Επίγνωση.

 

Η επίγνωση δεν είναι απλώς να γνωρίζεις. Είναι να βλέπεις καθαρά αυτό που συμβαίνει μέσα σου και γύρω σου, χωρίς να χρειάζεσαι την παρηγοριά της αυταπάτης.

Μπορεί να γνωρίζουμε πολλά και, παρ’ όλα αυτά, να μην έχουμε επίγνωση. Να ξέρουμε ποιοι είμαστε, αλλά να αγνοούμε γιατί συμπεριφερόμαστε όπως συμπεριφερόμαστε. Να γνωρίζουμε τα λάθη μας, αλλά να τα αποδίδουμε πάντοτε στους άλλους. Να βλέπουμε τον κόσμο και να μην αντιλαμβανόμαστε τη θέση μας μέσα σε αυτόν.

Η επίγνωση αρχίζει συνήθως από μια δύσκολη στιγμή: από εκείνη τη στιγμή που σταματάμε να δικαιολογούμε τον εαυτό μας. Τότε κοιτάζουμε μέσα μας χωρίς το άλλοθι της περίστασης. Αναγνωρίζουμε τις επιθυμίες μας, τους φόβους μας, τις αδυναμίες μας, ακόμη και εκείνα τα κομμάτια του εαυτού μας που θα προτιμούσαμε να μην υπάρχουν.

Γι’ αυτό η επίγνωση δεν είναι πάντα ευχάριστη. Είναι όμως απελευθερωτική. Γιατί ό,τι δεν βλέπουμε μας κυβερνά. Ό,τι αναγνωρίζουμε μπορούμε, τουλάχιστον, να το αντιμετωπίσουμε.

Ίσως τελικά η ωριμότητα να μην είναι να έχουμε όλες τις απαντήσεις, αλλά να έχουμε επίγνωση των ερωτήσεων. Να ξέρουμε πότε μιλάμε και πότε πρέπει να σωπαίνουμε· πότε επιμένουμε και πότε πρέπει να φύγουμε· πότε αγαπάμε και πότε απλώς φοβόμαστε να μείνουμε μόνοι.

Η επίγνωση είναι ένα είδος εσωτερικού φωτός. Δεν αλλάζει απαραίτητα τον κόσμο. Αλλά αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο τον βλέπουμε.

Και ίσως αυτό να είναι το πρώτο βήμα κάθε πραγματικής αλλαγής: όχι να γίνουμε αμέσως διαφορετικοί, αλλά να δούμε επιτέλους καθαρά ποιοι είμαστε.