, αυτό που αποκρύπτουν ή τουλάχιστον δεν λαμβάνουν υπόψη και αγνοούν πλήρως είναι οι συνέπειες για τα προστατευόμενα πουλιά, την άγρια ζωή και τα σπάνια φυτά της περιοχής.

Ο Κομητειακός Επόπτης Zack Scrivner, από τους υποστηρικτές του έργου για παράδειγμα, έδωσε πρόσφατα μια ομιλία υποστηρίζοντας ότι χάρη σε έργα ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, όπως είναι το Jawbone θα δημιουργηθούν χιλιάδες θέσεις εργασίας και δισεκατομμύρια δολάρια θα εισρεύσουν στην Κομητεία. Βέβαια οι υποστηρικτές του έργου αποφεύγουν να πουν πως οι θέσεις εργασίας είναι προσωρινές και αφορούν την φάση κατασκευής του και μόνο.

"Υπάρχουν φορολογικά κίνητρα για έργα όπως αυτό, αλλά υπάρχουν και χρονικές προθεσμίες, προκειμένου τα έργα αυτά να πληρούν τις προϋποθέσεις για χρηματοδότηση", δήλωσε ο δικηγόρος του Sierra Club, Matthew Vespa. "Πρέπει να είναι σε θέση να παρέχουν ενέργεια μέσα σε ένα ορισμένο χρονικό διάστημα. Πιστεύω ότι αυτά τα στενά χρονοδιαγράμματα  συνέβαλαν στην βιασύνη έγκρισης αυτών των σχεδίων και αγνοήθηκαν εντελώς οι κίνδυνοι που φέρνουν όπως πχ. το πώς θα επηρεάσουν τα προστατευόμενα είδη πουλιών." 

Στην Καλιφόρνια η νομοθεσία που ψηφίστηκε πέρυσι προϋποθέτει ότι μέχρι το 2017 οι εταιρείες ενέργειας θα πρέπει να κάνουν χρήση καθαρών πηγών ενέργειας για το 20% των συνολικών πωλήσεών τους σε ηλεκτρικό. Σύμφωνα με μια 25-χρόνια συμφωνία μεταξύ της Pacific Gas & Electric και τους επενδυτές-εργολάβους του σχεδίου Jawbone, οι ανεμογεννήτριες στα βουνά της Σιέρα Νεβάδα θα πρέπει να στρέφονται πριν από το τέλος του τρέχοντος έτους. 

Μόνο 170 άτομα Κόνδορα της Καλιφόρνιας πλέον επιβιώνουν και τώρα απειλούνται από τις ανεμογεννήτριες!

Οι περιβαλλοντικές ομάδες παρόλο που  ρητά δηλώνουν ότι υποστηρίζουν τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας ως έναν τρόπο για να αποφευχθεί η χρήση άλλων πιο βλαβερών πηγών ενέργειας είναι κατηγορηματικά αντίθετες  στο προκλητικό σχέδιο Jawbone: "είμαστε συλλογικά αντίθετοι με το συγκεκριμένο έργο αιολικής ενέργειας, λόγω του ότι κατά απαράδεκτο τρόπο οριοθετείται μέσα σε ένα μοναδικό βιότοπο με σημαντικές μεταναστευτικές διαδρομές για πολλά είδη πουλιών και ταυτόχρονα απειλεί την επιβίωση σπάνιων και προστατευόμενων ειδών, συμπεριλαμβανομένου του μαγευτικού χρυσαετού και του απειλούμενου κόνδορα της Καλιφόρνιας", δηλώνουν σε κοινή τους καταγγελία οι οργανώσεις Sierra Club, Κέντρο για τη Βιολογική Ποικιλότητα (Center for Biological Diversity) και οι Υπερασπιστές της Άγριας Ζωής (Defenders of Wildlife). 

Οι τρεις οργανώσεις με τα εκατομμύρια μέλη στις ΗΠΑ, δεν στέκονται μόνο στις γραπτές καταγγελίες! Θεωρώντας προκλητική την έγκριση που δόθηκε από το τοπικό συμβούλιο των εποπτικών αρχών και το τμήμα σχεδιασμού της κομητείας του σε δύο συνορεύουσες συστοιχίες αιολικών πάρκων στο φαράγγι Jawbone, προσέφυγαν στα αρμόδια δικαστήρια της Καλιφόρνιας αιτούμενοι την προσωρινή παύση κάθε εργασίας. 

Χρυσαετοί.

Η προσφυγή περιλαμβάνει τις αρχές της Κομητείας Kern, τις εταιρίες Jawbone Energy και North Sky River Energy καθώς και μια ομάδα από άτομα που φαίνεται να έχουν οικονομικό συμφέρον για το σχέδιο, όπως πχ τοπικοί εργολάβοι, μηχανοδηγοί και κατασκευαστές. Η καταγγελία που υποβλήθηκε στο Ανώτατο Δικαστήριο της Kern County επιδιώκει την έκδοση μιας περιοριστικής εντολής που θα διατάζει το τοπικό συμβούλιο των εποπτικών αρχών να ακυρώσουν την έγκρισή τους για το έργο. Στην αίτηση τους οι τρεις μεγαλύτερες περιβαλλοντικές οργανώσεις της Αμερικής τονίζουν την πιθανότητα ανεπανόρθωτων καταστροφών στον υπόγειο υδροφόρο ορίζοντα, στα σπάνια φυτά της περιοχής, συμπεριλαμβανομένου του κάκτου Bakersfield, και κυρίως στα προστατευόμενα είδη πουλιών που ζουν στην περιοχή. 

Ο Χρυσαετός (Aquila chrysaetos) είναι ένα από τα πιο ισχυρά αρπακτικά στον κόσμο! Το είδος έχει σημειώσει σημαντική κάμψη κυρίως λόγω της υποβάθμιση των οικοτόπων του, και ένα άλλο αιολικό πάρκο κοντά στο φαράγγι Jawbone έχει προκαλέσει υψηλή θνησιμότητα μεταξύ των αυστηρά προστατευόμενων αυτών αρπακτικών πουλιών. 

Ο Κόνδορας της  Καλιφόρνια (Gymnogyps californianus) έχει το μεγαλύτερο άνοιγμα φτερών από οποιοδήποτε άλλο πουλί στη Βόρεια Αμερική. Ενώ ήταν πολύ διαδεδομένο είδος στη Βόρεια Αμερική στις αρχές της Πλειστόκαινου εποχής, έφτασε στο χείλος της πλήρους εξαφάνισης με τον πληθυσμό του να έχει συρρικνωθεί σε μόλις 22 πουλιά, όταν ένα πρόγραμμα αποκατάστασης Condor ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του 1980. Από τότε, λόγω της εντατικής εκστρατείας για την προστασία του και χάρη τόσο στην αυστηρή νομοθεσία αλλά και σε ειδικά προγράμματα επανένταξης της Υπηρεσία Άγριας Φύσης των ΗΠΑ, ο πληθυσμός του κόνδορα ανέκαμψε, έστω και αργά, με έναν πληθυσμό περίπου 170 πουλιά σήμερα.

 Gymnogyps californianus.

Δυστυχώς για τα σπανιότατα αυτά πουλιά, τα  βουνά Tehachapi, περιοχή όπου πετάνε για να βρουν την τροφή τους και φωλιάζουν για να αναπαραχθούν είναι επίσης και μια από τις περιοχές αιολικής προτεραιότητας για την  ενεργειακή πολιτική της χώρας, με συνολικά 49 αιολικά πάρκα ήδη να λειτουργούν. Η περιοχή είναι περίπου 200 μίλια βόρεια του Λος Άντζελες, και νότια του Εθνικού  Δρυμού Sequoiah. Πίσω από το επίμαχο σχέδιο είναι ένα συνονθύλευμα από ιδιωτικές και δημόσιες εκτάσεις γης που ελέγχονται από το Γραφείο του Κομητειακού Διαχειριστή της γης.  Το μεγαλύτερο μέρος του έργου ελέγχεται από τη North Sky River Landholdings, θυγατρική της NextEra Energy, από τις μεγαλύτερες εταιρείες ανανεώσιμων πηγών ενεργείας στην Καλιφόρνια με περίπου 100 αιολικά πάρκα στην πολιτεία. Ένα μικρότερο ποσοστό της επένδυσης κατέχεται από ντόπιους μικροεπενδυτές που κατονομάζονται ένας προς έναν στην δικαστική αγωγή, και εκπροσωπούνται από τον Philip Rudnick, του οποίου ο γιος Daniel είναι ένας δικηγόρος ασχολούμενος κυρίως με κτηματομεσιτικά θέματα στην περιοχή και ταυτόχρονα ανέλαβε και αρχηγός του έργου. Σε μια σύντομη συνέντευξη του, ο  Daniel Rudnick δήλωσε ότι οι διαπραγματεύσεις βρίσκονται σε εξέλιξη : "Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι έχουμε εμπλακεί ενεργά με τις μη κυβερνητικές περιβαλλοντικές οργανώσεις για να επιτευχθεί μια επίλυση των σχετικών προβλημάτων που θα ελαχιστοποιήσει τις αρνητικές επιπτώσεις στα πουλιά και τις νυχτερίδες."  
    

Ένα από τα ήδη υπάρχοντα αιολικά πάρκα στα βουνά Tehachapi της Κομητείας Kern. 

Σε μια περιοχή μεγάλων και πλούσιων αγροτικών οικογενειών με πολλές διασυνδέσεις, τα ζητήματα που διακυβεύονται με αφορμή την υπόθεση αυτή είναι αρκετά, πολύπλοκα και αμφιλεγόμενα, και αυτό έγινε σαφές όταν ο δικαστής που ανέλαβε την υπόθεση αρχικά ζήτησε την εξαίρεσή του από την εκδίκαση λίγο μετά που του είχε ανατεθεί. "Με βάση την στενή σχέση της οικογένειάς μου με την οικογένεια του ενός από τα άτομα που κατονομάζεται ως έχων έννομο αλλά και έμπρακτο συμφέρον στην υπόθεση πιστεύω πέρα από κάθε αμφιβολία πως πρέπει να αυτοεξαιρεθώ από την εκδίκαση της υπόθεσης", υποστήριξε ο δικαστής Kenneth Twisselman II. 

Με βάση την περιβαλλοντική μελέτη και την περιγραφή του έργου, το τμήμα σχεδιασμού της Κομητείας Kern πρότεινε μια άγονη ζώνη ερήμου, άδεια εντελώς απ' οτιδήποτε εκτός από μερικές αγελάδες που ανήκουν στους τοπικούς κτηνοτρόφους και βόσκουν ελεύθερα. Η μελέτη υποστηρίζει ότι αυτές οι αγελάδες είναι τόσο λίγες που δεν έχει καμία αξία το αν θα επηρεαστούν ή όχι από την εγκατάσταση των αιολικών πάρκων! Από την άλλη πλευρά, με την εγκατάσταση των 116 ανεμογεννητριών- 125 μέτρων ύψους η καθεμία- θα παράγονται 325 μεγαβάτ  ενέργειας, περίπου το μισό της δυναμικότητας ενός τυπικού με βάση την καύση άνθρακα σταθμού παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας.      

Όμως, η καταγγελία από τους περιβαλλοντολόγους λέει μια διαφορετική ιστορία, όπου οι προγραμματιστές του έργου μαζί με τους τοπικούς αξιωματούχους της κυβέρνησης υποβάθμισαν σημαντικά τη βλάβη που θα προκληθεί από το αιολικό πάρκο, και επέσπευσαν την τελική έγκριση και τη διαδικασία αδειοδότησης του έργου και περιόρισαν αισθητά και δραματικά την ευκαιρία σε οποιοδήποτε να υποβάλει τις παρατηρήσεις του.      

Η έκθεση περιβαλλοντικών επιπτώσεων που συντάχθηκε από τους αναδόχους, και εγκρίθηκε από την πολιτεία "παραπληροφορεί τον αναγνώστη με τον ισχυρισμό ότι υπάρχουν αρκετές μελέτες που δείχνουν ότι η συνολική οικολογική σημασία της περιοχής είναι σχετικά χαμηλή σε σύγκριση με την σημασία της ως περιοχή αιολικής προτεραιότητας στον ενεργειακό σχεδιασμό στις Ηνωμένες Πολιτείες"! 
  

Βουνά Tehachapi.

   

Το ίδιο το Τμήμα της πολιτείας της Καλιφόρνιας για την Προστασία της Φύση και της Άγριας Ζωής καταρρίπτει  αυτήν την περιβαλλοντική μελέτη: "Ο έλεγχος των στοιχείων πεδίου  και των αρχείων του Τμήματός μας για την περιοχή δείχνει πως αυτή είναι ένας εξαιρετικά σπάνιος βιότοπος, που είναι ιστορικά συνδεδεμένος με την επιβίωση του κόνδορα και με την εγκατάσταση των αιολικών πάρκων σε αυτήν θέτεται σε άμεσο κίνδυνο η επιβίωση του είδους" σημειώνει σε αναφορά του το τμήμα. Σε αντίθεση με τις διαβεβαιώσεις από τους προγραμματιστές και τους τοπικούς αξιωματούχους υπέρμαχους του έργου, η υπηρεσία της Πολιτείας κατέληξε επίσης στο συμπέρασμα ότι το έργο είναι πολύ πιο επικίνδυνο για τα πτηνά σε σχέση με άλλα αιολικά πάρκα στην περιοχή. 
Το πλήθος των "σφαλμάτων" που εμφανίζει η περιβαλλοντική μελέτη του έργου και καταγράφουν οι δικηγόροι των περιβαλλοντικών οργανώσεων που χειρίζονται την υπόθεση περιλαμβάνουν την έλλειψη μελετών σχετικά με τον θάνατο πουλιών από τις ανεμογεννήτριες, και τη χρήση γενικών παρατηρήσεων και άλλων μελέτων που διεξήχθησαν σε άλλες περιοχές που  μικρή σχέση  μόνο έχουν με το φαράγγι Jawbone.  Επιπλέον, οι δικηγόροι των τριών περιβαλλοντικών οργανώσεων επισημαίνουν στην καταγγελία τους προς τις δικαστικές αρχές, ότι όπως εξάλλου και οι υπεύθυνοι του έργου αναγκάστηκαν τελικά να παραδεχτούν- ο τρόπος χωροθέτησης των ανεμογεννητριών μπορεί να επιφέρει  έντονες αλλαγές στη ροή των ατμοσφαιρικών ρευμάτων του αέρα δημιουργώντας το πολύ επίφοβο "Funnel effect"(φαινόμενο της χοάνης)! Ένα πρώτο αποτέλεσμα αυτού του φαινομένου θα είναι τα σμήνη των αποδημητικών πτηνών να πετούν σε χαμηλότερο υψόμετρο. Σε συνδυασμό με μια σειρά από ανεμογεννήτριες, αυτό μπορεί μπορεί να οδηγήσει σε μια μαζική σφαγή των πτηνών.  

Οι σπάνιοι κάκτοι Bakersfield (Opuntia basilaris var. treleasei).

    
Η ζημιά δεν περιορίζεται στα πουλιά, αλλά επεκτείνεται και στην σπάνια χλωρίδα που ευδοκιμεί  στο φαράγγι και το νερό που τρέχει στην πορεία του. Η καταγγελία προς τις δικαστικές αρχές αναφέρει ότι η περιβαλλοντική έκθεση που αφορά το έργο δεν αποκαλύπτει τις συνέπειες της κίνησης των βαρέων οχημάτων που  επανειλημμένα θα περνούν  από το ρυάκι Cottonwood Creek. Το ρυάκι που ρέει όλο το χρόνο- αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα του συνολικού βιότοπου της σχετικά άνυδρης περιοχής και η δίοδος βαρέων οχημάτων αλλά και η διάνοιξη δρόμων προς τις ανεμογεννήτριες θα οδηγήσουν στην καταστροφή του! 

Εκτός από την βαθιά ανεπαρκή εκτίμηση των περιβαλλοντικών επιπτώσεων του έργου, υποστηρίζουν στη καταγγελία τους οι περιβαλλοντικές οργανώσεις, οι αξιωματούχοι της Kern County  ανέπτυξαν ένα έωλο επιχείρημα και προσπάθησαν να υποστηρίξουν ότι η εγκατάσταση του αιολικού πάρκου θα εμποδίσει την τουριστική ανάπτυξη και το κυνήγι στην περιοχή, πράγμα που θα συμβάλει στην προστασία της περιοχής και της άγριας ζωής.  "Απλά δεν υπάρχει κανένα στοιχείο για να υποστηρίξει την υπόθεση της κομητείας ότι χωρίς το έργο, αυτή  η καθαρά αγροτική περιοχή με σχεδόν καμία υποδομή θα υποβληθεί σε πρωτοφανή ανάπτυξη," καταγράφει η καταγγελία.  Και παρόλο που όντως η ανάπτυξη των αιολικών πάρκων εμποδίζει άλλες όχλουσες ανθρώπινες δραστηρίοτητες, όπως πχ η ανεξέλεγκτη τουριστική ανάπτυξη,  αντιθέτως η εγκατάσταση των ανεμογεννητριών με τα συνοδά τους έργα και κυρίως με τους δρόμους πρόσβασης μπορεί να οδηγήσουν σε μεγαλύτερη περιβαλλοντική καταστροφή. Εξάλλου στις ΗΠΑ υπάρχει ειδική νομοθεσία, γνωστή ως Roadless Rule ("εκτάσεις ελεύθερες από δρόμους ") που καλύπτει την προστασία της άγριας φύσης από οποιαδήποτε ανθρώπινη επέμβαση.  

    

Μια  από τις ... πολλές επιπτώσεις των αιολικών πάρκων στα βουνά Tehachapi.

Ένα από τα πιο σημαντικά σημεία που τονίζουν οι περιβαλλοντικές ομάδες είναι ότι η περιβαλλοντική ζημία θα μπορούσε να είχε μειωθεί σημαντικά με μερικά απλά μέτρα, όπως η χωροθέτηση των ανεμογεννητριών εκτός των κορυφογραμμών και εκτός των ευαίσθητων βιολογικά περιοχών, η χρήση ανεμογεννητριών με μικρότερο ύψος, η αποκατάσταση και ο αποκλεισμός των δρόμων πρόσβασης προς τα αιολικά πάρκα, η πλήρης υπογειοποίηση των καλωδίων μεταφοράς του ηλεκτρισμού και ταυτόχρονα η φορολόγηση των κερδών της επένδυσης με στόχο την χρηματοδότηση περιβαλλοντικών προγραμμάτων για την προστασία της περιοχής και της άγριας ζωής. Μια καλή ιδέα θα ήταν τα έξοδα για την προστασία του Κόνδορα της Καλιφόρνιας να καλύπτονται  από τις εταιρίες που χρησιμοποιούν τους βιότοπούς του για τις "πράσινες" επενδύσεις τους!    "Η κομητεία, οι εταιρίες και οι υπεύθυνοι του έργου αδικαιολόγητα αρνήθηκαν να εξετάσουν καμία από αυτές τις εναλλακτικές λύσεις", καταλήγει η καταγγελία των τριών περιβαλλοντικών οργανώσεων. Η υπόθεση έχει ανατεθεί πλέον σε άλλον δικαστή, τον William Palmer, του οποίου η πλέον πρόσφατη δράση ήταν να ζητήσει αναβολή της ακροαματικής διαδικασίας που είχε αρχικά οριστεί για τις 15 Μαρτίου έως ότου ενημερωθεί και ο ίδιος καλύτερα αλλά και να δοθεί στα εμπλεκόμενα μέρη περισσότερος χρόνος για να διαπραγματευτούν. Η όλη ιστορία αποκτά μεγαλύτερο ενδιαφέρον καθώς οι μεγαλύτερες Περιβαλλοντικές Οργανώσεις των ΗΠΑ, μέχρι τώρα θεωρούνταν υπέρμαχες της αυτοαποκαλούμενης Πράσινης Ανάπτυξης και για το μόνο που δεν μπορούν να κατηγορηθούν είναι ότι εξυπηρετούν συμφέροντα των εταιρειών πετρελαίου! Αυτό εξάλλου είναι και το βασικό επιχείρημα των εταιριών που δραστηριοποιούνται στις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας εναντίον των επικριτών τους!

ΥΓ) κάποτε πριν από χρόνια όταν ξεκινάγαμε την προσπάθεια για την Προστασία των Παρθένων Βουνών μας από την  λαίλαπα της Μαύρης Ανάπτυξης και της Πράσινης Απάτης μπορεί όντως πολύ εύκολα κάποιοι να μας χαρακτήριζαν "Γραφικούς"! Τώρα όμως που τα αποτελέσματα αυτής της καταστροφικής επέλασης είναι πλέον απτά (δυστυχώς) στα βουνά όλης της Γης και όχι μόνο της Ναυπακτίας, το κίνημα των "Γραφικών" παύει να είναι υπόθεση απλά κάποιων λίγων ευαισθητοποιημένων και αποκτά κινηματικό και οργανωμένο χαρακτήρα παγκόσμια! Και μπορεί για τα βουνά της Ναυπακτίας να είναι πια αργά για να σωθούν- ας συνδράμουμε όλοι όμως ώστε η καταστροφή αυτή να μην γενικευτεί! 

"Εξαφάνισαν" το αρχείο για τις γερμανικές αποζημιώσεις...

Ακούει κανένας εισαγγελέας ρε παιδιά… 

ή όλοι οι εισαγγελείς είναι απασχολημένοι με την αποφυλάκιση του Εφραίμ;

Εξαφανίστηκαν, λέει, ως δια μαγείας τα αρχεία των Γερμανικών αποζημιώσεων και δεν παρεμβαίνει κανείς από τη δικαιοσύνη για να εξιχνιάσει το τεράστιο εθνικό σκάνδαλο… Το νέο αυτό έγκλημα κατά της χώρας μας!!! Και να σύρει τους υπεύθυνους στα δικαστήρια και στην φυλακή!

Την αποκάλυψη-βόμβα την έκανε ο νέος τσάρος της οικονομίας και «σωτήρας μας»,  Φίλιπος Σαχινίδης ο οποίος τόνισε μέσα στη Βουλή, χωρίς αιδώ, τα εξής: «Δεν έχουμε κανένα στοιχείο στο υπουργείο Οικονομικών ούτε για το δάνειο ούτε για τις αποζημιώσεις»  και συνεχίζει... «Δεν υπάρχουν κάποια συγκεκριμένα στοιχεία. Ρώτησα να με ενημερώσουν οι υπηρεσίες αν υπάρχουν κάποια στοιχεία για τις απαιτήσεις της Ελλάδας, αλλά δεν προέκυψε κάτι. Κάποτε υπήρχε ένα τμήμα και ένα αρχείο που αφορούσε πολεμικές αποζημιώσεις. Δεν έχω καταφέρει να αποκτήσω πρόσβαση και το αναζητώ.»  

Τι λες ρε Φίλιππε; Ακούς τι λές;

Τι ήταν το αρχείο και χάθηκε, ψήλος; Μας δουλεύετε ρε; Ή μήπως οι μιζαδόροι της Simens σας έχουν αλυσοδέσει για τα καλά όλους τους εθνικούς μας σωτήρες και τον  κατάπιατε έτσι ξαφνικά;;;

Εν τω μεταξύ το παραμύθιασμά τους δεν έχει τέλος… Κάποτε ο σχετικός φάκελος λέει υπήρχε πριν από δεκαετίες κάπου στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους και από τότε χάθηκαν τα ίχνη του! Η δε Τράπεζα της Ελλάδος παραπέμπει για το κατοχικό δάνειο στο υπουργείο Οικονομικών κι αυτό με τη σειρά του στην ΤτΕ.

Ο υποδιοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος κ. Γ. Παπαδάκης δε, έχει δηλώσει  στην Βουλή ότι η ΤτΕ «δεν διαθέτει τα πρωτότυπα στοιχεία για το δάνειο, τα οποία προφανώς βρίσκονται στο υπουργείο Οικονομικών».

Και όλα αυτά τα λένε ευθαρσώς χωρίς να σκέφτονται ότι μιλάμε για το δράμα που έζησε η πατρίδα μας κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Σταματήστε να παίζεται το κρυφτούλι μας έχετε φρικάρει…

Και για να μην ξεχνιόμαστε σύμφωνα με τους υπολογισμούς της Τράπεζας της Ελλάδας, οι διεκδικούμενες οφειλές είναι δύο κατηγοριών:

- Το κατοχικό δάνειο, ύψους 3,5 δισ. δολαρίων του 1938 που σήμερα ανέρχεται σε 54 δισ. ευρώ, χωρίς τους τόκους.

- Οι επανορθώσεις για τις καταστροφές στις υποδομές κατά τη διάρκεια της κατοχής, ύψους 7,1 δισ. δολαρίων, αγοραστικής αξίας 1938 που υπολογίζονται σε 108,43 δισ. ευρώ χωρίς τους νόμιμους τόκους.

Πηγή: "Ποντίκι".

"O Εφραίμ δεν ρέπει στο έγκλημα –τον συνέτισε η φυλακή!"

Ελεύθερος και ο μόνος που είχε προφυλακισθεί για το σκάνδαλο του Βατοπεδίου!

Του Παναγιώτη Στάθη.

Μια ποινική αξιολόγηση σε βάρος του, για την ύπαρξη “ενδείξεων τέλεσης εκ μέρους του αξιοποίνων πράξεων” αλλά και μια περίπου διθυραμβική περιγραφή χαρακτήρα και προσωπικότητας, επιφύλαξαν οι δικαστές του Τριμελούς Συμβουλίου Εφετών Αθηνών στον ηγούμενο της Μονής Βατοπεδίου, Εφραίμ στο σκεπτικό της αποφυλάκισής του. 

Η δεύτερη αίτηση αποφυλάκισης έγινε τελικά δεκτή για ένα από τα πιο πολυσυζητημένα πρόσωπα της επικαιρότητας, που πέρασε το κατώφλι του Κορυδαλλού πριν από σχεδόν 4 μήνες, κατηγορούμενος για την υπόθεση των «ιερών ανταλλαγών» μεταξύ Μονής Βατοπεδίου και Δημοσίου. 

Η αυλαία αυτής της περιπέτειας, σε αρχικό επίπεδο βέβαια αφού εκκρεμεί πλέον η παραπομπή του σε δίκη, πέφτει σήμερα το πρωί όταν θα ανοίξουν, λίγο πριν μπει η μεγάλη εβδομάδα, οι πύλες των φυλακών για τον ιερωμένο. Ο δικός του «Γολγοθάς» ολοκληρώνεται με ένα βούλευμα που κάνει δεκτή την (δεύτερη) θετική εισήγηση του εισαγγελέα Π. Μαντζούνη και του επιβάλλει εγγυοδοσία 300.000 ευρώ, απαγόρευση εξόδου από τη χώρα αλλά και από τη Μονή Βατοπεδίου και εμφάνιση στο Α.Τ της περιοχής του.

«Δεν ρέπει στο έγκλημα»!

Οι δικαστές αναφέρουν κατ΄ αρχήν πώς προκύπτουν ενδείξεις σε βάρος του Εφραίμ για την τέλεση των αξιόποινων πράξεων, αλλά καταλήγουν ότι: 

"Επειδή όλη η υπόθεση αστικώς και ποινικώς εκκρεμεί ενώπιον των δικαστηρίων, δεν υφίσταται εκ νέου περίπτωση εκ νέου ανάμειξης στη υπόθεση διοικητικών υπηρεσιών, ώστε να υπάρχει κίνδυνος επηρεασμού των οργάνων αυτών εκ μέρους του κατηγορούμενου, μέχρι την οριστική επίλυση του θέματος από τα αρμόδια δικαστήρια... 

Εξάλλου, πολλοί και σημαντικοί εκπρόσωποι του θρησκευτικού κόσμου εκφράζονται με έντονα θετικό τρόπο για το πρόσωπο, το χαρακτήρα και το έργο του κατηγορούμενου, γεγονός που συνηγορεί ότι ο κατηγορούμενος τέλεσε τις αξιόποινες πράξεις αποκλειστικώς στα πλαίσια της διεκδίκησης από τη Μονή των ως άνω ακινήτων και ότι δεν πρόκειται για προσωπικότητα με ροπή στην τέλεση εγκληματικών πράξεων, ώστε να πιθανολογείται κίνδυνος τέλεσης εκ μέρους του και άλλων εγκλημάτων". 

«Η φυλακή τον συνέτισε»! 

Οι δικαστές αναφέρονται δε και στο γεγονός ότι από τους δεκάδες κατηγορούμενους για την υπόθεση ο κ. Εφραίμ είναι ο μοναδικός που μπήκε στις φυλακές, ενώ εκτιμούν ότι ο χρόνος παραμονής στις φυλακές είναι ικανός να τον συνετίσει: 

"Εξάλλου, ο χρόνος κράτησης του κατηγορούμενου υπερβαίνει τους 3 μήνες, κρίνεται σε κάθε περίπτωση ικανός να συνετίσει τον κατηγορούμενο και να τον αποτρέψει από την τέλεση και άλλων αξιόποινων πράξεων. Σημειώνεται ότι από όλους τους κατηγορούμενους, μόνο ο παρών κατηγορούμενος είναι προσωρινά κρατούμενος". 

Επίσης αναφέρεται ότι δεν τυγχάνει ύποπτος φυγής, αλλά και ότι προέκυψαν προβλήματα στην υγεία του. Ακόμη ότι δεν είχε ποινική εμπλοκή, ούτε πριν ούτε μετά το Βατοπέδι σε άλλες παράνομες πράξεις.

Πηγή: capital.gr

Το έλλειμμα το 2009 αυξήθηκε... από μόνο του!

Καραγκιοζιλίκια!

Πόρισμα -παρωδία για την ΕΛΣΤΑΤ στην Εξεταστική της Βουλής:

Βγάζουν «λάδι» τον Παπακωσταντίνου, δεν «βλέπουν» δόλο σε Παπαθανασίου!

Πόρισμα βγαλμένο από «παράσταση θεάτρου σκιών» και όχι από μια αντικειμενική, έρευνα αναμένεται να είναι το τελικό κείμενο που θα παραδώσει σήμερα ο πρόεδρος της εξεταστικής επιτροπής για την ΕΛΣΤΑΤ Χρήστος Πρωτόπαπας στον πρόεδρο της Βουλής Φίλιππο Πετσάλνικο καθώς θα αποφαίνεται ότι για τον δημοσιονομικό εκτροχιασμό, την κρίση δανεισμού και την παράδοση της χώρας στο ΔΝΤ ...δεν ευθύνεται κανείς!

Συγκεκριμένα, θα αποδίδονται ήπιες (!!!) πολιτικές ευθύνες στον υπουργό Οικονομικών της ΝΔ Γιάννη Παπαθανασίου κυρίως για το γεγονός ότι «παρασύρθηκε» (!!!) από τις «άστοχες εκτιμήσεις» του τότε προϊσταμένου της στατιστικής υπηρεσίες Μανώλη Κοντοπυράκη και θα «αναγνωρίζει» (!!!) την συμβολή του κ. Γιώργου Παπακωνσταντίνου στην «ανάκτηση της χαμένης αξιοπιστίας» των greek statistics (!!!).

Ειδικότερα, αν και αρχικά τα μέλη της επιτροπής μιλούσαν όχι μόνο για πολιτικές ευθύνες του «γαλάζιου τσάρου» της Οικονομίας αλλά και ενδεχόμενη τέλεση «ποινικών αδικημάτων» τελικά  φαίνεται ότι αποφάσισαν να «λειάνουν» τις γωνίες προκειμένου να αποφύγουν μια «αχρείαστη πόλωση του κλίματος ενόψει εκλογών». Σύμφωνα μάλιστα με ορισμένες πληροφορίες επιδίωξη του επιτελείου του ΠΑΣΟΚ, δια χειρός του οποίου είναι το πόρισμα, είναι να υπάρξει ένας «ευγενής συμβιβασμός» ώστε η ΝΔ να μην ανακινήσει μια νέα έρευνα όταν έρθει στην εξουσία. Παρά ταύτα, στο κείμενο θα ασκείται σκληρή κριτική στους χειρισμούς του κ. Κοντοπυράκη.Επιπροσθέτως, είναι χαρακτηριστικό ότι αν και τα μέλη της επιτροπής παραδέχονταν ευθέως τον εντοπισμό σοβαρών πολιτικών λαθών στους χειρισμούς του κ. Γιώργου Παπακωνσταντίνου, όταν αυτός ανέλαβε το υπουργείο Οικονομικών, κυρίως βασισμένοι στην κατάθεση του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας Γιώργου Προβόπουλου που παραδέχθηκε ότι λαμβάνοντας τα κατάλληλα μέτρα ενδεχομένως να είχαμε αποφύγει το μνημόνιο αλλα και  εκείνη του προέδρου του ΟΔΔΗΧ Πέτρου Χριστοδούλου ο οποίος μεταξύ άλλων είπε ότι «ήταν ατυχής η δήλωση του Παπακωνσταντίνου περι Τιτανικού», τελικά έκαναν περίτεχνη στροφή και κατέληξαν ότι ο «κ. Παπακωνσταντίνου όχι μόνο αποτύπωσε το έλλειμμα με τον καλύτερο τρόπο αλλά έδρασε ακαριαία, έγκαιρα και σωστά»(!!!)

Είναι δε ενδεικτικό ότι έως αργά το απόγευμα της περασμένης Πέμπτης, υπήρχε παράγραφος στα τελικά συμπεράσματα του πορίσματος που ανέφερε ότι ο κ. Παπακωνσταντίνου «αδράνησε» (!!!) τους πρώτους μήνες διακυβέρνησης ΠΑΣΟΚ ως προς την λήψη μέτρων που θα ανέκοπταν την δυναμική του χρέους, η οποία τελικά αποσύρθηκε. 

Πηγή: "Πρώτο Θέμα".

Κανίβαλοι σε αμόκ!

Του Ν. Μπογιόπουλου,

αναδημοσίευση από την εφημερίδα "Ριζοσπάστης".

Μέχρι τώρα μιλούσαμε για πολιτικό «κανιβαλισμό».

Να όμως που από δω και πέρα, μπροστά στο μέγεθος της αγριότητάς τους, ακόμα και οι λέξεις έφτασαν να χάνουν το νόημά τους.

Ούτε η «αναλγησία»,

ούτε η «απανθρωπιά»,

ούτε ο «μισανθρωπισμός»,

τίποτα πια, κανένας όρος δεν μπορεί να «χωρέσει» τα «έργα» τους.

Δεν υπάρχει ορισμός για να περιγράψει την ταξική τους βαρβαρότητα.

Οι λέξεις δεν επαρκούν για να περιγραφούν τα πεπραγμένα τους.

*

Διαβάστε, λοιπόν, και φρίξτε:

Πριν δυο βδομάδες, στις 14 Μάρτη 2012, η συγκυβέρνηση των ΠΑΣΟΚ - ΝΔ, διά του υπουργείου Υγείας, το οποίο τελεί υπό την εποπτεία Λοβέρδου, εξέδωσε Απόφαση - όπως αποκάλυψε χτες ο «Ριζοσπάστης» - την οποία ανάρτησε στον ιστότοπο του υπουργείου.

Με τη συγκεκριμένη Απόφαση, η συγκυβέρνηση έρχεται να επικαιροποιήσει υπό τα νέα δεδομένα (σ.σ.: «κούρεμα», PSI κ.λπ.) την αντίστοιχη περσινή απόφαση της 27/3/2011.

Ιδού, λοιπόν, το «τεκμήριο του εγκλήματος»,

ιδού πώς μετασχηματίζονται στην πραγματική ζωή τα PSI, τα «κουρέματα» και τα νέα τους Μνημόνια,

ιδού η νέα Απόφασή τους:

Από τούδε και στο εξής, με φιρμάνι που φέρει την υπογραφή του υφυπουργού Υγείας Μάρκου Μπόλαρη, 

από τους χρονίως πάσχοντες ασθενείς,

από τους ανθρώπους που χρήζουν ειδικής και συνεχούς μέριμνας,

από τους ανθρώπους που φιλοξενούνται σε «Μονάδες Ψυχοκοινωνικής Αποκατάστασης», όπου τους παρέχονται υπηρεσίες περίθαλψης

(όπως, για παράδειγμα, τα ψυχιατρεία, τα γηροκομεία, τα ιδρύματα και οι ξενώνες που φιλοξενούν αναπήρους κ.λπ.),

η συγκυβέρνηση

τους «βουτάει»,

τους αρπάζει,

τους περικόπτει,

τους παρακρατεί

μέχρι και το ...80% της σύνταξής τους!

*

Είναι ασύλληπτο, είναι αδιανόητο, είναι εξωπραγματικής αγριότητας, αλλά είναι πέρα για πέρα αληθινό.

Είναι η επίσημη πολιτική των «σωτήρων» του τόπου!

Η υπό τον κ. Παπαδήμο συγκυβέρνηση των Βενιζέλου - Σαμαρά, επικαλούμενη τη «βιωσιμότητα» των συγκεκριμένων υπηρεσιών - μια «βιωσιμότητα» που, όμως, σύμφωνα με την απόφαση των κυβερνώντων θα επιτευχθεί διά της «μείωσης της κρατικής επιχορήγησης»

και χρησιμοποιώντας για πρόσχημα - αυτό κι αν είναι ρεσιτάλ θράσους - «την αναβάθμιση των παρεχόμενων υπηρεσιών και φροντίδας στα άτομα αυτά» (!!!),

διαπράττει το πέραν πάσης φαντασίας:

Εξέδωσε διαταγή, η οποία αφορά σε ανθρώπους ανήμπορους και άρρωστους, ανθρώπους που στη συντριπτική τους πλειοψηφία ακόμα κι όταν παίρνουν σύνταξη δεν πρόκειται παρά για ένα επίδομα πείνας,

και με το φιρμάνι αυτό, υπό την ιαχή «Αποφασίζουμε»,

επιβάλλει κλιμακωτή παρακράτηση στις συντάξεις,

ως ακολούθως:

Για σύνταξη μέχρι 500 ευρώ παρακράτηση 50%.

Για το τμήμα της σύνταξης από 500 μέχρι 700 ευρώ παρακράτηση 70%.

Για το τμήμα της σύνταξης από 700 ευρώ και πάνω παρακράτηση 80%.

*

Τα προηγούμενα σημαίνουν τα εξής:

Από μια σύνταξη μέχρι 500 ευρώ οι καλοί αυτοί άνθρωποι - που «σώζουν» τη χώρα - ληστεύουν τα 250!

Από μια σύνταξη μέχρι 700 ευρώ οι καλοί αυτοί άνθρωποι - που «σώζουν» τη χώρα - ληστεύουν τα 390!

Από μια σύνταξη μέχρι 1.000 ευρώ οι καλοί αυτοί άνθρωποι - που «σώζουν» τη χώρα - ληστεύουν τα 630!

*

Μέχρι εκεί έφτασαν...

Έφτασαν να βάζουν «χέρι» ακόμα και στις συντάξεις - κυρίως αναπηρικές - των ανθρώπων που έχουν βρει καταφύγιο μέχρι και στα γηροκομεία!

Το ταξικό τους αμόκ δεν σταματά ούτε στα ψυχιατρεία!

Έφτασαν να ληστεύουν, να χαρατσώνουν ανθρώπους που έχουν για απάγκιο τους από τα Θεραπευτήρια Χρονίων Παθήσεων μέχρι το Δρομοκαΐτειο!

*

Αυτή είναι η επίσημη πολιτική της συγκυβέρνησης των «σοσιαλιστών» και των «φιλελεύθερων».

Αυτή είναι η πολιτική της συγκυβέρνησης των γαλαζοπράσινων «πατριωτών» και των «σωτήρων».

Αυτοί είναι που ζητούν την ψήφο του ελληνικού λαού.

Και ζητούν ψήφο, για να λένε μετά - και θα το πουν για κάθε μια ψήφο που θα αποσπάσουν - ότι ισοδυναμεί με... έγκριση για συνέχιση

της απανθρωπιάς,

της βαρβαρότητας,

της αναλγησίας,

του κανιβαλισμού και

του δαρβινισμού τους!

*

Υστερόγραφο:

Αν έχουν φτάσει σε τέτοιο σημείο προεκλογικά,

δεν είναι καθόλου δύσκολο για τον καθένα να αντιληφθεί,

τι είναι έτοιμοι να διαπράξουν αμέσως μετά τις εκλογές!

Η σφαγή στα Ορεινά Λιβάδια!

