Τα πλοία που φύγαν δεν παίρνουν μαζί τους μόνο ανθρώπους. Παίρνουν εποχές.
Λύνουν τους κάβους αθόρυβα, αφήνουν πίσω τους μια γραμμή αφρού και για λίγο ακόμη μοιάζει να υπάρχει ένας δρόμος πάνω στη θάλασσα. Ύστερα ο δρόμος σβήνει. Και μένει το λιμάνι να κοιτάζει τον ορίζοντα.
Κάποια πλοία τα περιμένεις να γυρίσουν. Κάποια ξέρεις πως δεν θα γυρίσουν ποτέ. Κι όμως, τα μάτια επιμένουν να κοιτούν εκεί όπου χάθηκαν.
Γιατί ίσως αυτό να είναι η μνήμη: ένα λιμάνι που περιμένει πλοία τα οποία έχουν ήδη φύγει.
Μέσα στα πλοία που έφυγαν ταξίδεψαν πρόσωπα, καλοκαίρια, κουβέντες, έρωτες, αποχαιρετισμοί. Ταξίδεψαν κι εκείνες οι εκδοχές του εαυτού μας που δεν υπάρχουν πια. Κι όσο απομακρύνονται, τόσο καταλαβαίνουμε πως δεν νοσταλγούμε μόνο εκείνους που έφυγαν· νοσταλγούμε κι εμάς, όπως ήμασταν όταν τους είχαμε κοντά μας.
Η θάλασσα δεν κρατάει τίποτα.
Γι’ αυτό ίσως μας μαθαίνει την πιο δύσκολη αλήθεια: πως η ζωή δεν είναι λιμάνι. Είναι αναχώρηση.
Και κάποτε, χωρίς να το καταλάβουμε, είμαστε εμείς εκείνοι που κοιτούν από την κουπαστή ένα λιμάνι να μικραίνει.
Τα πλοία που φύγαν δεν χάθηκαν.
Απλώς έγιναν ορίζοντας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου