Ένα παιδί μετράει τ' άστρα.

Το  "Ένα παιδί μετράει τ' άστρα" δεν είναι μόνο η ιστορία ενός φτωχού παιδιού που κυνηγά τη μόρφωση· είναι ένα λογοτεχνικό μνημείο για εκείνους που γεννήθηκαν στη σκιά και προσπάθησαν να φτάσουν στο φως.

Ο Μενέλαος Λουντέμης πλάθει τον Μέλιο Καδρά όχι σαν έναν απλό ήρωα, αλλά σαν ένα σύμβολο: το παιδί που κρατά μέσα του έναν ολόκληρο ουρανό. Η φτώχεια δεν είναι γι’ αυτόν μόνο στέρηση ψωμιού· είναι κυρίως η απαγόρευση του ονείρου. Κι όμως, ο Μέλιος αρνείται να δεχτεί πως η μοίρα του είναι γραμμένη από τους άλλους.

Το σχολείο, τα βιβλία και η γνώση γίνονται η μεγάλη του επανάσταση. Σε έναν κόσμο όπου η κοινωνική θέση καθόριζε τη ζωή του ανθρώπου, εκείνος τολμά να σηκώσει το βλέμμα ψηλά και να «μετρήσει τ’ άστρα». Δεν μετρά απλώς φωτεινά σημεία στον ουρανό· μετρά τις πιθανότητες μιας ζωής που δεν έχει ακόμη χαθεί.

Η δύναμη του μυθιστορήματος βρίσκεται στην αντίθεση: από τη μια η σκληρή πραγματικότητα της φτώχειας, της εκμετάλλευσης και της αδικίας· από την άλλη η αθωότητα ενός παιδιού που πιστεύει πως η γνώση μπορεί να αλλάξει τον άνθρωπο. Ο δάσκαλος Σκαμβουράς δεν είναι απλώς ένας βοηθός στην πορεία του Μέλιου· είναι η απόδειξη πως ένας άνθρωπος μπορεί να γίνει γέφυρα για έναν άλλο άνθρωπο.

Ο Λουντέμης γράφει με τρυφερότητα αλλά και με κοινωνικό θυμό. Πίσω από το χαμόγελο του παιδιού υπάρχει η κραυγή μιας ολόκληρης γενιάς που στερήθηκε ευκαιρίες. Κι όμως, το βιβλίο δεν μένει στην καταγγελία. Υμνεί την ελπίδα.

Γιατί ίσως τελικά «ένα παιδί μετράει τ’ άστρα» σημαίνει κάτι βαθύτερο: πως ο άνθρωπος δεν μετριέται από το χώμα απ’ όπου ξεκίνησε, αλλά από το ύψος του ουρανού που τολμά να κοιτάξει.