Αύγουστος.

 

"Μα γιατί το τραγούδι να 'ναι λυπητερό

με μιας θαρρείς κι απ' την καρδιά μου ξέκοψε

κι αυτή τη στιγμή που πλημμυρίζω χαρά

ανέβηκε ως τα χείλη μου και με 'πνιξε

φυλάξου για το τέλος θα μου πεις

Σ' αγαπάω μα δεν έχω μιλιά να στο πω

κι αυτός είναι ένας καημός αβάσταχτος

λιώνω στον πόνο γιατί νιώθω κι εγώ

ο δρόμος που τραβάμε είναι αδιάβατος

κουράγιο θα περάσει θα μου πεις

Πώς μπορώ να ξεχάσω τα λυτά της μαλλιά

την άμμο που σαν καταρράχτης έλουζε

καθώς έσκυβε επάνω μου χιλιάδες φιλιά

διαμάντια που απλόχερα μου χάριζε

θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό

Σε ποιαν έκσταση απάνω σε χορό μαγικό

μπορεί ένα τέτοιο πλάσμα να γεννήθηκε

από ποιο μακρινό αστέρι είναι το φως

που μες τα δυο της μάτια πήγε κρύφτηκε

κι εγώ ο τυχερός που το 'χει δει

Μες το βλέμμα της ένας τόσο δα ουρανός

αστράφτει συννεφιάζει αναδιπλώνεται

μα σαν πέφτει η νύχτα πλημμυρίζει με φως

φεγγάρι αυγουστιάτικο υψώνεται

και φέγγει από μέσα η φυλακή

Πώς μπορώ να ξεχάσω τα λυτά της μαλλιά

την άμμο που σαν καταρράχτης έλουζε

καθώς έσκυβε επάνω μου χιλιάδες φιλιά

διαμάντια που απλόχερα μου χάριζε

θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό."

Στίχοι και Μουσική: Νίκος Παπάζογλου.

Ο «Αύγουστος» του Παπάζογλου δεν είναι ο μήνας του καλοκαιριού· είναι ο μήνας που επιστρέφουν όλα όσα χάσαμε. Είναι η στιγμή που η σιωπή της νύχτας θυμάται ένα πρόσωπο, ένα βλέμμα, μια αγάπη που δεν πρόλαβε να γεράσει. Κάποιοι Αύγουστοι δεν τελειώνουν ποτέ· μένουν μέσα μας σαν τραγούδια που δεν σταμάτησαν ποτέ να παίζουν.

Όλα ξεκίνησαν στις 20 Ιουνίου του 1978, όταν ο μεγάλος σεισμός χτύπησε τη Θεσσαλονίκη. Το σπίτι του Παπάζογλου υπέστη ζημιές και επειδή είχε μια νεογέννητη κόρη, πήρε την απόφαση να στείλει τη γυναίκα του και το μωρό για ασφάλεια στην Αμερική, όπου ζούσαν συγγενείς τους. Ο ίδιος δέχτηκε την πρόσκληση του φίλου του και γνωστού σκηνοθέτη, Διονύση Φωτόπουλου, να πάει να μείνει για λίγο στο σπίτι του στο Πήλιο για να ηρεμήσει.

Στο Πήλιο, ο Φωτόπουλος φιλοξενούσε κι άλλους καλλιτέχνες. Εκεί ο Παπάζογλου συνάντησε μια εκθαμβωτική, πανέμορφη γυναίκα. Η έλξη που ένιωσε γι' αυτήν ήταν ακαριαία, σφοδρή και αμοιβαία. Όμως, ο Παπάζογλου συνειδητοποίησε γρήγορα ότι αυτό το πάθος ήταν επικίνδυνο. Ήταν ήδη παντρεμένος, αγαπούσε τη σύζυγό του και μόλις είχε αποκτήσει παιδί. Φοβήθηκε τόσο πολύ την ένταση των συναισθημάτων του και το ενδεχόμενο να τινάξει τη ζωή του στον αέρα, που αποφάσισε να φύγει- να δραπετεύσει.

Μπήκε εσπευσμένα στο αυτοκίνητό του και πήρε τον δρόμο της επιστροφής για τη Θεσσαλονίκη. Κατά τη διάρκεια της διαδρομής, φορτισμένος από τη μελαγχολία της φυγής και τον ανεκπλήρωτο έρωτα, οι στίχοι και η μουσική άρχισαν να ξεπηδούν στο μυαλό του. Μόλις έφτασε στη Θεσσαλονίκη, κλείστηκε στο σπίτι του και μέσα σε μόλις 20 λεπτά είχε γράψει ολόκληρο το τραγούδι. Κάπως έτσι γεννήθηκε ένα από τα πιο όμορφα ερωτικά τραγούδια που έχουν γραφτεί… Έξι χρόνια αργότερα το γνώρισε και ο κόσμος μέσα από το άλμπουμ "Χαράτσι". Και το αγάπησε μετατρέποντάς το σε διαχρονικό ύμνο για τον ανικανοποίητο έρωτα.