Σεπτέμβριος...

Ο Σεπτέμβριος δεν είναι απλώς ένας μήνας. Είναι μια γέφυρα ανάμεσα σε αυτό που τελειώνει και σε εκείνο που ακόμη δεν έχει αρχίσει.

Ο Σεπτέμβριος έρχεται αθόρυβα. Δεν έχει την ξένοιαστη είσοδο του καλοκαιριού ούτε τη βαριά μελαγχολία του χειμώνα. Στέκεται κάπου ανάμεσα, σαν άνθρωπος που επιστρέφει από ένα μακρινό ταξίδι και πριν ανοίξει την πόρτα του σπιτιού του, μένει για λίγο στο κατώφλι.

Στον αέρα υπάρχει ακόμη το καλοκαίρι. Η θάλασσα κρατά τη ζέστη του Αυγούστου, τα απογεύματα έχουν ακόμη φως, κι όμως κάτι έχει αλλάξει. Οι δρόμοι γεμίζουν ξανά, οι ρυθμοί επιστρέφουν, τα ξυπνητήρια ξαναχτυπούν. Η ζωή μαζεύει σιγά-σιγά τις διακοπές της και επιστρέφει στην καθημερινότητα.

Ο Σεπτέμβριος όμως δεν είναι επιστροφή μόνο στους δρόμους. Είναι και επιστροφή στον εαυτό μας.

Είναι ο μήνας που μας θυμίζει πως ο χρόνος δεν χωρίζεται μόνο σε εποχές, αλλά και σε ευκαιρίες. Κάθε Σεπτέμβρης μοιάζει με μια μικρή πρωτοχρονιά. Μας δίνει την ψευδαίσθηση -και ίσως αυτό να είναι αρκετό- πως μπορούμε να ξαναρχίσουμε. Να αφήσουμε πίσω ό,τι μας βάρυνε, να κρατήσουμε ό,τι μας δίδαξε και να κοιτάξουμε μπροστά χωρίς να γνωρίζουμε ακόμη τον δρόμο.

Κι ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη ομορφιά του. Δεν χρειάζεται να έχουμε όλες τις απαντήσεις. Αρκεί να έχουμε ακόμη την επιθυμία να αναζητήσουμε.

Ο Σεπτέμβριος είναι μήνας ωριμότητας. Το φως του δεν είναι πια εκτυφλωτικό· είναι πιο ήρεμο, πιο βαθύ. Σαν να χαμηλώνει ο ουρανός τη φωνή του για να μπορέσουμε επιτέλους να ακούσουμε τις δικές μας σκέψεις.

Και κάπου εκεί, ανάμεσα στο τελευταίο μπάνιο και στο πρώτο πρωινό ξυπνητήρι, καταλαβαίνουμε πως δεν τελείωσε το καλοκαίρι. Απλώς έγινε ανάμνηση.

Κάθε Σεπτέμβρης μάς μαθαίνει κάτι απλό: πως η ζωή δεν χρειάζεται να αρχίζει από την αρχή για να αλλάξει. Μερικές φορές αρκεί να συνεχίσουμε από εκεί που σταματήσαμε -λίγο σοφότεροι, λίγο πιο ήσυχοι και με μεγαλύτερη επίγνωση του τι πραγματικά αξίζει.

Καλό μήνα. Ο Σεπτέμβριος μόλις άνοιξε την πόρτα.