«Τα Πράσινα Όνειρα του Νότου...»

Υπάρχουν θάλασσες που δεν έχουν μόνο χρώμα· έχουν μνήμη. Το Λιβυκό Πέλαγος, στη νότια ακτογραμμή της Κρήτης, δεν απλώνεται μπροστά σου σαν μια απλή επιφάνεια νερού· μοιάζει με καθρέφτη που κρατά μέσα του το φως των βουνών, τη σιωπή των φαραγγιών και την αρχαία μοναξιά του Νότου. 

Τα πράσινα και γαλαζοπράσινα νερά του δεν είναι μια αντίφαση. Είναι το παιχνίδι του ήλιου με το βάθος, τον καθαρό βυθό και τα υποθαλάσσια λιβάδια της Posidonia oceanica, ενός πολύτιμου μεσογειακού φυτού που σχηματίζει μεγάλα οικοσυστήματα και συμβάλλει στη διαύγεια και την υγεία των νερών. 

Εκεί, στις ακτές της νότιας Κρήτης, το νερό αλλάζει χρώμα όπως αλλάζει η ψυχή όταν συναντά κάτι αληθινό. Από βαθύ μπλε γίνεται σμαραγδί, από τιρκουάζ γίνεται διάφανο πράσινο, σαν να έχει λιώσει μέσα του ένα κομμάτι ουρανού και ένα κομμάτι γης. Παραλίες όπως αυτές της Παλαιόχωρας Χανίων και ακόμα νοτιότερο αυτές της Γαύδου φημίζονται για αυτά τα κρυστάλλινα, τιρκουάζ νερά που θυμίζουν εξωτικά τοπία, χωρίς όμως να χάνουν την άγρια κρητική τους ταυτότητα. 

Το Λιβυκό δεν είναι θάλασσα για βιαστικούς ταξιδιώτες. Είναι θάλασσα που ζητά να σταθείς απέναντί της και να σωπάσεις. Να ακούσεις το κύμα να φτάνει στην ακτή σαν ψίθυρος αιώνων.

Και ίσως γι’ αυτό τα νερά του μοιάζουν πράσινα: γιατί μέσα τους δεν καθρεφτίζεται μόνο ο ουρανός, αλλά και όλη η σιωπή των βουνών που κατεβαίνουν μέχρι τη θάλασσα.