Ματαιοδοξίες.

 

Η ματαιοδοξία είναι ίσως η πιο καλοδουλεμένη αυταπάτη του ανθρώπου: να πιστεύει πως έχει σημασία το βλέμμα των άλλων, ενώ στο τέλος όλοι ξεχνιούνται μέσα στην ίδια σκόνη.

Κυνηγάμε τίτλους, χρήματα, φωτογραφίες, χειροκροτήματα, αριθμούς, επώνυμα ρούχα και βλέμματα θαυμασμού. Φτιάχνουμε μια εικόνα του εαυτού μας και ύστερα ξοδεύουμε τη μισή ζωή για να πείσουμε τους άλλους πως αυτή η εικόνα είμαστε εμείς. Κι όσο περισσότερο φοβόμαστε μήπως ραγίσει, τόσο περισσότερο γυαλίζουμε το κάδρο.

Η εποχή μας έκανε τη ματαιοδοξία δημοκρατική. Δεν χρειάζεται πια να είσαι βασιλιάς για να θέλεις το πορτρέτο σου παντού. Αρκεί ένα κινητό. Ο καθένας απέκτησε το μικρό του παλάτι, το κοινό του, το χειροκρότημά του και την καθημερινή του τελετή αυτοθαυμασμού.

Κι όμως, η ζωή έχει έναν τρόπο αμείλικτο να ξεγυμνώνει όλες αυτές τις φιλοδοξίες. Ένα σώμα που γερνά, ένας άνθρωπος που χάνεται, ένα σπίτι που αδειάζει, μια φωτογραφία που κιτρινίζει. Τότε καταλαβαίνει κανείς πως τίποτα από όσα συσσώρευσε για να φαίνεται σπουδαίος δεν τον κάνει μεγαλύτερο.

Ίσως τελικά αξίζει περισσότερο εκείνο που δεν φωτογραφήθηκε, δεν αναρτήθηκε και δεν χειροκροτήθηκε: ένα χέρι που κράτησε ένα άλλο χέρι, ένας άνθρωπος που στάθηκε δίπλα σε έναν άλλον όταν δεν υπήρχε κανείς να κοιτάζει.

Γιατί η ματαιοδοξία θέλει κοινό.

Η ζωή, ευτυχώς, δεν χρειάζεται.