Στο σκάκι κανείς δεν περιμένει την τύχη. Περιμένει τον αντίπαλο. Κι ίσως γι’ αυτό μοιάζει περισσότερο με τη ζωή απ’ όσο θα θέλαμε να παραδεχτούμε.
Κάθε κίνηση γεννά μια προσδοκία. Ο αξιωματικός ανοίγει δρόμο, ο ίππος πηδά εκεί όπου κανείς δεν τον περιμένει, η βασίλισσα υπόσχεται δύναμη και ο βασιλιάς, αργός και φοβισμένος, παρακολουθεί την αυτοκρατορία του να μικραίνει.
Στην αρχή όλοι έχουν σχέδιο. Στη μέση αρχίζουν οι υποχωρήσεις. Και προς το τέλος ανακαλύπτουν πως το παιχνίδι δεν ήταν ποτέ ακριβώς αυτό που είχαν φανταστεί.
Γιατί στο σκάκι δεν χάνεται μόνο ο βασιλιάς. Χάνονται πρώτα οι βεβαιότητες, οι στρατηγικές, οι μικρές αυταπάτες ότι μπορούμε να προβλέψουμε την επόμενη κίνηση του άλλου.
Και ίσως η πιο ενδιαφέρουσα παρτίδα να είναι εκείνη όπου, λίγο πριν το ματ, καταλαβαίνεις πως δεν έπαιζες για να κερδίσεις τον αντίπαλο· έπαιζες για να νικήσεις την προσδοκία ότι θα μπορούσες να ελέγξεις το παιχνίδι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου