Οι αφίσες του κινηματογράφου.

 

Πριν ακόμη ανάψουν τα φώτα της αίθουσας, πριν ακουστεί η πρώτη μουσική ή εμφανιστεί το πρώτο πλάνο, υπήρχε πάντα μια αφίσα. Ένα κομμάτι χαρτί κολλημένο σε έναν τοίχο, που είχε τη δύναμη να γεννήσει προσμονή, να υποσχεθεί περιπέτειες, έρωτες, φόβους και όνειρα. Η αφίσα δεν διαφήμιζε απλώς μια ταινία· ήταν η πρώτη της σκηνή.

Οι παλιές ζωγραφισμένες αφίσες είχαν κάτι από τη μαγεία των παραμυθιών. Με έντονα χρώματα, υπερβολικές εκφράσεις και βλέμματα που ακολουθούσαν τον περαστικό, έμοιαζαν να ψιθυρίζουν: «Έλα μέσα· εδώ υπάρχει ένας άλλος κόσμος». Δεν είχαν ανάγκη από τελειότητα. Η φαντασία συμπλήρωνε όσα άφηνε ατελή το πινέλο.

Σήμερα οι αφίσες είναι ψηφιακές, άψογες, σχεδόν αψεγάδιαστες. Κι όμως, πολλές φορές τους λείπει εκείνη η μικρή ατέλεια που έκανε τον θεατή να σταθεί λίγο περισσότερο μπροστά τους. Η τεχνολογία βελτίωσε την εικόνα, αλλά δεν κατάφερε πάντοτε να διατηρήσει το ίδιο μυστήριο.

Ίσως γι' αυτό οι παλιές κινηματογραφικές αφίσες εξακολουθούν να συγκινούν. Δεν θυμίζουν μόνο τις ταινίες· θυμίζουν και τις εποχές που τις γέννησαν. Τις νύχτες που κάποιος περίμενε στην ουρά για ένα εισιτήριο, τα συνοικιακά σινεμά, τη μυρωδιά του ποπ κορν, τις φωτεινές επιγραφές και την αίσθηση ότι, για δύο ώρες, η πραγματικότητα θα παραχωρούσε τη θέση της στο όνειρο.

Οι αφίσες του κινηματογράφου είναι οι σιωπηλοί θυρωροί της έβδομης τέχνης. Μένουν στους τοίχους πολύ περισσότερο απ' όσο μένει μια προβολή στην οθόνη και, πολλές φορές, επιζούν της ίδιας της ταινίας. Γιατί υπάρχουν εικόνες που δεν μας καλούν απλώς να δούμε μια ιστορία· μας θυμίζουν ότι κάποτε πιστεύαμε πως μια πόρτα από χαρτί μπορούσε να ανοίξει σε έναν ολόκληρο κόσμο.