Στην ακτή η στιγμή που φεύγει...

Στην ακτή μαθαίνεις πως κάθε κύμα έχει τη δική του στιγμή. Έρχεται, αγγίζει τη γη και επιστρέφει στο άγνωστο.

Κι εμείς, ανάμεσα στη στεριά και τον ορίζοντα, στεκόμαστε για λίγο και κοιτάζουμε τη ζωή να περνά, σαν νερό που δεν μπορείς να κρατήσεις στις παλάμες σου.

Ίσως γι’ αυτό κάποιος σηκώνει το κινητό του και τραβά μια φωτογραφία ακριβώς τη στιγμή που το κύμα σπάει στην ακτή. Όχι για να κρατήσει τη θάλασσα, αλλά για να κρατήσει αυτό που, σε μια ανάσα, θα έχει ήδη χαθεί.

Κι εκεί, μέσα στην μνήμη του κινητού, μια στιγμή που δεν υπάρχει πια συνεχίζει να υπάρχει. Παράξενο παιχνίδι του χρόνου: αυτό που δεν μπορέσαμε να σταματήσουμε, το σώσαμε σε μια εικόνα.

Ίσως τελικά δεν είναι το ταξίδι που μας αλλάζει, αλλά αυτό που αφήνουμε πίσω μας όταν συνεχίζουμε. Κάποιες φορές μια ανάμνηση, κάποιες φορές ένας άνθρωπος, κι άλλοτε απλώς μια εικόνα που αποδεικνύει πως κάποτε σταθήκαμε εκεί.

Γιατί η ζωή δεν μας ζητά να κρατήσουμε τις στιγμές.

Μόνο να είμαστε εκεί όταν περνούν.