Η χρυσή ώρα του φεγγαριού.

 

Υπάρχει μια στιγμή που το φεγγάρι δεν μοιάζει ακόμη με νύχτα.

Στέκεται χαμηλά στον ορίζοντα,

λουσμένο στο τελευταίο φως της ημέρας,

κι ο ουρανός κρατά για λίγο ακόμη

το χρώμα του ήλιου.

Είναι η χρυσή ώρα του φεγγαριού.

Μια μικρή συνάντηση φωτός και σκοταδιού,

εκεί όπου η μέρα αποχαιρετά τη νύχτα

χωρίς να θέλει ακόμη να φύγει.

Το φεγγάρι γίνεται χρυσό,

η θάλασσα σιωπά,

κι ο χρόνος μοιάζει να ξεχνά για λίγο

να προχωρήσει.

Ίσως αυτές να είναι οι πιο πολύτιμες στιγμές μας·

εκείνες που δεν ανήκουν ούτε στη μέρα ούτε στη νύχτα,

ούτε στο πριν ούτε στο μετά.

Μόνο σε εμάς.

Γιατί κάποια φεγγάρια δεν φωτίζουν απλώς τον ουρανό.

Φωτίζουν για λίγο και κάτι μέσα μας.