Στο παραμύθι, ο βάτραχος περιμένει ένα φιλί για να γίνει πρίγκιπας. Κανείς όμως δεν τον ρώτησε αν ήθελε πραγματικά να αλλάξει.
Ίσως είχε κουραστεί από τους ανθρώπους που έβλεπαν πάνω του μόνο αυτό που δεν ήταν. Ίσως προτιμούσε τη λίμνη του, τη λάσπη, τη νύχτα και το παράξενο τραγούδι του. Δεν ονειρευόταν παλάτια. Ονειρευόταν ελευθερία.
Κι έτσι, όταν κάποια μέρα πλησίασε το πολυπόθητο φιλί, εκείνος έκανε ένα βήμα πίσω.
«Όχι», είπε. «Δεν θέλω να γίνω αυτό που περιμένεις από μένα.»
Και έμεινε βάτραχος.
Όχι από αδυναμία να μεταμορφωθεί, αλλά από δύναμη να παραμείνει ο εαυτός του.
Γιατί καμιά μεταμόρφωση δεν είναι λύτρωση όταν γίνεται για να αρέσουμε στους άλλους. Κι ένας άνθρωπος δεν χρειάζεται να γίνει πρίγκιπας για να αξίζει. Μερικές φορές η πιο γενναία πράξη είναι να αρνηθείς το παραμύθι που σου έγραψαν και να επιστρέψεις στη δική σου λίμνη.
Εκεί όπου δεν χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα.
Εκεί όπου, επιτέλους, μπορείς να είσαι αυτό που είσαι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου