Υπάρχουν στιγμές που ο άνθρωπος δεν χρειάζεται να φύγει από κάπου, αλλά να βγει από μέσα του. Να αφήσει για λίγο πίσω τον θόρυβο, τη βαρύτητα της καθημερινότητας, τις σκέψεις που συσσωρεύονται και κάνουν ακόμη και την ανάσα να μοιάζει βαριά.
Οι αρχαίοι Έλληνες ονόμασαν αιθέρα εκείνο το λεπτότερο στοιχείο που βρισκόταν ψηλότερα από τον κοινό αέρα, στον καθαρό χώρο του ουρανού. Ίσως γι’ αυτό η λέξη μοιάζει τόσο ταιριαστή με εκείνες τις σπάνιες στιγμές όπου ο άνθρωπος αισθάνεται πως ανεβαίνει λίγο πάνω από τον εαυτό του.
Δεν χρειάζεται να ταξιδέψει μακριά. Μπορεί να είναι ένα τραγούδι, μια θάλασσα, μια κουβέντα, μια σιωπή. Κάτι που για λίγο αραιώνει τη βαρύτητα της ζωής και αφήνει χώρο στην ανάσα.
Αυτή είναι η αιθέρια έξοδος: όχι η φυγή από τον κόσμο, αλλά η έξοδος από ό,τι μέσα μας τον κάνει ασφυκτικό.
Και ύστερα επιστρέφουμε. Ο κόσμος είναι ο ίδιος. Μόνο η ανάσα μας έχει γίνει λίγο πιο ελαφριά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου