Η παλιά σκάλα φόρτωσης έχει μείνει εγκαταλελειμμένη στην άκρη του λιμανιού. Σκουριασμένη, ακίνητη, κοιτάζει ακόμη τη θάλασσα. Κάποτε οδηγούσε από τη στεριά στο πλοίο. Τώρα οδηγεί μόνο στη μνήμη.
Κάτω της ανοίγεται το βάθος του νερού. Πάνω της απλώνεται το ύψος του ουρανού. Κι εκείνη, ανάμεσα στα δύο, μοιάζει να κρατά ακόμη τη θέση μιας διαδρομής που δεν υπάρχει πια. Μιας ιστορίας που έσβησε εδώ και πολλά χρόνια.
Ίσως έτσι να μένουν τα πράγματα που τελείωσαν: ανάμεσα σε ένα βάθος που τα πήρε, ένα ύψος που τα θυμάται κι έναν ορίζοντα που τα εξιστορεί...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου