Οι αναμνήσεις μοιάζουν με κύματα.
Έρχονται χωρίς να τις καλέσεις, αγγίζουν για λίγο την ακτή της σκέψης και ύστερα υποχωρούν. Μα ποτέ δεν φεύγουν πραγματικά. Κάπου βαθύτερα συνεχίζουν να κινούνται, κάτω από την επιφάνεια του χρόνου.
Κάποιες είναι μικρά κύματα· ένα άγγιγμα, μια φωνή, ένα καλοκαιρινό απόγευμα. Άλλες σηκώνονται ξαφνικά σαν θάλασσα σε φουρτούνα και μας επιστρέφουν σε ανθρώπους και στιγμές που νομίζαμε πως είχαμε ξεχάσει.
Ίσως τελικά η μνήμη να μην είναι επιστροφή στο παρελθόν. Είναι η θάλασσα που κρατά μέσα της ό,τι αγαπήσαμε, ό,τι χάσαμε, ό,τι δεν προλάβαμε να αποχαιρετήσουμε.
Και κάθε φορά που ένα κύμα φτάνει στην ακτή μας, για μια στιγμή ξαναγινόμαστε εκείνοι που υπήρξαμε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου