Η θάλασσα πρέπει να μας ενώνει.

 

Η θάλασσα πρέπει να μας ενώνει.

Όχι να μας χωρίζει.

Από τότε που ο άνθρωπος έμαθε να ανοίγεται στο πέλαγος, η θάλασσα έγινε δρόμος. Πάνω στα νερά της ταξίδεψαν άνθρωποι, ιδέες, γλώσσες, τραγούδια και πολιτισμοί. Οι απέναντι ακτές δεν ήταν ποτέ τόσο μακριά όσο έδειχνε ο ορίζοντας.

Κι όμως, εμείς εξακολουθούμε να χαράζουμε γραμμές πάνω στο νερό. Σύνορα, φόβους, διεκδικήσεις και καχυποψίες. Σαν να μπορεί μια γραμμή στον χάρτη να σταματήσει το κύμα. Να χωρίσει τα ψάρια. Λες και τα πλάσματα της θάλασσας αναγνωρίζουν σύνορα και σημαίες. 

Τα δελφίνια σίγουρα δεν έχουν σημαίες.

Κολυμπούν στο ίδιο νερό, διασχίζουν το πέλαγος χωρίς διαβατήρια και περνούν από τη μια ακτή στην άλλη χωρίς να ρωτούν σε ποια χώρα ανήκει η θάλασσα. Δεν γνωρίζουν σύνορα ούτε εθνικές γραμμές χαραγμένες πάνω σε χάρτες. Γνωρίζουν μόνο το νερό.

Και το νερό δεν υπακούει στις σημαίες.

Το ίδιο κύμα που αγγίζει τη μία ακτή φτάνει και στην άλλη. Η ίδια αρμύρα ταξιδεύει ελεύθερη. Το ίδιο φεγγάρι καθρεφτίζεται πάνω στο πέλαγος, χωρίς να ξεχωρίζει λαούς και πατρίδες.

Ίσως γι’ αυτό τα δελφίνια να μας θυμίζουν κάτι που εμείς έχουμε ξεχάσει: πως το πέλαγος δεν είναι τείχος. Είναι πέρασμα. Δεν είναι σύνορο. Είναι δρόμος συνάντησης.

Εμείς υψώνουμε σημαίες πάνω από τη θάλασσα. Εκείνα κολυμπούν κάτω από όλες.

Και ίσως η θάλασσα, αν μπορούσε να μας μιλήσει, να μας έλεγε πως οι γραμμές που χαράξαμε πάνω της είναι δικές μας, όχι δικές της. Γιατί η θάλασσα δεν έχει σύνορα. Έχει ορίζοντες. Και τα δελφίνια, χωρίς να γνωρίζουν σημαίες, τους διασχίζουν όλους.