Εμπρός.

Βασανίζομαι. 

Δεν εμπιστεύομαι τους ανθρώπους που δεν βασανίζονται. Ή έχουν πάψει να σκέφτονται ή έχουν συμβιβαστεί τόσο βαθιά, ώστε ο θόρυβος της συνείδησής τους να μην ακούγεται πια.

Ο βασανισμός δεν είναι αδυναμία. Είναι η τιμή που πληρώνει η ελευθερία. Είναι η άρνηση να δεχτείς ότι ο κόσμος είναι όπως σου τον παρέδωσαν. Κάθε αμφιβολία είναι μια μικρή εξέγερση. Κάθε εσωτερική σύγκρουση είναι μια άρνηση της υπακοής.

Εκείνος που δεν βασανίζεται, ίσως να μην αναζητά. Κι εκείνος που δεν αναζητά, έχει ήδη παραδώσει το δικαίωμα να αλλάξει.

Γι' αυτό δεν φοβάμαι τη λέξη «βασανίζομαι». Φοβάμαι τη μέρα που δεν θα βασανίζομαι για τίποτα. Τη μέρα που όλα θα μου φαίνονται φυσιολογικά. Που η αδικία θα είναι μια είδηση, η υποκρισία μια συνήθεια και η σιωπή μια αρετή.

Τότε θα έχω νικηθεί.

Μέχρι τότε, θα βασανίζομαι.

Όχι γιατί αγαπώ τον πόνο, αλλά γιατί αρνούμαι τη βολή. Γιατί η αμφιβολία είναι προτιμότερη από τη βεβαιότητα που αποκοιμίζει, και η αναζήτηση προτιμότερη από την παραίτηση.

Γι' αυτό θα ακολουθώ μόνο ένα κέλευσμα:

Εμπρός.