Κάθε εποχή πιστεύει ότι ζει κάτι πρωτόγνωρο. Κάθε γενιά θεωρεί πως τα δικά της προβλήματα είναι μοναδικά. Κι όμως, αρκεί να ξεφυλλίσει κανείς μια παλιά εφημερίδα, ή ένα παλιό περιοδικό για να διαπιστώσει ότι οι ίδιες αγωνίες επιστρέφουν με διαφορετικά πρόσωπα. Οι πόλεμοι αλλάζουν σύνορα, οι κρίσεις αλλάζουν αριθμούς, οι πολιτικοί αλλάζουν ονόματα, αλλά ο άνθρωπος παραμένει αντιμέτωπος με τα ίδια διλήμματα.
Τα παλιά δεν είναι ξεπερασμένα. Είναι συχνά πιο επίκαιρα από τα σημερινά. Μας θυμίζουν ότι η λήθη είναι ο μεγαλύτερος σύμμαχος της επανάληψης. Όταν η ιστορία μετατρέπεται σε διακοσμητική γνώση και όχι σε οδηγό, τα ίδια λάθη επιστρέφουν με καινούργια συνθήματα και διαφορετικές δικαιολογίες.
Η κοινωνία μοιάζει να τρέχει προς το μέλλον, ενώ πολλές φορές κάνει κύκλους γύρω από το παρελθόν. Οι τεχνολογίες εξελίσσονται, όμως η απληστία, η αλαζονεία, η εξουσιομανία και η αδιαφορία παραμένουν αναλλοίωτες. Η πρόοδος των μηχανών δεν εγγυάται την πρόοδο του ανθρώπου.
Γι' αυτό αξίζει να επιστρέφουμε στα «παλιά επίκαιρα». Όχι από νοσταλγία, αλλά από ανάγκη. Εκεί βρίσκονται ερωτήματα που ακόμη δεν έχουμε απαντήσει και προειδοποιήσεις που ακόμη δεν έχουμε ακούσει. Το παρελθόν δεν ζητά να το θαυμάσουμε· ζητά να το καταλάβουμε.
Ίσως τελικά η πιο χρήσιμη είδηση να μην είναι αυτή που γράφτηκε σήμερα, αλλά εκείνη που γράφτηκε πριν από δεκαετίες και εξακολουθεί να περιγράφει τον κόσμο σαν να γράφτηκε χθες.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου