Η Πύλη.

Υπάρχουν πύλες που ανοίγουν προς έναν τόπο.

Και υπάρχουν πύλες που ανοίγουν προς έναν άλλον εαυτό.

Στέκονται εκεί, ανάμεσα στο πριν και στο μετά, χωρίς να εξηγούν τι βρίσκεται από την άλλη πλευρά. Δεν υπόσχονται τίποτε. Δεν σε διαβεβαιώνουν πως ο δρόμος θα είναι εύκολος. Απλώς υπάρχουν.

Και ίσως αυτό είναι το πιο δύσκολο πράγμα στη ζωή: να σταθείς μπροστά σε μια ανοιχτή πύλη και να μην ξέρεις αν πρέπει να περάσεις.

Γιατί κάθε πύλη είναι ένα μικρό τέλος.

Πίσω της μένει κάτι που γνωρίζεις. Μια συνήθεια, ένας άνθρωπος, ένας τόπος, μια εκδοχή του εαυτού σου. Μπροστά της αρχίζει το άγνωστο. Και το άγνωστο δεν είναι πάντοτε φόβος. Μερικές φορές είναι η μοναδική μορφή ελευθερίας που μας απομένει.

Υπάρχουν άνθρωποι που περνούν όλη τους τη ζωή μπροστά στις πύλες.

Τις κοιτούν. Τις μετρούν. Περιμένουν την κατάλληλη στιγμή. Περιμένουν ένα σημάδι, μια βεβαιότητα, μια άδεια.

Μα η ζωή δεν δίνει άδειες.

Κάποια στιγμή πρέπει να περάσεις.

Όχι επειδή ξέρεις τι βρίσκεται απέναντι, αλλά επειδή καταλαβαίνεις πως το να μείνεις πίσω είναι ήδη μια επιλογή.

Κάθε μετάβαση είναι μια μικρή έξοδος από τον εαυτό που υπήρξες.

Γι’ αυτό ίσως οι σημαντικότερες πύλες δεν είναι πέτρινες. Δεν έχουν τοξωτά ανοίγματα ούτε βαριές πόρτες. Είναι αόρατες. Βρίσκονται μέσα μας.

Η απόφαση να φύγεις.

Η απόφαση να επιστρέψεις.

Η απόφαση να συγχωρήσεις.

Η απόφαση να μη φοβάσαι άλλο.

Και κάπου εκεί βρίσκεται η πιο παράξενη πύλη:

η επιστροφή.

Γιατί μερικές φορές χρειάζεται να διασχίσεις ολόκληρο τον κόσμο για να καταλάβεις πως η πύλη που έψαχνες δεν οδηγούσε αλλού.

Οδηγούσε πίσω σε σένα.

Και τότε αντιλαμβάνεσαι πως δεν είναι οι πύλες που αλλάζουν τη ζωή μας.

Είναι η στιγμή που αποφασίζουμε να τις περάσουμε.