Γούπα Κιμώλου.

 

Υπάρχουν τόποι που δεν τους επισκέπτεσαι απλώς· τους συναντάς. Η Γούπα στην Κίμωλο είναι ένας τέτοιος τόπος. Ένας μικρός κόλπος όπου η φύση, η θάλασσα και η ανθρώπινη παρουσία μοιάζουν να συμφώνησαν να δημιουργήσουν κάτι μοναδικό.

Η παραλία του Καρά και ο βράχος Ελέφαντας βρίσκονται σχεδόν δίπλα δίπλα. Δυο-τρία λεπτά περπάτημα χωρίζουν τα δύο μνημεία της Φύσης. Κι όμως, όσο πλησιάζεις, αισθάνεσαι πως μετακινείσαι από μια εικόνα σε μια άλλη. Οι βράχοι έχουν πάρει παράξενα σχήματα, σαν να τους σχεδίασε κάποιος με τη φαντασία ενός παιδιού. Η θάλασσα, ακούραστη, συμπληρώνει το έργο με το δικό της χρώμα.

Κι ύστερα υπάρχουν τα «σύρματα». Μικρά ανοίγματα στον βράχο, εκεί όπου κάποτε οι ψαράδες έβρισκαν καταφύγιο για τις βάρκες τους. Είναι ίσως η πιο όμορφη υπενθύμιση ότι το τοπίο αυτό δεν υπήρξε ποτέ μόνο φυσικό. Η ζωή των ανθρώπων μπήκε μέσα στον βράχο χωρίς να τον ακυρώσει.

Αυτό είναι που κάνει τη Γούπα ξεχωριστή. Δεν πρόκειται για ένα τοπίο που απλώς εντυπωσιάζει. Είναι ένα τοπίο που αφηγείται.

Μιλά για ανθρώπους που έζησαν με τη θάλασσα, για βάρκες που επέστρεφαν από το ψάρεμα, για καλοκαίρια που περνούσαν αργά και για έναν τόπο που έμαθε να κρατά τις μνήμες του χωρίς να τις επιδεικνύει.

Ίσως γι’ αυτό, όταν στέκεσαι απέναντι στον Καρά και στον Ελέφαντα, δεν κοιτάς μόνο βράχια.

Κοιτάς τον χρόνο.

Και ο χρόνος εδώ έχει τη μορφή της θάλασσας: έρχεται, φεύγει, επιστρέφει και κάθε φορά αφήνει κάτι πίσω του.

Ένα σημάδι στον βράχο.

Μια βάρκα στο «σύρμα».

Ένα χρώμα στο νερό.

Μια εικόνα στη μνήμη.

Και τότε καταλαβαίνεις πως υπάρχουν τόποι που δεν χρειάζεται να τους εξηγήσεις. Αρκεί να τους αφήσεις να σε αγγίξουν.