Η τυχαία ομοιότητα.

 

Η φύση, όταν φτιάχνει πρόσωπα, φαίνεται πως δεν πετάει ποτέ τα καλούπια. Τα κρατάει κάπου στην άκρη και, ύστερα από χρόνια, τα ξαναχρησιμοποιεί.

Έτσι, μπορεί να συναντήσεις έναν άγνωστο στον δρόμο και να σκεφτείς: «Μα αυτός δεν είναι ο ξάδελφός μου;» Κι ύστερα θυμάσαι ότι ο ξάδελφός σου βρίσκεται τρεις χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά και, επιπλέον, δεν έχεις ξάδελφο.

Η ομοιότητα μπορεί να βρίσκεται στα μάτια, στη μύτη, στο σχήμα του προσώπου ή σ’ εκείνο το ανεξήγητο ύφος που κάνει δύο ανθρώπους να μοιάζουν σαν να έχουν τον ίδιο φωτογράφο.

Και βέβαια, όσο περισσότερο κοιτάζεις, τόσο περισσότερο μοιάζουν. Είναι γνωστό: αν κοιτάξεις έναν άνθρωπο αρκετή ώρα, στο τέλος θα του βρεις συγγένεια με όλο σου το σόι.

Η φύση, πάντως, έχει χιούμορ. Μας δίνει μοναδικά πρόσωπα, αλλά ξεχνάει καμιά φορά να αλλάξει τα ανταλλακτικά.