Η σφαγή στα Mountain Meadows (Ορεινά Λιβάδια) στην κομητεία Iron County της Γιούτα στις 11 Σεπτεμβρίου 1857 αποτελεί την επιτομή της ανθρώπινης βαρβαρότητας. Ένα καραβάνι αποίκων στο δρόμο του για την Καλιφόρνια στην κυριολεξία σφαγιάστηκε από μέλη της αίρεσης των Μορμόνων. 

Οι Μορμόνοι.

Η «Εκκλησία του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών» ή αλλιώς «Μορμόνοι» είναι μια χριστιανική αίρεση, με περί τα 13 εκατ. μέλη παγκοσμίως, τα μισά από τα οποία ζουν στις ΗΠΑ, όπου εξάλλου και ιδρύθηκε η «εκκλησία» το έτος 1830 από τον Τζόζεφ Σμιθ (Joseph Smith). Ο Σμιθ ισχυριζόταν ότι στις 21 Σεπτεμβρίου 1823 είδε ένα όραμα στο οποίο κάποιος άγγελος αποκαλούμενος Μορονί, του μετέφερε την θεϊκή εντολή να ανασυστήσει την πρώτη Χριστιανική Εκκλησία. Ο Μορόνι είπε στον Τζόζεφ για ένα "χρονικό" των πρώτων κατοίκων της Αμερικής, το οποίο ήταν θαμμένο σε έναν κοντινό λόφο και περιλάμβανε την πληρότητα του ευαγγελίου του Ιησού Χριστού. Του έδωσε μάλιστα και οδηγίες για να το βρεί και να το μεταφράσει καθώς ήταν γραμμένο με αιγυπτιακά ιερογλυφικά. Τον Σεπτέμβριο του 1827, υποτίθεται πως ο Σμιθ ξέθαψε το χρονικό, το οποίο ήταν γραμμένο επάνω σε λεπτές χρυσές πλάκες. Το περιεχόμενο αυτών των «χρυσών πλακών» αποτέλεσε κατόπιν το περιβόητο «Βιβλίο του Μόρμον», που δημοσιεύθηκε και κυκλοφόρησε το 1830 και το οποίο αποτελεί την ύψιστη ιερή γραφή για τους Μορμόνους, ανώτερη ακόμα και της Αγίας Γραφής! Το περιεχόμενο αυτού του «ιερού» βιβλίου, είναι καθαρά μυθιστορηματικό, χωρίς το παραμικρό ίχνος ιστορικών και πραγματικών γεγονότων. Σε παλαιοδιαθηκικό ύφος αναφέρεται η υποτιθέμενη μετανάστευση κατά τον 1ο μ. Χ. αιώνα στην Αμερικάνικη ήπειρο των δέκα φυλών του Ισραήλ, οι οποίες χωρίστηκαν σε δύο ομάδες, τους "Νεφίτες" και τους "Λαμανίτες". Οι δεύτεροι λόγω της ασέβειάς τους, έγιναν… ερυθρόδερμοι, σε αντίθεση με τους πρώτους οι οποίοι δέχτηκαν το Χριστό και έγιναν Χριστιανοί. Ανάμεσα στους Νεφίτες διακρίθηκε τον 4ο μ. Χ. αιώνα ο προφήτης Μόρμον, ο οποίος πιστεύεται ότι έγραψε το ομώνυμο βιβλίο στις «χρυσές πλάκες», που αποκαλύφτηκαν μετά από 14 αιώνες στον Σμιθ και από τον οποίο πήρε το όνομά της η αίρεση. Ο Σμιθ ονόμασε την «εκκλησία» του «Latter Day Saints» και με τα φλογερά του κηρύγματα απέκτησε αρκετούς και αφοσιωμένους οπαδούς, αρχικά στην περιοχή της Ν. Υόρκης και αργότερα στο Κίρλαντ, στο Μισσούρι, στο Ναουβόου (Ιλλινόις) αλλά και αλλού. Ταυτόχρονα όμως απέκτησε και πολλούς φανατικούς εχθρούς, οπαδούς άλλων δογμάτων από τα οποία αντλούσε τους οπαδούς του. Οι αντίπαλοί του τον κατηγόρησαν για διάφορα εγκλήματα, και τελικά κατόρθωσαν να τον καταδικάσουν και να τον φυλακίσουν. Τον Ιούνιο του 1844, ο Τζόζεφ Σμιθ και ο αδελφός του λιντσαρίστηκαν μέσα στην φυλακή στο Κάρθατζ του Ιλινόις από άλλους φανατικούς χριστιανούς και ορκισμένους αντιαιρετικούς. Έτσι ο Σμιθ, εκτός από «προφήτης» θεωρείται και «μάρτυρας» για τους Μορμόνους! Τον Σμιθ διαδέχτηκε στην ηγεσία της «εκκλησίας» του ο φίλος του Μπρίγκαμ Γιαγκ (Brigham Young:1801-1877), πρώην μαραγκός και υαλουργός. 

Αυτός προκειμένου να γλιτώσει τους οπαδούς της αίρεσης από το διωγμό των φανατικών χριστιανών, τους οδήγησε στη Δύση, όπου ίδρυσε αρχικά το 1847 το Σολτ Λέικ Σίτι και κατόπιν ολόκληρη την πολιτεία  Γιούτα, την οποία χαρακτήρισε ως τη «Γη της Επαγγελίας» και τη «Νέα Ιερουσαλήμ». Εκεί θεμελίωσε ένα ιδιότυπο θεοκρατικό καθεστώς, το «Διζερέτ», με πρόεδρο τον εαυτό του, και με απεριόριστη εξουσία. Κάτω από τις εντολές του οι Μορμόνοι και βέβαια με  πολύ σκληρή εργασία, μετέβαλλαν τον αφιλόξενο εκείνο τόπο πραγματικά σε επίγειο παράδεισο! Ο Μπρίγκαμ Γιανγκ οργάνωσε τον αποικισμό της Πολιτείας του με πάνω από 70.000 ανθρώπους από τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη και ίδρυσε πάνω από 350 οικισμούς. Το επίσημο κράτος των ΗΠΑ, αρχικά αναγνώρισε την απολυταρχική-θεοκρατική εξουσία του Γιανγκ, όταν όμως άρχισαν να υπάρχουν πολλές και σοβαρές καταγγελίες για την διακυβέρνησή του και κυρίως με τον φόβο της απόσχισης της Γιούτα, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τζέιμς  Μπιουκάναν (James Buchanan) διέταξε την καθαίρεση του Γιανγκ από την θέση του Κυβερνήτη και αποφάσισε την αντικατάστασή του από έναν  μη-Μορμόνο τον Alfred Cumming. Για τον σκοπό αυτό δυνάμεις του στρατού των ΗΠΑ, βάδισαν προς την Γιούτα στις αρχές του καλοκαιριού του 1857, σε μια εκστρατεία που έμεινε γνωστή στην Ιστορία ως "ο Πόλεμος της Γιούτα", ή "η εξέγερση των Μορμόνων", ή και ως "η Γκάφα του Μπιουκάναν"! Η αντιπαράθεση διήρκεσε από τον Μάιο του 1857 έως τον Ιούλιο του 1858. Ενώ υπήρξαν πολλά θύματα, ως επί το πλείστον από αθώους πολίτες- ανάμεσά τους και τα θύματα της σφαγή στα Ορεινά Λιβάδια, ο "πόλεμος" στην πραγματικότητα δεν είχε καθόλου μάχες, και η αντιπαράθεση Μορμόνων και Κυβέρνησης επιλύθηκε τελικά μέσω διαπραγματεύσεων. 

Η σφαγή στα Ορεινά Λιβάδια!

Brigham Young.

Το Καλοκαίρι του 1857 οι Μορμόνοι της Γιούτα ήταν σε πολεμικό αναβρασμό, περιμένοντας την επίθεση του Ομοσπονδιακού Στρατού των ΗΠΑ! Ο αρχηγός τους Μπρίγκαμ Γιαγκ  διέταξε όλοι οι κάτοικοι σε ολόκληρη την επικράτεια της Γιούτα να προετοιμαστούν ακόμη και για πιθανή  εκκένωση της πολιτείας, να έχουν σχέδια για να κάψουν τα σπίτια και τις περιουσίες τους αν χρειαστεί και να αποθηκεύσουν τρόφιμα, ζωοτροφές και πολεμικό υλικό. Όπλα είχαν κατασκευαστεί μαζικά σε χυτήρια σε όλη την Γιούτα και τόνοι πυρομαχικών είχαν οργανωμένα αποθηκευτεί σε κρύπτες. Η Λεγεώνα Nauvoo-η πολιτοφυλακή των Μορμόνων, επανδρώθηκε και εξοπλίσθηκε πλήρως, αν και οι οδηγίες που είχε δώσει ο αρχηγός της, στρατηγός Daniel Hanmer Wells, ήταν περισσότερο οδηγίες για ανταρτοπόλεμο παρά για κατά μέτωπο αντιπαράθεση: "Με τη διαπίστωση της κίνησης των εχθρικών στρατευμάτων, να προχωρήσετε αμέσως σε ενέργειες παρενόχλησής τους, με κάθε δυνατό μέσο και τρόπο. Χρησιμοποιήστε κάθε τρόπο για να τρέψετε σε φυγή τα ζώα τους, και κλάψτε τα κάρα και τις άμαξες τους! Μην τους αφήνετε να κοιμηθούν τα βράδια! Αιφνιδιάστε τους όπως και όπου μπορείτε! Αποκλείστε τους δρόμους με δέντρα και καταστρέψετε τις διαβάσεις των ποταμών! Κάψετε όλη τη χώρα πριν από αυτούς! Μην αφήστε κανένα χόρτο πριν από αυτούς που μπορεί να καεί, χωρίς να καεί. Όπου μπορείτε και σας βοηθάει ο άνεμος βάλτε φωτιά στο χορτάρι έτσι ώστε, αν είναι δυνατόν, να καούν και οι ίδιοι. Κρατήστε τους άνδρες σας σε απόκρυψη όσο το δυνατόν περισσότερο, και αποφύγετε την άμεση αντιπαράθεση." Ταυτόχρονα ο Γιαγκ επεδίωξε και πέτυχε μια συμμαχία με τους Ιθαγενείς Αμερικάνους Ute. Αν και οι σχέσεις μεταξύ των Μορμόνων και των Ινδιάνων της Γιούτα ήταν εχθρικές από την πρώτη στιγμή της άφιξης των πρώτων εποίκων το 1847, ο Γιαγκ υιοθετώντας μια πολιτική στενών εμπορικών σχέσεων και προσηλυτισμού προς τις ιθαγενείς φυλές κατάφερε όχι μόνο να επιτύχει ειρήνη μαζί τους αλλά και πολλούς να τους προσηλυτίσει.  Οι ηγέτες των Μορμόνων ενθαρρύνονταν  στα πλαίσια της πολυγαμίας που χαρακτηρίζει την αίρεση να παντρεύονται και με Ινδιάνες, πράγμα βέβαια που δεν ίσχυε και για τους Ινδιάνους που τελικά προσηλυτίζονταν. Είναι χαρακτηριστικό πως ενώ ο αρχηγός των Ute,  Walkara έγινε μέλος της Εκκλησίας των Μορμόνων, όταν δεν του επιτράπηκε να παντρευτεί μια γυναίκα Μορμόνων, ξέσπασε ένας σύντομος αλλά βίαιος πόλεμος μεταξύ Ινδιάνων και Μορμόνων (Πόλεμος Walker 1853-1854). 
Στις 30 Αυγούστου και 1 Σεπτεμβρίου του 1857, ο Γιαγκ συναντήθηκε με αντιπροσωπεία των Ινδιάνων και τους "έδωσε" την άδεια ως Κυβερνήτης της Πολιτείας, να κλέψουν όλα τα ζώα από τα καραβάνια των μη-Μορμόνων εποίκων που διέσχιζαν την Γιούτα στον δρόμο προς την Καλιφόρνια. Αυτή η προτροπή του Γιαγκ είχε ως στόχο να κάνει τους Ιθαγενείς Αμερικανούς να συμμαχήσουν με τους Μορμόνους κατά των Ηνωμένων Πολιτειών αλλά και να σιγουρέψει πως θα απέχουν από τις επιδρομές εναντίον των δικών τους οικισμών. (πράγμα που βέβαια δεν θα επιτευχθεί, καθώς οι Ινδιάνοι επιτέθηκαν και κατά αρκετών οικισμών Μορμόνων καθόλη τη διάρκεια του Πολέμου της Γιούτα, αναγνωρίζοντας πως στην πραγματικότητα εχθροί τους ήταν όλοι οι Άποικοι ανεξάρτητα από το θρήσκευμά τους). Παρόλα αυτά στα τέλη του Καλοκαιριού του 1857, μπροστά στον φόβο της επιδρομής των Ομοσπονδιακών Δυνάμεων επιτεύχθηκε μια προσωρινή συμμαχία μεταξύ των Ινδιάνων και των Μορμόνων.

Την ίδια περίοδο με κηρύγματα από άμβωνος αλλά και με ανακοινώσεις από το Διοικητήριο του Σολτ Λέικ Σίτι, ο  Γιαγκ  ζήτησε δημοσίως από τα καραβάνια των μη μορμόνων-εποίκων να μείνουν μακριά από την Επικράτεια των Μορμόνων. Εκείνη την εποχή τρεις μεγάλοι μεταναστευτικοί δρόμοι διέσχιζαν την Γιούτα με κατεύθυνση την Καλιφόρνια: το Νότιο μονοπάτι ή αλλιώς Παλαιό Ισπανικό Μονοπάτι-Old Spanish Trail, το Βορινό ή Καλιφορνέζικο Μονοπάτι και το Κεντρικό ή Μονοπάτι Egan. Και τα τρία μονοπάτια ήταν οι μόνοι από ξηράς δρόμοι για χιλιάδες μετανάστες  που παρασυρμένοι από τον Πυρετό του Χρυσού αναζητούσαν την τύχη τους στις όχθες του Ειρηνικού και στα Βουνά της Σιέρα Νεβάδα. Κλείνοντας  τους δρόμους αυτούς η πίεση προς την Αμερικανική Κυβέρνηση ήταν τρομακτική. Ταυτόχρονα ο Γιαγκ ζήτησε για όσα καραβάνια ήταν ήδη στην Γιούτα- καθώς τα ταξίδια ήταν πολύμηνα και πολλοί ήταν οι μετανάστες που βρίσκονταν στον δρόμο για την Καλιφόρνια πριν ξεσπάσει η αντιπαράθεση Μορμόνων και Κυβέρνησης- να μην τους παρασχεθεί καμία βοήθεια και οι Μορμόνοι να αποφύγουν οποιαδήποτε εμπορική συναλλαγή μαζί τους! Ανάμεσα στους άτυχους μετανάστες που εκείνη ακριβώς την περίοδο διέσχιζαν την Γιούτα με κατεύθυνση την Καλιφόρνια ήταν και το καραβάνι των Fancher-Baker.

Το καραβάνι των Fancher-Baker είχε ξεκινήσει από το Αρκάνσας στις αρχές Απριλίου του 1857 με κατεύθυνση την Καλιφόρνια  και στις 3 ή 4 Αυγούστου  του 1857 είχαν φτάσει στο Σολτ Λέικ Σίτι. Το καραβάνι αποτελούταν από σχεδόν 140 άτομα, άνδρες, γυναίκες και παιδιά, με αρκετές άμαξες και κάρα και πολλά γελάδια και άλογα. Επικεφαλής τους ήταν ο John T. Baker μαζί με τον έμπειρο εξερευνητή Alexander Fancher- και από τα επίθετα των δύο ονομάστηκε και έτσι έμεινε και στην ιστορία η ομάδα αυτή των πιονέρων. Κατά την περίοδο που βρίσκονταν στην πρωτεύουσα της Γιούτα, ένα κλίμα καχυποψίας είχε αρχίσει να δημιουργείται εναντίον τους με αποτέλεσμα να μην μπορούν να συναλλάσσονται με τους ντόπιους και να μην μπορούν να εξασφαλίσουν τα απαραίτητα εφόδια για την συνέχιση του ταξιδιού τους. Αυτό τους εξανάγκασε να εγκαταλείψουν γρήγορα το Σολτ Λέικ Σίτι και να κατευθυνθούν προς τα ανοιχτά λιβάδια όπου τα ζώα τους μπορούσαν να βρουν τροφή και νερό. Σε όλη την πορεία τους πλέον η εχθρότητα των απομονωμένων οικισμών των Μορμόνων τους συντρόφευε. Αλλού τους κατηγορούσαν ότι έκλεβαν  κοτέτσια, αλλού ότι δηλητηρίαζαν πηγές, και αλλού ότι στην πραγματικότητα είναι πράκτορες του Αμερικανικού Στρατού. Τα παιδιά των Μορμόνων κρύβονταν όταν έβλεπαν από μακρυά τις άμαξες των πιονέρων να προσπερνούν τις απομακρυσμένες αγροικίες, τρομαγμένα από τα όσα τρομερά άκουγαν από τους γονείς τους για αυτά τα "ανθρωπόμορφα τέρατα", οι γυναίκες κλειδώνονταν στα υπόγεια και οι άντρες οπλισμένοι έδειχναν έτοιμοι για τα χειρότερα.
Το καραβάνι των Fancher-Baker ακολουθώντας το Παλαιό Ισπανικό Μονοπάτι στράφηκε προς τον Νότο, προς την πόλη Cedar (Σένταρ Σίτι- Πόλη των Κέδρων) όπου και εκεί το κλίμα που συνάντησαν ήταν πολύ εχθρικό. Η τοπική επιτροπή των Μορμόνων αρνήθηκε να τους πουλήσει σιτάρι και προμήθειες, και στις έντονες διαμαρτυρίες των πιονέρων του καραβανιού ο σερίφης της πόλης με την σύμφωνη γνώμη του τοπικού συμβουλίου των Μορμόνων προσπάθησε να συλλάβει κάποιους από αυτούς. Το καραβάνι δεν έμεινε στην κυριολεξία ούτε μια ώρα στην πόλη και φοβούμενοι τα χειρότερα οι πιονέροι κατευθύνθηκαν προς την ασφάλεια των δασωμένων βουνών. Τελικά αναγκάστηκαν να σταματήσουν για να ξεκουραστούν σε μια ορεινή κοιλάδα 35 μίλια νοτιοδυτικά της Σένταρ Σίτι, στα Mountain Meadows (Ορεινά Λιβάδια), όπου μπορούσαν να βρουν άφθονο γρασίδι για τα ζωντανά τους και φρέσκο νερό. 

Ενώ οι μετανάστες είχαν στρατοπεδεύσει στο λιβάδι, οι ηγέτες της τοπικής πολιτοφυλακής των Μορμόνων Isaac C. Haight, John H. Higbee, Philip Klingensmith και John D. Lee κατάστρωσαν ένα ύπουλο σχέδιο για να επιτεθούν στο καραβάνι. Σχεδίαζαν την επίθεση για  να γίνει σε μια στενή λωρίδα γης στο φαράγγι του ποταμού Σάντα Κλάρα αρκετά μίλια νότια από τα Ορεινά Λιβάδια. Η περιοχή αυτή υπάγονταν στη δικαιοδοσία του οχυρού της πολιτοφυλακής Fort Harmony στο οποίο ηγείτο ο John D. Lee. Ο Lee ήταν επίσης και πράκτορας Ινδιάνικων Υποθέσεων, υπεύθυνος για τις σχέσεις με τις τοπικές κοινότητες των Paiutes. Ο Lee και ο Haight είχαν μια μακρά, αργά το βράδυ συζήτηση για τους μετανάστες στην οποία ο Lee εξέφρασε την άποψη στον Haight πως οι Paiute "θα σκοτώσουν τους πάντες στο καραβάνι, ακόμη και τα μικρά παιδιά", εάν τους εξωθούσαν να επιτεθούν. Ο Haight φέρεται να συμφώνησε, και οι δύο μαζί τελικά προσπάθησαν να καταστρώσουν ένα σχέδιο ώστε να ρίξουν την ευθύνη για την δολοφονία στους Ινδιάνους και η συμμετοχή η δικιά τους να παραμείνει κρυφή.

Isaac C. Haight.

Οι γενικά φιλειρηνικοί Paiutes ήταν διστακτικοί, όταν οι Μορμόνοι τους μίλησαν πρώτη φορά για πιθανή επίθεση εναντίον του καραβανιού των εποίκων. Αν και περιστασιακά οι Paiutes έκαναν επιθέσεις σε καραβάνια αυτές οι επιθέσεις είχαν κυρίως χαρακτήρα μικροκλοπών ζώων και τροφίμων, δεν είχαν καμία παράδοση σε μεγάλης κλίμακας επιθέσεις. Ωστόσο, οι ηγέτες Σένταρ Σίτι του υποσχέθηκαν πως θα μπορέσουν να λεηλατήσουν τις άμαξες και να κλέψουν τα ζώα των εποίκων και τους έπεισαν ότι οι μετανάστες είχαν ευθυγραμμιστεί με τα στρατεύματα του "εχθρού" που σκόπευε να σκοτώσει  και τους Ινδιάνους μαζί με τους Μορμόνους.
Την Κυριακή, 6 Σεπτεμβρίου, ο Haight παρουσίασε το σχέδιο επίθεσης στο συμβούλιο των τοπικών θρησκευτικών, πολιτικών και στρατιωτικών αρχών του Σένταρ Σίτι. Το σχέδιο όμως συνάντησε σκεπτικισμό και αντιδράσεις από όσους δεν είχαν ήδη λάβει γνώση και τουλάχιστον έκπληκτοι το άκουσαν για πρώτη φορά, πυροδοτώντας έντονες συζητήσεις. Τέλος, το Συμβούλιο ζήτησε από τον Haight να έχει διαβουλεύσεις με τον Πρόεδρο Young για το θέμα. Ο Haight συμφώνησε να στείλουν ένα αναβάτη προς το Σολτ Λέικ Σίτι με μια επιστολή που θα εξηγεί την κατάσταση και ζητώντας ταυτόχρονα οδηγίες για  το τι πρέπει να γίνει.

Ο John D. Lee.

Αλλά την επόμενη μέρα 7 Σεπτεμβρίου, ο John D. Lee με κάμποσους Μορμόνους μεταμφιεσμένους σε ινδιάνους και λίγοι μόνο πραγματικοί Ινδιάνοι που δελεάστηκαν από τα πολλά ζώα του καραβανιού, έκαναν μια πρόωρη και βεβιασμένη επίθεση στο στρατόπεδο των μεταναστών στα Ορεινά Λιβάδια, παρά τον αρχικό σχεδιασμό  για επίθεση στο φαράγγι του ποταμού Σάντα Κλάρα. Επτά από τους μετανάστες σκοτώθηκαν, αλλά οι υπόλοιποι πάλεψαν σκληρά και όχι μόνο απόκρουσαν τους εισβολείς, αλλά τους οδήγησαν  σε υποχώρηση. Οι μετανάστες τράβηξαν γρήγορα τις άμαξες και τα κάρα τους σχηματίζοντας ένα στενό κύκλο, μέσα στον οποίο βρήκαν καταφύγιο και οργάνωσαν καλύτερα την άμυνά τους. Μια πολιορκία 5 ημερών θα ξεκινήσει με τραγική κατάληξη. Δύο άλλες επιθέσεις ακολούθησαν κατά τη διάρκεια των επόμενων δύο ημερών χωρίς αποτέλεσμα.

Μετά την αρχική επίθεση, δύο πολιτοφύλακες από το Cedar City, πυροβόλησαν δύο ιππείς πιονέρους που τυχαία έπεσαν πάνω τους μερικά μίλια έξω από τα Ορεινά Λιβάδια όπου η πολιορκία συνεχιζόταν. Σκότωσαν τον έναν από τους δύο, αλλά ο άλλος διέφυγε και κατέφυγε στο στρατόπεδο των μεταναστών, φέρνοντας μαζί του και την αποκάλυψη ​​ότι οι δολοφόνοι του συντρόφου του ήταν λευκοί, και όχι Ινδιάνοι. Τελικά ο φόβος εξαπλώθηκε μεταξύ των ηγετών της πολιτοφυλακής των Μορμόνων ότι οι μετανάστες είχαν ανακαλύψει ποιοι στην πραγματικότητα τους είχαν επιτεθεί! Αν οι επιζώντες μετανάστες κατάφερναν να γλιτώσουν ελεύθεροι και συνέχισαν για την Καλιφόρνια, η είδηση ότι οι Μορμόνοι είχαν συμμετάσχει στην επίθεση εναντίον τους θα μπορούσε να εξαπλωθεί γρήγορα. Και καθώς ο Ομοσπονδιακός στρατός πλησίαζε ήδη στο έδαφος της Γιούτα, μια τέτοια είδηση, θα  μπορούσε να οδηγήσει σε βαριά αντίποινα  που θα απειλούσε τις ζωές όλων των κατοίκων του Cedar City.

Στις 9 Σεπτεμβρίου ο Haight ταξίδεψε στην πόλη Parowan και ζήτησε την άδεια του William H. Dame, διοικητή της κομητείας Iron County στην οποία υπαγόταν διοικητικά το Cedar City για να δράσει η πολιτοφυλακή και να λυθεί το θέμα άμεσα. Αμέσως μετά την ενημέρωση που ο Dame είχε από τον Haight για τα γεγονότα στα Ορεινά Λιβάδια, έδωσε την έγκριση για δράση. Ο Haight επέστρεψε άμεσα στο Σένταρ Σίτι, και αμέσως φώναξε περίπου δύο δωδεκάδες πολιτοφύλακες, οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν αξιωματικοί, και τους οδήγησε στα Ορεινά Λιβάδια όπου και ενώθηκαν με τους υπόλοιπους που συνέχιζαν να πολιορκούν τους πιονέρους του καραβανιού Fancher-Baker. Αυτοί που λίγα μόνο χρόνια πριν είχαν ζήσει στο Μισούρι και στο Ιλινόις την βια στο πετσί τους και είχαν αναγκαστεί να μεταναστεύσουν μακριά στην αφιλόξενη Γιούτα για να γλιτώσουν από την βία, ήταν πλέον έτοιμοι να ακολουθήσουν ουσιαστικά το ίδιο μοτίβο της βίας σε βάρος άλλων, αλλά σε μια κλίμακα πολύ πιο θανατηφόρα.

Την Παρασκευή 11 Σεπτέμβρη 1857, ο John D. Lee κρατώντας μια λευκή σημαία κατευθύνθηκε στους πολιορκημένους πιονέρους. 

Οι πολιορκημένοι καθώς έβλεπαν να εξαντλούνται τα αποθέματά τους σε νερό, τρόφιμα και πολεμοφόδια δέχτηκαν να τον ακούσουν. Ο Lee τους είπε ότι είχε διαπραγματευθεί μια εκεχειρία με τους Paiutes. Τους διαβεβαίωσε ότι με απόλυτη ασφάλειά η πολιτοφυλακή θα τους συνοδεύσει ανάμεσα από τους Ινδιάνους πίσω στο Cedar City. Ως αντάλλαγμα έπρεπε να αφήσουν πίσω όλα τα υπάρχοντά τους και να εγκαταλείψουν τα όπλα τους, σηματοδοτώντας έτσι τις ειρηνικές τους προθέσεις προς τους Ινδιάνους. Οι υποψιασμένοι μετανάστες συζήτησαν αρκετή ώρα για το τι πρέπει να κάνουν, αλλά στο τέλος αποδέχθηκαν  τους όρους του Lee,  βλέποντας ότι δεν υπήρχε καμία καλύτερη εναλλακτική λύση. Και αποφάσισαν να παραδοθούν στην πολιτοφυλακή των Μορμόνων.

Σύμφωνα με τις οδηγίες του Lee, τα μικρότερα παιδιά και οι τραυματίες εγκατέλειψα πρώτοι τον καταυλισμό μέσα σε δύο άμαξες, και πίσω τους ακολούθησαν οι γυναίκες και τα μεγαλύτερα παιδιά με τα πόδια. Οι άνδρες και τα μεγαλύτερα αγόρια εγκατέλειψαν τελευταίοι τον καταυλισμό, συνοδευόμενοι από  έναν πολιτοφύλακα ο καθένας τους. Βάδισαν κάπως έτσι για ένα περίπου μίλι, έως ότου, με ένα προσχεδιασμένο σήμα, κάθε εθνοφρουρός γύρισε και πυροβόλησε τον μετανάστη που πορευόταν δίπλα του, ενώ οι Ινδιάνοι όρμησαν από την κρυψώνα τους και επιτέθηκαν στα τρομοκρατημένα γυναικόπαιδα. Άλλοι πολιτοφύλακες έσπευσαν στα δύο προπορευόμενα κάρα και δολοφόνησαν τους τραυματίες. 120 τουλάχιστον άτομα, άνδρες, και γυναικόπαιδα σφαγιάστηκαν σε λίγα δευτερόλεπτα. Μόνο δεκαεπτά από τα παιδιά κάτω των επτά ετών γλύτωσαν την σφαγή, καθώς θεωρήθηκαν πολύ μικρά για να κατανοήσουν το τι συνέβηκε πραγματικά και έτσι δεν θα μπορούσαν και να μιλήσουν. 

Μετά τη σφαγή οι δράστες έθαψαν βιαστικά τα θύματα, αφήνοντας τα σώματά τους ουσιαστικά εκτεθειμένα στα άγρια ​​ζώα και τα στοιχεία της φύσης. Τα περισσότερα γελάδια τα πήραν οι Ινδιάνοι και πολλά από τα υπάρχοντά των θυμάτων πουλήθηκαν σε δημοπρασίες.Τα δεκαεφτά παιδιά που γλύτωσαν της σφαγής δόθηκαν σε τοπικές οικογένειες Μορμόνων για να τα μεγαλώσουν. Και τα δεκαεφτά θα καταφέρουν να τα ανακαλύψουν οι Αξιωματούχοι του Αμερικανικού Στρατού δύο χρόνια αργότερα και θα  τα παραδώσουν στους πλησιέστερους συγγενείς τους στο Αρκάνσας.

