Της ταβέρνας η δέηση: το λαϊκό τραγούδι.

 

Υπάρχουν ναοί που χτίστηκαν με μάρμαρο και άλλοι με φωνές. Η ταβέρνα ανήκει στους δεύτερους. Εκεί, το λαϊκό τραγούδι δεν είναι διασκέδαση· είναι μια μορφή δέησης.

Όταν υψώνεται μια γνώριμη μελωδία, οι άνθρωποι σωπαίνουν διαφορετικά. Δεν προσεύχονται σε έναν μακρινό ουρανό, αλλά σε όσα έχασαν, σε όσα αγάπησαν, σε όσα ακόμη ελπίζουν. Το ποτήρι γίνεται μικρό καντήλι, το τραπέζι κοινή τράπεζα μνήμης και οι φωνές ενώνονται σε μια λειτουργία χωρίς ιερέα.

Το λαϊκό τραγούδι γνωρίζει πως η ζωή είναι φτιαγμένη από πληγές και γλέντια μαζί. Δεν ζητά να εξαφανίσει τον πόνο· τον μετατρέπει σε μελωδία, ώστε να μπορεί να τον αντέξει η καρδιά.

Ίσως γι' αυτό οι καλύτερες προσευχές να μην ψιθυρίζονται σε εκκλησίες, αλλά να τραγουδιούνται σε ταβέρνες. Εκεί όπου οι άνθρωποι, έστω για μία νύχτα, γίνονται χορωδία της κοινής τους μοίρας και ανακαλύπτουν ότι η πιο ανθρώπινη δέηση είναι να μη μείνει κανείς μόνος στο τραγούδι.