Το Άπειρο δεν Μετριέται.

Πάλι μέτρησα τ’ αστέρια.

Ξέρω πως είναι μάταιο. Κανείς δεν μπορεί να μετρήσει το άπειρο. Κι όμως, ο άνθρωπος έχει αυτή την παράξενη ανάγκη: να βάζει αριθμούς εκεί όπου υπάρχει μυστήριο, όρια εκεί όπου δεν υπάρχουν σύνορα, τάξη εκεί όπου ο κόσμος μοιάζει ακατανόητος.

Ίσως γι’ αυτό κοιτάζουμε τον ουρανό.

Για να θυμηθούμε πόσο μικροί είμαστε.

Αλλά και για να καταλάβουμε πόσο παράξενο είναι που, μέσα σε αυτή την απεραντοσύνη, υπάρχουμε εμείς. Ένα σώμα πάνω σε έναν μικρό πλανήτη, μια σύντομη αναπνοή μέσα στον χρόνο, κι όμως με τη δυνατότητα να σηκώνει το βλέμμα και να αναρωτιέται τι υπάρχει πέρα από τον ορίζοντα.

Τα αστέρια δεν γνωρίζουν ότι τα κοιτάζουμε. Δεν γνωρίζουν τα ονόματά μας, τις αγωνίες μας, τις απώλειές μας. Το φως τους ταξιδεύει για χρόνια μέσα στο σκοτάδι, αδιάφορο για τη δική μας μικρή ιστορία. Κι όμως, όταν φτάνει στα μάτια μας, γίνεται μνήμη.

Ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη ειρωνεία της ύπαρξης: ζούμε μέσα σε έναν κόσμο που δεν μας υπόσχεται κανένα νόημα, κι εμείς επιμένουμε να το αναζητούμε.

Μετράμε τ’ αστέρια, ενώ ξέρουμε πως δεν θα τα μετρήσουμε ποτέ.

Ονομάζουμε τους αστερισμούς, ενώ ξέρουμε πως οι γραμμές που ενώνουν τα άστρα υπάρχουν μόνο στη δική μας φαντασία.

Κοιτάζουμε τον ουρανό και σχηματίζουμε μορφές μέσα στο χάος.

Ίσως, τελικά, αυτό να είναι ο άνθρωπος: ένα πλάσμα που δημιουργεί νόημα επειδή γνωρίζει ότι κάποτε θα χαθεί.

Και τότε η μέτρηση των αστεριών δεν είναι αριθμητική πράξη. Είναι μια πράξη αντίστασης στη λήθη.

Κάθε αστέρι που κοιτάζουμε είναι μια μικρή υπενθύμιση ότι ο χρόνος δεν είναι μόνο αυτό που περνά. Είναι και αυτό που συνεχίζει να φτάνει σε εμάς από το παρελθόν.

Το φως ενός αστεριού μπορεί να ταξιδεύει αιώνες πριν συναντήσει τα μάτια ενός ανθρώπου που στέκεται μόνος σε μια καλοκαιρινή νύχτα.

Κι έτσι, χωρίς να το καταλαβαίνουμε, κοιτάζοντας ψηλά, κοιτάζουμε το παρελθόν.

Πάλι μέτρησα τ’ αστέρια.

Και αυτή τη φορά δεν προσπάθησα να τα τελειώσω.

Άφησα το άπειρο να παραμείνει άπειρο.

Γιατί ίσως η σοφία δεν βρίσκεται στο να γνωρίσουμε τα πάντα, αλλά στο να συμφιλιωθούμε με όσα δεν μπορούμε να γνωρίσουμε.

Σήκωσα λοιπόν τα μάτια στον ουρανό και δεν ζήτησα απάντηση.

Μου αρκούσε η ερώτηση.

Γιατί όσο υπάρχει μέσα μας η δυνατότητα να κοιτάζουμε τ’ αστέρια και να αναρωτιόμαστε, δεν έχουμε ακόμη χαθεί.

Είμαστε ακόμη εδώ.

Μικροί, εφήμεροι, αβέβαιοι.

Αλλά ικανοί να κοιτάζουμε το άπειρο.