Όσα βλέπεις στην επιφάνεια της θάλασσας...

Στην επιφάνεια της θάλασσας δεν βλέπεις ποτέ τη θάλασσα.

Βλέπεις όσα επιτρέπουν να τη μιμηθούν: ένα φως που σπάει σε μικρά νομίσματα, έναν ουρανό που κάνει πως πνίγεται μέσα της, μια βάρκα που αιωρείται μόνο επειδή αρνείσαι να κοιτάξεις το βάθος.

Η θάλασσα δεν δείχνει -αντανακλά. Και ό,τι αντανακλά δεν είναι ποτέ αθώο. Είναι ήδη μετάφραση.

Βλέπεις τα σπουργίτια του αφρού να γεννιούνται και να πεθαίνουν μέσα σε ένα δευτερόλεπτο, σαν σκέψεις που δεν πρόλαβαν να γίνουν λέξεις. Βλέπεις την ησυχία να μεταμφιέζεται σε κύμα, και το κύμα να παριστάνει την κίνηση ενώ στην πραγματικότητα είναι μια αργή, κυκλική μνήμη.

Και πιο πέρα -εκεί που το μάτι σταματά- αρχίζει η εξαφάνιση των πραγμάτων. Όχι γιατί χάνονται, αλλά γιατί δεν χρειάζεται πια να φαίνονται.

Στην θάλασσα βλέπεις πάντα το “μπροστά”.

Ποτέ το “μέσα”.

Κι όμως, όλη της η αλήθεια βρίσκεται εκεί όπου δεν επιτρέπεται η όραση.