Ο καφές του καθενός.

Πριν ακόμα μιλήσει, ο άνθρωπος έχει ήδη συστηθεί από τον τρόπο που πίνει τον καφέ του. Άλλος τον θέλει σκέτο, σαν να μην αντέχει τις περιστροφές. Άλλος γλυκό, γιατί αρνείται να παραδώσει τη μέρα στην πίκρα. Κάποιος τον πίνει βιαστικά, όρθιος, κυνηγώντας τον χρόνο· κάποιος άλλος τον αφήνει να κρυώσει, γιατί προτιμά τη συντροφιά της σκέψης από τη βιασύνη της καθημερινότητας.

Ο καφές δεν είναι μόνο ρόφημα· είναι μια μικρή καθημερινή δήλωση χαρακτήρα. Δεν αποκαλύπτει ποιος είσαι με βεβαιότητα, αλλά φανερώνει κάτι από τον ρυθμό σου, τις συνήθειές σου, τον τρόπο που συναντάς τον κόσμο. Άλλοι τον μοιράζονται με φίλους, άλλοι τον κρατούν σαν προσωπική τελετουργία σιωπής.

Ίσως, τελικά, να μην έχει τόση σημασία αν ο καφές είναι ελληνικός, εσπρέσο ή φραπές. Σημασία έχει ότι μέσα σε ένα μικρό φλιτζάνι ο καθένας σερβίρει λίγο από τον εαυτό του. Και όπως δεν υπάρχουν δύο ίδιοι άνθρωποι, έτσι δεν υπάρχουν ούτε δύο εντελώς ίδιοι καφέδες. Κάθε γουλιά έχει τη δική της ιστορία.