Υπάρχουν στιγμές που η ζωή μοιάζει με κλειστό δωμάτιο.
Οι τοίχοι πλησιάζουν, ο χρόνος βαραίνει
και το φως δυσκολεύεται να βρει τον δρόμο του.
Κι ύστερα ανοίγει ένα παράθυρο.
Μπορεί να είναι μια ματιά,
μια κουβέντα,
ή απλώς ένα χαμόγελο.
Ένα χαμόγελο που έρχεται χωρίς λόγο
και, σαν πρωινό φως,
γλιστράει μέσα στις μικρές ρωγμές της ψυχής.
Δεν αλλάζει τον κόσμο.
Αλλάζει, για λίγο, τον τρόπο που τον κοιτάς.
Και ίσως αυτό να είναι αρκετό.
Γιατί κάποια παράθυρα δεν ανοίγουν προς τα έξω.
Ανοίγουν μέσα μας.
Και κάποια χαμόγελα
δεν είναι απλώς χαμόγελα.
Είναι ένας τρόπος να αφήνεις
λίγο φως να περάσει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου