Ο Λέων της Αμφίπολης.

Ο Λέων της Αμφίπολης στέκει αιώνες τώρα πάνω από τον Στρυμόνα, ακίνητος, σαν να φυλάσσει όχι έναν τάφο αλλά την ίδια τη μνήμη. Το μάρμαρό του έχει πληγωθεί από τον χρόνο, όμως το βλέμμα του παραμένει στραμμένο προς τον ορίζοντα, εκεί όπου η ιστορία συναντά τον μύθο.

Το λιοντάρι είναι εσκεμμένα σχεδιασμένο με κλειστό στόμα. Δεν βρυχάται, ούτε επιτίθεται. Η στάση του είναι υπερήφανη, ήρεμη και επιβλητική. Στην αρχαία ελληνική τέχνη, τα λιοντάρια με κλειστό στόμα επάνω σε τάφους συμβόλιζαν τη σιωπή, τη φύλαξη των μυστικών των νεκρών και την αιώνια προστασία του τάφου. Και αυτό ίσως να είναι το σημαντικότερο χαρακτηριστικό του. Γιατί υπάρχουν μνημεία που δεν χρειάζονται φωνή. Η σιωπή τους είναι πιο δυνατή από κάθε κραυγή.

Αν ο λέοντας μπορούσε να μιλήσει, θα αφηγούνταν στρατούς που πέρασαν, βασιλιάδες που ονειρεύτηκαν την αθανασία και αυτοκρατορίες που πίστεψαν πως θα διαρκούσαν για πάντα. Όμως γνωρίζει αυτό που οι άνθρωποι συχνά λησμονούν: ότι ο χρόνος καταπίνει ακόμη και τις πιο μεγάλες νίκες. Γι' αυτό σωπαίνει. Αφήνει τον άνεμο του Στρυμόνα να γίνεται η φωνή του και τις γενιές να διαβάζουν πάνω στις ρωγμές του όσα κανένα χρονικό δεν μπορεί να διασώσει.

Ίσως, τελικά, η γλώσσα που λείπει να μην είναι του μαρμάρινου λέοντα, αλλά η δική μας. Εκείνη που θα μπορούσε να μιλήσει με ταπεινότητα απέναντι στην ιστορία, να ακούσει τη σιωπή των μνημείων και να καταλάβει ότι η αληθινή δύναμη δεν βρίσκεται στον θόρυβο της δόξας, αλλά στην αντοχή της μνήμης. Ο Λέων της Αμφίπολης δεν έπαψε ποτέ να μιλά· απλώς επέλεξε τη μόνη γλώσσα που δεν φθείρεται από τον χρόνο: τη σιωπή.