Ο Brigham Young έλαβε τα νέα για την σφαγή στα Ορεινά Λιβάδια μέσα σε λίγες ημέρες. Διέταξε άμεσα μια έρευνα για την υπόθεση και πήρε ο ίδιος συνέντευξη από τον John D. Lee στις 29 Σεπτεμβρίου 1857. Το 1858, ο Young απέστειλε έκθεση προς τον Επίτροπο των Ινδιάνικων Υποθέσεων στην οποία ανάφερε ότι για την σφαγή υπεύθυνοι ήταν οι Ιθαγενείς Αμερικανοί Paiute. Ο "Πόλεμος της Γιούτα"  καθυστέρησε τις  έρευνες από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση των ΗΠΑ μέχρι την άνοιξη του 1859, όταν ο Jacob Forney και ο James Henry Carleton  έλαβαν εντολή για την διεξαγωγή ερευνών. Τον Ιούλιο του 1858 ο πόλεμος των Μορμόνων τέλειωσε και τυπικά, όπως άρχισε: χωρίς καμία εχθροπραξία ανάμεσα στους στρατούς των αντιπαρατεθόμενων δυνάμεων. Ένας ρεπόρτερ, νεοαφιχθέντας στο Σολτ Λέικ Σίτι τον Ιούνιο του 1858 για λογαριασμό της εφημερίδας New York Herald έγραψε χαρακτηριστικά: "Έτσι έγινε ειρήνη - έτσι τελείωσε ο «πόλεμος των Μορμόνων», o οποίoς μπορεί να θεωρηθεί πλέον ιστορικός: Νεκροί: κανένας! Τραυματίες:κανένας! Κορόιδα και ξεγελασμένοι:όλοι!". Για αυτό εξάλλου και ο πόλεμος της Γιούτα ονομάστηκε και "Γκάφα του Μπιουκάναν"! 

Κι όμως τα θύματα της σφαγής στα Ορεινά Λιβάδια δεν ήταν αποτέλεσμα ουδεμίας γκάφας! Μέχρι και  το Μάιο του 1859 όλοι πιστεύουν πως η σφαγή του καραβανιού Fancher-Baker ήταν έργο των "απολίτιστων" Ινδιάνων. Ποιος μπορούσε να πιστέψει ότι φανατικοί Χριστιανοί θα μπορούσαν να έχουν διαπράξει ένα τόσο στυγερό έγκλημα; Τον Μάη του 1859 ο αξιωματικός του Αμερικανικού Στρατού James Henry Carleton αναλαμβάνει να διερευνήσει την σφαγή στα Ορεινά Λιβάδια και να κυνηγήσει τους υπεύθυνους! Όλοι ακόμη και ο ίδιος ο Carleton πιστεύουν ότι άλλη μια εκστρατεία κατά των Ινδιάνων ξεκινάει. Στην έρευνα του ο Carleton, στα Ορεινά Λιβάδια, βρήκε τα μαλλιά των γυναικών μπλεγμένα στους θάμνους αν και είχαν περάσει σχεδόν δύο χρόνια από την σφαγή και ανακάλυψε οστά παιδιών στην αγκαλιά των μανάδων τους-ή καλύτερα σε ότι είχε απομείνει από αυτές. Κομμάτια από παιδικά ρούχα και γυναικεία φορέματα κρεμόντουσαν από τους κέδρους, και παντού άσπριζαν κομμάτια οστών. Ο Carleton αργότερα θα καταθέσει ότι η εικόνα που αντίκρισε στα Ορεινά Λιβάδια ήταν "ένα θέαμα που δεν μπόρεσε ποτέ να ξεχάσει." Και ο Carleton ήταν ένας έμπειρος στρατιωτικός στον πόλεμο κατά των Ινδιάνων, και τα μάτια του είχαν δει πολλά και ο ίδιος είχε πράξει πολλά! Μετά τη περισυλλογή των κρανίων και των οστών που βρέθηκαν διασκορπισμένα τριγύρω οι άνδρες Carleton υπολόγισαν πως επρόκειτο για τουλάχιστον 34 νεκρούς, τους οποίους και τελικά έθαψαν σε έναν ομαδικό τάφο πάνω στο οποίο ανεγέρθηκε ένα μνημείο από πέτρες. 

Ανακαλύφθηκαν όμως και τρεις ομαδικοί τάφοι που περιείχαν τουλάχιστον άλλα 39 λείψανα.  Ο γιατρός Charles Brewer στην αναφορά του, που περιλαμβάνεται στην τελική έκθεση του Carleton, περιγράφει πως όλα τα κρανία των νεκρών που εξέτασε έφεραν οπές από σφαίρες! Και ο Carleton σχολιάζει πως όλοι οι Ινδιάνοι της περιοχής είχαν στην κατοχή τους μόνον τρία όπλα όλα κι όλα! Ο Carleton πήρε συνεντεύξεις τόσο από Μορμόνους όσο και από Ινδιάνους Paiute και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι υπήρχε σαφής συμμετοχή Μορμόνων στη σφαγή. Εξέδωσε μια έκθεση στις αρχές του καλοκαιριού του 1859, προς την στρατιωτική διοίκηση και το Κογκρέσο, εκθέτοντας τα ευρήματά του. Η έκθεση του Carleton χαρακτήρισε τις μαζικές δολοφονίες στα Ορεινά Λιβάδια ως «ειδεχθές έγκλημα», και κατηγόρησε ευθέως τόσο τις τοπικές όσο και τις ανώτερες εκκλησιαστικές  αρχές των Μορμόνων για τη σφαγή. Ο Jacob Forney, Επιθεωρητής των Ινδιάνικων υποθέσεων για την Γιούτα, προέβη επίσης σε έρευνα που περιλάμβανε επίσκεψη στην περιοχή το καλοκαίρι του 1859 και άντλησε πολλά στοιχεία από τα παιδιά που επέζησαν της σφαγής και που είχαν υιοθετηθεί από οικογένειες Μορμόνων. Συγκέντρωσε τα παιδιά αυτά στο πλαίσιο της προετοιμασίας για τη μεταφορά τους στους συγγενείς τους στο Αρκάνσας και προσπάθησε να αντλήσει και να εκμαιεύσει όσες πληροφορίες μπορούσε από αυτά. Κανένα από τα παιδιά αυτά δεν είχε έρθει σε επαφή με Ινδιάνους. Ο Forney κατέληξε κι αυτός στο συμπέρασμα ότι οι Paiutes δεν είχαν ενεργήσει μόνοι τους και η σφαγή δεν θα είχε συμβεί χωρίς την συμμετοχή των Μορμόνων. Ο ομοσπονδιακός δικαστής John Cradlebaugh συγκάλεσε μια δικαστική επιτροπή στο Provo της Γιούτα, σχετικά με τη σφαγή, αλλά οι υπόλοιποι ένορκοι αρνήθηκαν οποιαδήποτε άσκηση διώξεων. Ωστόσο, ο Cradlebaugh πραγματοποίησε περιοδεία στα Ορεινά Λιβάδια με στρατιωτική συνοδεία. Ο Cradlebaugh και η ομάδα του επιχείρησαν να συλλάβουν τους John D. Lee, Isaac Haight, και John Higbee, αλλά αυτοί διέφυγαν πολύ εύκολα χωρίς να αφήσουν ίχνη πίσω τους. Οι έρευνες για την σφαγή σταμάτησαν καθώς το 1861 ξέσπασε ο Αμερικανικός Εμφύλιος Πόλεμος. Μόνο πολλά χρόνια αργότερα το 1871, οι έρευνες ξανάρχισαν καθώς ένα μέλος της Πολιτοφυλακής του Cedar City, ο επίσκοπος Philip Klingensmith, που είχε παίξει ηγετικό ρόλο στην σφαγή, αλλά από το 1870 είχε αποκηρύξει την αίρεση και είχε καταφύγει στην Νεβάδα, έδωσε ένορκη κατάθεση για τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν στα Ορεινά Λιβάδια! Τελικά όμως από όλους τους υπεύθυνους σε δίκη θα καταλήξει μόνο ο  Lee, και ο οποίος μετά από δύο δίκες ( 23 Ιουλίου 1875 και 13 Σεπτεμβρίου 1876) θα καταδικαστεί σε θάνατο. Σύμφωνα με την νομοθεσία της Γιούτα θα του δοθεί το δικαίωμα να επιλέξει τον τρόπο εκτέλεσης του (αποκεφαλισμός, τουφεκισμός ή κρεμάλα) και ο ίδιος θα επιλέξει να τουφεκιστεί. 

Ο  John Doyle Lee λίγο πριν την εκτέλεση του κάθεται δίπλα στο φέρετρό του.

Στις 23 του Μάρτη του 1877 ο John Doyle Lee θα οδηγηθεί στα Ορεινά Λιβάδια, ακριβώς στον χώρο της σφαγής του 1857, και θα εκτελεστεί από απόσπασμα του Αμερικανικού Στρατού. Από τις 19 γυναίκες του πρόλαβε και απέκτησε 56 παιδιά, και πλέον στην σημερινή εποχή οι απόγονοι του είναι εκατοντάδες συμπεριλαμβανομένων γερουσιαστών και ανώτατων δικαστικών. Κανένας άλλος δεν θα διωχθεί για την σφαγή στα Ορεινά Λιβάδια. Το θέμα θα κλείσει τουλάχιστον δικαστικά με την εκτέλεση του Lee, και μόνον κάποιοι ιστορικοί μελετητές ασχολούνται πλέον μαζί του. Ανάμεσα στους κέδρους των Ορεινών Λιβαδιών ακόμη και σήμερα στέκει το μνημείο των θυμάτων να θυμίζει την σφαγή του 1857. 

Πόσοι όμως αντικρίζοντας αυτό το μνημείο ή διαβάζοντας την ιστορία της σφαγής, μπορούν να δουν πίσω από τα γεγονότα αυτά καθ΄αυτά και να αναρωτηθούν για το τι πραγματικά συμβολίζουν τα Ορεινά Λιβάδια; Πόσοι μπορούν να αναρωτηθούν για το τι οπλίζει το χέρι απλών ανθρώπων και τους οδηγεί σε τέτοια αποτρόπαια εγκλήματα; Πόσοι μπορούν να φανταστούν τον εαυτό τους ως έναν απλό κάτοικο της πόλης των Κέδρων (Cedar City) εκείνη την χρονική στιγμή και να αναρωτηθούν για το τι στάση θα κράταγαν οι ίδιοι; Πόσοι άνθρωποι ακόμη και σήμερα μπορούν να συνειδητοποιήσουν ότι όσο υπάρχει Μισαλλοδοξία στην Γη, πάντα θα μας κυνηγούν τα φαντάσματα των Ορεινών Λιβαδιών και ότι ο άνεμος στους Κέδρους των Βουνών δεν θα ψιθυρίζει τα ονόματα  των νεκρών του παρελθόντος αλλά των νεκρών του Μέλλοντος;