Μέσα σε μια σχισμή ενός παλιού πέτρινου τοίχου φύτρωσε ένα σκυλάκι. Το Αντίρρινο το μέγα (Antirrhinum majus), με τα μικρά άνθη που μοιάζουν με στόμα από σκυλάκι, βρήκε εκεί λίγο χώμα, λίγη υγρασία και αρκετή επιμονή για να ριζώσει.
Δεν χρειάστηκε κήπο. Δεν ζήτησε καλοφτιαγμένο παρτέρι ούτε περιποιημένο χώμα. Βρήκε τη θέση του εκεί όπου ο άνθρωπος θα έβλεπε μόνο μια ρωγμή.
Κι αυτό είναι ίσως το πιο όμορφο μάθημα της φύσης: η ζωή δεν περιμένει πάντα τις ιδανικές συνθήκες. Ψάχνει μια χαραμάδα και αρχίζει.
Ο πέτρινος τοίχος, σκληρός και ακίνητος, έγινε ξαφνικά υπόβαθρο για ένα λουλούδι. Οι πέτρες κράτησαν το χώμα, το χώμα κράτησε τη ρίζα και η ρίζα έφερε στην επιφάνεια το χρώμα. Έτσι, εκεί που υπήρχε μόνο η φθορά του χρόνου, εμφανίστηκε κάτι ζωντανό.
Το σκυλάκι στον τοίχο μοιάζει με μικρή αντίσταση απέναντι στην εγκατάλειψη. Μια υπενθύμιση πως ακόμη και μέσα στα πιο ασήμαντα σημεία του τοπίου μπορεί να κρύβεται μια ολόκληρη ιστορία ζωής.
Και ίσως γι’ αυτό, όταν το συναντάμε, δεν βλέπουμε απλώς ένα λουλούδι. Βλέπουμε τη ζωή που βρήκε τρόπο να ανθίσει εκεί όπου κανείς δεν την περίμενε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου