Υπάρχουν συνήθειες που δεν μοιάζουν επικίνδυνες, ακριβώς επειδή χωράνε τόσο εύκολα μέσα στη μέρα μας. Ένα τσιγάρο μετά τον καφέ, ένα στο διάλειμμα, ένα το βράδυ στο μπαλκόνι. Μικρές τελετουργίες που επαναλαμβάνονται μέχρι να πάψουμε να τις βλέπουμε ως επιλογές και αρχίσουμε να τις θεωρούμε απλώς μέρος της ζωής. Κι ίσως κάπως έτσι λειτουργεί η καθημερινότητα.
Δεν μας αλλάζει με μια μεγάλη στιγμή. Μας αλλάζει λίγο λίγο, μέσα από όσα κάνουμε ξανά και ξανά. Μια κίνηση, μια σκέψη, μια συνήθεια. Όπως ο καπνός που ανεβαίνει σχεδόν αδιάφορα στον αέρα, έτσι κι ο χρόνος φεύγει χωρίς θόρυβο.
Το τσιγάρο, τελικά, είναι μόνο μια εικόνα αυτού του μηχανισμού. Ξέρεις ότι σε φθείρει, αλλά η φθορά είναι αργή. Και ό,τι είναι αργό, ο άνθρωπος συχνά το ξεχνά.
Το ίδιο συμβαίνει και με τη ζωή.
Συνηθίζουμε την κούραση.
Την αναβολή.
Τη σιωπή.
Τους ανθρώπους που δεν μας ταιριάζουν.
Μια ζωή που κάποτε ίσως δεν ήταν αυτή που είχαμε φανταστεί.
Και επειδή τίποτα δεν αλλάζει απότομα, δεν καταλαβαίνουμε πότε αρχίζουμε να χανόμαστε μέσα στην επανάληψη.
Ένα τσιγάρο τη φορά.
Μια μέρα τη φορά.
Μια συνήθεια τη φορά.
Ίσως τελικά το πιο επικίνδυνο πράγμα δεν είναι αυτό που μας πληγώνει μία φορά, αλλά αυτό που μας φθείρει τόσο λίγο κάθε μέρα, ώστε να το αφήνουμε να συνεχίζεται.
Γιατί η καθημερινότητα μπορεί να σε σκοτώσει.
Όχι πάντα επειδή είναι δύσκολη.
Αλλά επειδή, κάποτε, γίνεται τόσο γνώριμη ώστε ξεχνάς να αναρωτηθείς αν είναι ακόμη ζωή ή απλώς συνήθεια.
Ίσως, τελικά, δεν είναι το τσιγάρο που πρέπει να φοβόμαστε περισσότερο. Είναι όλα εκείνα που ανάβουμε κάθε μέρα, ξανά και ξανά, ενώ μέσα μας ξέρουμε πως κάποια στιγμή θα πρέπει να τα σβήσουμε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου